Η εύκολη λύση να λες, θέλω συνέχιση συνομιλιών

Print Friendly, PDF & Email

12 Σεπτεμβρίου 2017, 12:01 μμ  

του   Άριστου Μιχαηλίδη     

Δεν ξέρω τι θα κάνουν οι ενδιάμεσοι με τη νέα στρατηγική που θα την ανακοινώσουν οσονούπω, όπως είπαν, δεσμευόμενοι κι αυτοί όπως τον Νίκο Αναστασιάδη σε ένα ζήτημα, που όσο περνά ο καιρός τόσο μετατρέπεται σε σύντομο ανέκδοτο. Αλλά οι υπόλοιποι μου κάνουν περισσότερη εντύπωση με το θράσος τους. Βγαίνουν στις συζητήσεις με ένα τουπέ και ειρωνεύονται όσους τους μιλούν για «νέα στρατηγική» ότι τάχα είναι τίτλος χωρίς περιεχόμενο (όπως ακριβώς και η ΔΔΟ). Και οι δημοσιογράφοι μαζί τους, που όποτε έχουν απέναντι τους κάποιον εκπρόσωπο του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου, νομίζουν ότι κάνουν εντύπωση όταν τον ρωτούν: Πέστε μας, επιτέλους, ποια είναι αυτή νέα στρατηγική. Αυτοί, λοιπόν, νιώθουν ότι εκπροσωπούν την πιο αποτελεσματική στρατηγική στην ιστορία της ανθρωπότητας, λέγοντας απλώς: Θέση μας είναι η συνέχιση των διαπραγματεύσεων χωρίς όρους και προϋποθέσεις από εκεί που έμεινε στο Κραν Μοντάνα. Αυτό βέβαια δεν είναι στρατηγική, είναι ένα άλλοθι για να μην κάνεις τίποτα. Εκτός, φυσικά, από το ότι η δική τους στρατηγική δοκιμάστηκε πάρα πολλά χρόνια και αυτή τη στιγμή ζούμε τα αποτελέσματα της, που δεν είναι τίποτε άλλο από το τραγικό αδιέξοδο. Αυτοί, λοιπόν, που ρωτούν τους άλλους να τους πουν τη νέα στρατηγική, πρέπει πρώτα να εξηγήσουν τι πέτυχε η παλιά στρατηγική, η δική τους. Ποιας στρατηγικής αποτέλεσμα είναι τα τετελεσμένα στα κατεχόμενα; Ποιας στρατηγικής επιτυχία είναι η αναβάθμιση του παράνομου καθεστώτος σε συνιστώσα πολιτεία ίσου καθεστώτος; Η στρατηγική να πάμε στην πενταμερή διάσκεψη που απορρίπταμε, ώστε να διαπιστώσουμε τις πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας, όπως έλεγαν και ο Πρόεδρος και ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ, τι διαπίστωσε; Ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα να συνεχίσουμε την ίδια στρατηγική και να περιμένουμε διαφορετικό αποτέλεσμα; Ξεχνάμε φαίνεται τη θεωρία, που αποδίδεται στον Αϊνστάιν, ότι βλακεία είναι να κάνεις ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα. 

Η ανάγκη εφαρμογής μιας νέας στρατηγικής, που σήμερα προβάλλουν οι υποψήφιοι Νικόλας Παπαδόπουλος και Γιώργος Λιλλήκας, θα έπρεπε να ήταν επιδίωξη όλης της ηγεσίας. Κι ας μην ονομαστεί νέα στρατηγική, αν αυτό προσβάλλει όσους ακολούθησαν την παλιά και απέτυχαν. Διότι, η αλήθεια είναι πως για να αλλάξουν τα δεδομένα πρέπει να αλλάξει και η προσέγγιση της ηγεσίας μας. Είναι αποδεδειγμένα αδιανόητο να ελπίζουν ακόμα ότι θα λύσουν το Κυπριακό με τις θεατρικές παραστάσεις στη Σαλαμίνα ή επενδύοντας τα πάντα στην καλή θέληση ενός Ακιντζί ή ενός Ταλάτ. Το πρόβλημα της κατοχής και των επεκτατικών βλέψεων της Τουρκίας στην πατρίδα μας δεν είναι ζήτημα προσωπικών σχέσεων. Ούτε ψυχολογικό. Εξάλλου, αν υπήρχαν ψυχολογικά προβλήματα έχουν ξεπεραστεί. Ένα εκατομμύριο άφησαν σε ξενοδοχεία στα κατεχόμενα μόνο με πιστωτικές κάρτες οι Ελληνοκύπριοι για να κάνουν διακοπές Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο. Και από την αρχή του χρόνου €3,5 εκατομμύρια. Δηλαδή, η υφιστάμενη στρατηγική επιλύει το πρόβλημα επί του εδάφους. Στη μορφή και τις συνθήκες, που δημιουργεί η Άγκυρα. Επομένως, η ανάγκη που υπάρχει είναι για μια προσέγγιση σε όλα τα επίπεδα που θα επαναφέρει το Κυπριακό στην πραγματική του διάσταση, της κατοχής και της τουρκικής βουλιμίας σε βάρος ευρωπαϊκής χώρας. Η Τουρκία πρέπει να αντιμετωπιστεί ως εχθρός που επιδιώκει «τον έλεγχο ολοκλήρου της πατρίδας μας», όπως λέει ο Πρόεδρος νέος Αναστασιάδης, και όχι ως συνεταίρος που θα μας ανοίξει δήθεν τη μεγάλη αγορά του να κάνουμε δουλειές, μαζί με τα όνειρα θερινής νυκτός. Στρατηγική έναντι των Τουρκοκυπρίων, έναντι της ΕΕ, του ΟΗΕ, των κοιτασμάτων, της Ανατολικής Μεσογείου, του αναβαθμισμένου ρόλου της Κύπρου, στρατηγική έναντι της Βρετανίας. Αλλά, αυτά θέλουν μελέτη, οργάνωση και προετοιμασία. Η πεπατημένη είναι πιο εύκολη οδός, αλλά οδηγεί σε αδιέξοδο ή σε τετελεσμένα χωρίς λύση.

ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/429646/i-efkoli-lysi-na-les-thelo-synechisi-synomilion