«Μήγαρις έχω άλλο στον νου μου, πάρεξ ελευθερία και γλώσσα»

Print Friendly, PDF & Email

01 Ιούλιος 2018, 18:05

 Συντακτική Ομάδα ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΣΤΙΣ 5 ΙΟΥΛΙΟΥ ΤΟ ΓΛΩΣΣΑΡΙΟ, ΕΝΤΟΝΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΟΣΜΟ

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΟΦΘΑΛΜΟΦΑΝΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΜΕ ΠΡΟΦΑΝΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΟΠΕΥΣΕΙΣ, ΠΟΥ ΑΔΕΙΑΖΕΙ ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥΣ, ΕΚΚΕΝΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΑΞΕΑΚΟ ΤΗΣ ΝΟΗΜΑ. ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΕΙ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΛΟΓΟ, ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΙΔΙΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΙΚΗΣ ΔΕΙΞΗΣ, ΣΕ ΜΙΑ ΕΡΓΑΛΕΙΟΘΗΚΗ… ΕΥΦΗΜΙΣΜΩΝ, ΑΠΟΣΚΟΠΟΥΝΤΩΝ ΝΑ ΣΥΜΨΗΦΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΞΩΡΑΪΖΟΥΝ ΤΙΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

Το επιχείρημα ότι το γλωσσάριο «κοινής αποδοχής» θα είναι ένας προαιρετικός οδηγός για τους λειτουργούς των ΜΜΕ, χωρίς δεσμευτική υπόσταση, είναι και αίολο και ύπουλο, αφού περιοχοθετεί το πεδίο γλωσσικής αναφοράς με βάση το τι είναι θετικό και τι αρνητικό για το «καλό κλίμα» και την προαγωγή της «διακοινοτικής συνεννόησης», κατηγοριοποιώντας, ουσιαστικά, τους δημοσιογράφους σ’ αυτούς που τα «υπηρετούν» και σε αυτούς που τα «υπονομεύουν»

Το γλωσσάρι που ετοιμάζει ο ΟΑΣΕ, ως «προαιρετικό οδηγό» κοινής αποδοχής προς τους λειτουργούς των ΜΜΕ για τον χαρακτηρισμό των γεγονότων της κυπριακής ιστορίας, δεν έπεσε, απλά, εν μιά νυχτί, από τον ουρανό της… ανέφελης ειρηνοφιλίας του. Αποτέλεσε επιλογή και προϊόν συγκεκριμένων πολιτικών αποφάσεων, παράγωγο θεσμικών συμβλήσεων, αντικείμενο μιας μεθοδικής εργασίας με την εμπλοκή θεσμικών παραγόντων, πέραν του ΟΑΣΕ, και από τις δύο κοινότητες, χωρίς τη συμμετοχή των οποίων δεν θα ήταν δυνατή η υλοποίηση του εγχειρήματος, με μια κυρίαρχη πολιτική στόχευση: Να εξυπηρετήσει τις δρομολογούμενες διεργασίες στο Κυπριακό, ενισχύοντας το λεγόμενο «καλό κλίμα» στις διαπραγματεύσεις.

Για να το πράξει, ωστόσο, αυτό, έπρεπε να καταστήσει… αναπόδραστα θύματα δύο βασικές και αναπαλλοτρίωτες αρχές: την ιστορική αλήθεια και την ελευθεροτυπία.

Την ιστορική αλήθεια που, παρά το παιχνίδι των μεσολαβήσεων και των ερμηνειών που τη διαπερνούν, δεν αποτελεί απλή γλωσσική κατασκευή ή αποτέλεσμα ποικιλώνυμων αφηγηματικών επιτελέσεων στο πλαίσιο μιας πολιτικής πολεμικής, αλλά εμπράγματη έρειση στην πραγματικότητα – αυτήν, λόγου χάριν, που υποβάλλει ότι τα εγκλήματα των Ναζί στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έγιναν και δεν μπορεί να υπαχθούν στην παραμορφωτική εγχάραξη ενός ιστορικού σχετικισμού, ούτε να αποκληθούν διαφορετικά, όπως το θέλει ο «δεξιός» ιστορικός αναθεωρητισμός που εμφανίστηκε, εξοπλισμένος με όλα τα όπλα της μεταμοντέρνας ιστοριογραφίας, τη δεκαετία του ’70, ή τα εγκλήματα των Τούρκων πριν και κατά την εισβολή του 1974 ή αντίστοιχα εγκλήματα Ελληνοκυπρίων κατά Τουρκοκυπρίων την ίδια περίοδο, ή, ακόμη, το γεγονός ότι το καλοκαίρι του 1974 υπήρξαν δύο τουρκικές εισβολές, έπειτα από το προδοτικό πραξικόπημα της Χούντας, οι οποίες οδήγησαν στη συνεχιζόμενη κατοχή του 37% της Κύπρου από την Τουρκία, τον ξεριζωμό 200 χιλιάδων προσφύγων από τις πατρογονικές εστίες τους, κ.λπ.

Δεύτερον, την ίδια την ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης, η οποία επιχειρείται να ποδηγετηθεί μέσα από μια κατευθυνόμενη χρήση της γλώσσας, υπαγμένη σε πρόδηλες πολιτικές σκοπιμότητες και εργαλειοποιήσεις. Το επιχείρημα, δε, ότι το γλωσσάριο «κοινής αποδοχής» θα είναι ένας προαιρετικός οδηγός για τους λειτουργούς των ΜΜΕ χωρίς δεσμευτική χροιά είναι και αίολο και ύπουλο, αφού περιοχοθετεί το πεδίο γλωσσικής αναφοράς με βάση το τι είναι θετικό και τι αρνητικό για το «καλό κλίμα» και την προαγωγή της «διακοινοτικής συνεννόησης», κατηγοριοποιώντας, ουσιαστικά, τους δημοσιογράφους σ’ αυτούς που τα «υπηρετούν» και σε αυτούς που τα «υπονομεύουν».

Σε αυτούς, με άλλα λόγια, που θέλουν την λύση, άρα την ειρήνη, και σ’ αυτούς που την εχθρεύονται, ενσπείροντας φιλοπόλεμα ζιζάνια στην κοινή γνώμη, αλλά και το αντίθετο, αφού, ενδέχεται, για ένα κομμάτι αυτής της τελευταίας, οι δημοσιογράφοι που αποφασίσουν να μετέλθουν τις «προτροπές» του, να χαρακτηριστούν «δωσίλογοι» ή «συμβιβασμένοι με την κατοχή», και εκείνοι που θα το απορρίψουν, να εκληφθούν ως «πατριώτες» και «πολέμιοι της κατοχής».

Θέτει υπό αίρεσιν, άλλως ειπείν, την αυτονομία και την ελευθερία των δημοσιογράφων, εγχαράσσοντας στην επιτέλεση της δουλειάς τους υποβολιμαίες και ένοχες προθετικότητες, στιγματίζοντάς τους άπαξ.

Τους καθιστά, ταυτόχρονα, κατευθυνόμενους βραχίονες χάραξης και εφαρμογής πολιτικής – μιας πολιτικής, μάλιστα, που αποφασίζεται και προωθείται από ξένα κέντρα αποφάσεων – κάτι που αντίκειται στο νόημα και στην ουσία της αποστολής τους. Οι λειτουργοί του Τύπου δεν μπορεί να καθίστανται όργανα υλοποίησης οιωνδήποτε πολιτικών, ακόμη κι αν αυτές φέρουν το πρόσημο των «καλύτερων προθέσεων».

Επιπρόσθετα, η δημιουργία ενός νέου γλωσσικού χρηστικού κώδικα υπό την μορφήν του εν λόγω γλωσσαρίου προωθεί και επιβάλλει ένα νέο είδος πολιτικής ορθότητας, την οποία οι δημοσιογράφοι εξωθούνται να υπηρετήσουν. Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται ένα είδος υπέρτερης πολιτικής ορθότητας, η οποία υπόκειται σ’ έναν υπερκείμενο κώδικα δεοντολογίας (η οποία είναι, πλέον, πολιτική και όχι δημοσιογραφική), πέρα και πάνω από εκείνην που απορρέει από την τήρηση και εφαρμογή του ακολουθούμενου κώδικα δημοσιογραφικής δεοντολογίας, όστις αποτελεί την «ιερά βίβλο» του δημοσιογραφικού επαγγέλματος.

Παραβλέπει, ταυτόχρονα, μια ουσιώδη διάσταση της ελευθερίας του Τύπου, όπως ασκείται, τουλάχιστον, στην ε/κ πλευρά, η οποία συνίσταται στο γεγονός ότι ουδέποτε και κανένας επέβαλε σε οιονδήποτε δημοσιογράφο να αναφέρεται στην ιστορία του Κυπριακού, στα… «γεγονότα» του 1974, στις… «πραγματικότητες» που διαμορφώθηκαν έκτοτε κ.λπ. με μια κανονιστικότητα λόγου, η οποία πρέπει να τηρείται απαρέγκλιτα.

Εάν ένας Ε/κ δημοσιογράφος θεωρεί ότι πρέπει να χρησιμοποιεί άλλες λέξεις και όρους για να αποδώσει την τουρκική εισβολή και την κατοχή ή για να χαρακτηρίσει τον εκάστοτε Τ/κ ηγέτη είναι ελεύθερος να το πράξει, αναλαμβάνοντας και την ευθύνη της ελευθερίας του. Εάν, π.χ., επιλέγει, σ’ ένα ρεπορτάζ, την αποφυγή της χρήσης όρων όπως «κατοχικός», «εγκάθετος», «ψευδο» κ.ο.κ., έχει κάθε δικαίωμα να το πράξει. Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι οφείλουν και όλοι οι υπόλοιποι να πράξουν το ίδιο, ακόμη και υπό μορφήν παραινετικής υπόδειξης.

Πρόκειται, λοιπόν, για οφθαλμοφανή προσπάθεια ιδεολογικής χρήσης της ιστορίας, με προφανείς πολιτικές σκοπεύσεις, που αδειάζει τα ιστορικά γεγονότα από το περιεχόμενό τους, εκκενώνοντας την ίδια την Ιστορία από το πραξεακό της νόημα. Και επιχειρεί να μετατρέψει τον δημοσιογραφικό λόγο, με το προσίδιο βάρος της ιστορικής μαρτυρίας αλλά και την ακρίβεια της επικαιρικής δείξης, σε μια εργαλειοθήκη… ευφημισμών, αποσκοπούντων να συμψηφίζουν τις πραγματικότητες και να εξωραΐζουν τις καταστάσεις. Στην ιστορία, ωστόσο, δεν μπορεί να υπάρξει ο συμψηφισμός ουδενός εγκλήματος με κάποιο άλλο, ούτε των γεγονότων με τις λέξεις.

Τον θεσμικό περίγυρο των διαδικασιών διαμόρφωσης του γλωσσαρίου αποκάλυψε, με τον πιο αδιάψευστο και τεκμηριωμένο τρόπο, η «Σημερινή» της Κυριακής στις περασμένες της εκδόσεις, φέρνοντας στο φως το παρασκήνιο που έλαβεν χώραν, ώστε το γλωσσάριο να είναι έτοιμο να παρουσιαστεί στις 5 Ιουλίου στους δημοσιογράφους και στην κοινή γνώμη.

Αποκάλυψη που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις εκ μέρους της Επιτροπής Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας, η οποία καταδίκασε -επιβεβαιώνοντας, ωστόσο, επί της ουσίας, το ρεπορτάζ-, τη «Σ» για το σχετικό δημοσίευμα, χωρίς προηγουμένως να την καλέσει να τεκμηριώσει τον δήθεν παραπλανητικό της υπέρτιτλο.

ΥΠΕΣ: Να λαμβάνεται υπ’ όψιν η Ιστορία και η εθνική υπόθεση

Νεότερη αντίδραση υπήρξε και από πλευράς Κυβέρνησης, με τον Υπουργό Εσωτερικών, Κωνσταντίνο Πετρίδη, να επισημαίνει, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα μας (ίδε συνέντευξη στη σελ. 11), ότι «η ελευθερία του Τύπου, σαφέστατα, αποτελεί θεμέλιο κάθε δημοκρατικής κοινωνίας και πιστεύω ότι στην Κύπρο γίνεται σεβαστή». Για το συγκεκριμένο θέμα, πρόσθεσε, «δεν θα ήθελα να κρίνω κάτι το οποίο δεν έχω διαβάσει και που δεν είναι ξεκάθαρη η πρόθεση επιβολής του. Πιστεύω ότι, τόσο η Ένωση Συντακτών, όσο και η Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας, με τις οποίες το Υπουργείο Εσωτερικών βρίσκεται σε διαβούλευση για τον νέο Νόμο περί Τύπου, ο οποίος αναμένεται σύντομα, θα πρέπει να μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους, λαμβάνοντας πάντα υπόψη τόσο την Ιστορία μας, όσο και την εθνική μας υπόθεση», κατέληξε.

Άγνοια δηλώνουν οι Κύπριοι βουλευτές στον ΟΑΣΕ

Άγνοια δηλώνουν για το θέμα οι Κύπριοι βουλευτές, μέλη της κυπριακής αντιπροσωπίας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (Κ.Σ.ΟΑΣΕ).

Ερωτηθέντες από τη «Σημερινή» της Κυριακής αναφορικά με το συγκεκριμένο θέμα, οι βουλευτές Κυριάκος Χατζηγιάννης (ΔΗΣΥ) και Ειρήνη Χαραλαμπίδου (ΑΚΕΛ), εξέφρασαν πλήρη άγνοια, επισημαίνοντας ότι ουδέποτε συζητήθηκε ένα τέτοιο ζήτημα σε επίπεδο Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του ΟΑΣΕ, ούτε οι ίδιοι είχαν οιαδήποτε, άμεση ή έμμεση, ενημέρωση.

Σε δηλώσεις για το θέμα προέβη και ο μέχρι πρόσφατα συμμετέχων στη Διακοινοβουλευτική Συνέλευση του ΟΑΣΕ, βουλευτής του ΑΚΕΛ, Ανδρέας Καυκαλιάς, ο οποίος ανέφερε ότι το θέμα της δημιουργίας του σχετικού γλωσσαρίου ουδέποτε αποτέλεσε μέρος της ατζέντας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης, διευκρινίζοντας ότι οι βουλευτές δεν είχαν οιαδήποτε εμπλοκή.

«Ουδέποτε τέθηκε θέμα γλωσσαρίου στη Διακοινοβουλευτική Συνέλευση και ως βουλευτές, σε ουδεμία περίπτωση το συζητήσαμε», τόνισε, μιλώντας στην εφημερίδα μας ο κ. Καυκαλιάς, προσθέτοντας πως, προφανώς, «η έγερση, η συζήτηση και η προώθηση του ζητήματος έγιναν σε άλλα επίπεδα, που θα πρέπει να προσδιορίσουμε. Ως βουλευτές μέλη της ΔΣ δεν είχαμε ουδεμία εμπλοκή».

Ο βουλευτής του ΑΚΕΛ σημείωσε περαιτέρω πως «πρόκειται για ένα εξαιρετικά σημαντικό και ευαίσθητο θέμα, το οποίο πρέπει να αντικρίσουμε με την προσήκουσα σοβαρότητα και νηφαλιότητα, μακριά από ακρότητες, και τότε, υπεύθυνα, να τοποθετηθούμε».

Σύμφωνα και με τις τοποθετήσεις των βουλευτών, ευλόγως εγείρεται το ερώτημα για τη θεσμική εγκύρωση των διαδικασιών που ακολουθήθηκαν, καθώς και των κριτηρίων που χρησιμοποιήθηκαν για την επιλογή της ομάδας εμπειρογνωμόνων, η οποία ανέλαβε τη μελέτη και τον καταρτισμό του γλωσσαρίου. Επί τη βάσει ποιας ειδημοσύνης, αλήθεια, έγιναν όλες αυτές οι επιλογές;

Επιστολή διαμαρτυρίας δημοσιογράφων

Εν τω μεταξύ, την αντίθεσή τους στη δημιουργία του γλωσσαρίου εκφράζουν, με επιστολή τους που δόθηκε στη δημοσιότητα την περασμένη Παρασκευή και η οποία απευθύνεται στην Ένωση Συντακτών και στην Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας, 168 δημοσιογράφοι που εργάζονται σε εφημερίδες, περιοδικά, τηλεοπτικά κανάλια, ραδιόφωνα και ηλεκτρονικές σελίδες.

Ανάμεσά τους, και ο γνωστός Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος, αρθρογράφος της «Αφρίκα», Ιμπραχίμ Αζίζ, η ενέργεια του οποίου να υπογράψει την επιστολή διαμαρτυρίας ενέχει έναν ύψιστο συμβολισμό.

Στην επιστολή τους, οι δημοσιογράφοι εκφράζουν εντονότατη διαμαρτυρία για την ανάληψη οιωνδήποτε ενεργειών ή πρωτοβουλιών οι οποίες αποσκοπούν στον περιορισμό της ελευθερίας της σκέψης και της έκφρασης, διαμηνύοντας ότι δεν μπορούν να ανεχθούν τη δημιουργία λιστών «με επιλεγμένες λέξεις», που θα καθοδηγούν το δημοσιογραφικό λειτούργημα.

Η ομάδα δημοσιογράφων εκφράζει, ανάμεσα σε άλλα, την έκπληξή της για το γεγονός ότι η Ένωση Συντακτών, καθώς επίσης και η Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας, συμμετείχαν σε έναν τέτοιο διάλογο που προωθεί τη λογοκρισία.

Ζητούν, ταυτόχρονα, από την Ένωση Συντακτών και την Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας να αποσύρουν «οποιανδήποτε ιδέα και σκέψη εκφραστικής κηδεμόνευσης, τώρα ή στο μέλλον», αφού μια τέτοια προσπάθεια «ανοίγει τον δρόμο για ποδηγέτηση του ρόλου των μέσων ενημέρωσης».

Ολόκληρη η επιστολή:

«Οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι συνυπογράφουμε την παρούσα επιστολή, εκφράζουμε την εντονότατη διαμαρτυρία μας για οποιεσδήποτε ενέργειες, πρωτοβουλίες, ακόμη και σκέψεις έχουν αναπτυχθεί τον τελευταίο καιρό γύρω από τον περιορισμό της ελευθερίας έκφρασης και κατ’ επέκτασιν της αυτονομίας της σκέψης των λειτουργών του επαγγέλματός μας. Ως άμεσα επηρεαζόμενοι, θέλουμε να ακουστεί η φωνή μας και να καταγραφεί η ανησυχία και η έντονη δυσφορία μας.

»Ως θέση αρχής, δεν ανεχόμαστε από την Ένωση Συντακτών Κύπρου, από την Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας και από οποιονδήποτε άλλο, να επεξεργάζεται λίστες με επιλεγμένες λέξεις. Θεωρούμε επικίνδυνη ακόμη και τη συζήτηση ιδεών που ενέχουν στον πυρήνα τους μια φιλοσοφία που μετατρέπει τους δημοσιογράφους σε άβουλα όργανα μετάδοσης πληροφοριών.

»Ως λειτουργοί του Τύπου, εκφράζουμε έκπληξη για την ευκολία με την οποία οι δύο οργανώσεις μπήκαν σε διάλογο για το “Γλωσσάρι”, καθώς η ανάμειξή τους σε τέτοιου είδους συζητήσεις αποτελεί αυτο-ακύρωση του ρόλου και της αποστολής τους. Μιας αποστολής που, ανάμεσα σε άλλα, περιλαμβάνει την ευθύνη να εμποδίζουν και να καταγγέλλουν την προσπάθεια οποιουδήποτε -ατόμου, πολιτικού προσώπου, κράτους ή οργανισμού- να ασκεί έλεγχο στη δημοσιογραφία.

»Η απογοήτευσή μας πηγάζει από το γεγονός ότι δεν φαίνεται να γίνεται αντιληπτό από τις συγκεκριμένες οργανώσεις ότι η εμπλοκή τους προσδίδει κύρος σε ένα εγχείρημα, το οποίο είναι, εκ φύσεως και εξ ορισμού, αντιφατικό με τον ρόλο και τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται το λειτούργημα του δημοσιογράφου.

»Με την παρούσα επιστολή, ζητούμε από τις δύο οργανώσεις να αποσύρουν οποιανδήποτε ιδέα και σκέψη εκφραστικής κηδεμόνευσης, τώρα ή στο μέλλον. Θεωρούμε ότι το πατρονάρισμα της δημοσιογραφίας, ακόμη και με την επίκληση καλών προθέσεων, ανοίγει τον δρόμο για ποδηγέτηση του ρόλου των μέσων ενημέρωσης. Οι δημοσιογράφοι δεν χρειάζονται κανένα εργαλείο πέρα από τη γλώσσα τους.

Η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται».

Υπογράφουν: Αγαπίου Γιώργος, Αγγελίδου Αργυρώ, Αδάμου Ηλίας, Αδάμου Μάριος, Αζίζ Ιμπραχίμ, Αθανασίου Κώστας, Αλεξάνδρου Πολύβιος, Αλιστρατλής Σάκης, Ανδρέου Ευτυχία, Αλέξη Χαρούλα, Αντωνίου Αντώνης, Αποστόλου Κυριάκος, Αρβανίτης Χρήστος, Αργυρού Πέτρα, Αργυρού Φανούλα, Αυγουστή Αργυρώ, Βαλανίδης Κώστας, Βάσιλας Πάμπος, Βασιλείου Νέστορας, Βιλάνου Χρυστάλλα, Βιολάρη Αθηνά, Βιολάρης Ανδρέας, Βιολάρη Φρόσω, Γεωργίου Γεωργία, Γεωργίου Γιώργος, Γεωργίου Γρηγόρης, Γεωργίου Δήμητρα, Γεωργίου Στέλλα, Γιάγκου Θεοδώρα, Γιωργαλλής Γιάννης, Γκιούρωφ Ανδρούλα, Γρηγορίου Παναγιώτης, Δανέζης Χρήστος, Δημητρόπουλος Ανδρέας, Δημοσθένους Στέλιος, Διογένους Κωστής, Έκκερς Μελίσσα, Ευριπίδου Πανίκος, Ευτυχίου Άννα-Μαρία, Ζάκος Χαράλαμπος, Ζένιου Σώτια, Θεμιστοκλέους Μαρία, Θεοδούλου Γιώργος, Ιακωβίδης Σάββας, Ιακώβου Ιάκωβος, Ιγνατίου Μιχάλης, Ιωακείμ Σωκράτης, Ιωάννου Γιάννης, Ιωάννου Θησέας, Κακούτση Νατάσα, Καπαρτή Δόνα, Καραγιάννης Βόρις, Κάτσης Ανδρέας, Καυκαρίδης Θεόδωρος, Κλαρκ Κωνσταντίνος, Κλεάνθους Ντίνα, Κονιώτου Μαρία, Κοτζαμάνη Έλλη, Κυριάκου Νικήτας, Κούμουρου Γιώτα, Κουρούσιη Νικολέτα, Κουρουφέξη Μόνικα, Κριθαρίδου Άννα, Κυριάκου Άκης, Κυριάκου Φρίξος, Κωνσταντινίδης Ιορδάνης, Κωνσταντίνου Γεωργία, Κωνσταντίνου Κώστας, Κωνσταντίνου Όλγα, Λοΐζου Μικαέλλα, Λουκά Έλενα, Μακρίδης Φάνης, Μανουσάκης Δημήτρης, Μάντζιηπα Ιωάννα, Μαυρής Χρήστος, Μαύρος Ανδρέας, Μαύρος Λάζαρος, Μελαΐσης Πέτρος, Μενελάου Μιχάλης, Μικελλίδου Λίζα, Μικελλίδου Μικαέλλα, Μίτας Άλεξ, Μιχαήλ Γιώργος, Μιχαήλ Στέλλα, Μιχαήλ Χαράλαμπος, Μιχαηλίδης Αλέκος, Μιχαηλίδης Άριστος, Μιχαηλίδης Μιχάλης, Μιχαηλίδου Νάταλι, Μιχάλαρος Χρήστος, Μολυβά Δήμητρα, Μούρεττου Στέλλα, Μουρούζη Εύη, Νεοκλέους Σάββας, Νεοφύτου Θάλεια, Νικολαΐδης Ανδρέας, Νικολάου Άγγελος, Ξενοφώντος Γιάννης, Ξιουρής Στέλιος, Ολυμπίου Στέλλα, Ονουφρίου Μαρία, Παϊζάνου Ελευθερία, Παλάλα Νάνσια, Πάμπουλου Δώρα, Παναγιώτου Μαρία, Παναγή Θεώνη, Παναγιώτου Μαρινέλλα, Παπαδόπουλος Μιχάλης, Παπαδόπουλος Σωτήρης, Παπαηλία Μάριος, Παπαπέτρου Πέτρος, Παππούτα Γεωργία, Παφίτης Σίμος, Πελεκάνου Χριστίνα, Πενηνταέξ Κυριάκος, Πετρής Πέτρος, Πισιάρα Ερατώ, Πλουτάρχου Γιώργος, Πογιατζής Νίκος, Πολεμίτου Μηλίτσα, Πολυδώρου Μιχάλης, Πομηλορίδης Κυριάκος, Πούλλαδος Μάριος, Πράκας Νικόλαος, Σιάττη Σάββια, Σιζοπούλου Ευαγγελία, Σοφοκλέους Σοφοκλής, Σπινέλη Πέγκυ, Σταυρινού Τώνια, Σταύρου Έλενα, Στεργίδου Σταυρούλα, Στυλιανού Μαρία, Στυλιανού Στέλιος, Στυλιανού Φίλιππος, Σωκράτους Ονούφριος, Σωκράτους Σωκράτης, Τίτας Παναγιώτης, Τόλλα Άντρια, Τούμπας Παναγιώτης, Τούρκη Ξένια, Τσιάρτας Στυλιανός, Τσιρόπουλος Βασίλης, Τσουκαλά Λένα, Φραντζή Κατερίνα, Χάλκου Αθηνά, Χάμπαλης Κωνσταντίνος, Χαραλαμπίδης Χαράλαμπος, Χαραλάμπους Ελένη, Χατζηβασίλης Μιχάλης, Χατζηκώστα Μαρίνα, Χατζηπαναγή Γιώργος, Χατζηστυλιανού Μιχάλης, Χήρα Ανδριανή, Χριστοδουλίδης Γιώργος, Χριστοδούλου Αναστάσιος, Χριστοδούλου Ιωάννα, Χριστοδούλου Κάτια, Χριστοδούλου Λεόντιος, Χριστοδούλου Μιχάλης, Χριστοδούλου Τίτος, Χρίστου Ανδρέας, Χρίστου Νικολέτα, Χρίστου Τζούλη, Χριστοφή Χρίστος, Χριστοφίδου Κατερίνα, Χρυσάνθου Γιώργος, Χρυσάνθου Μήνα, Χρυσοστόμου Αυγερινός.

Διαφωνεί με το Γλωσσάρι ο Εκπρόσωπος Τύπου της Βουλής

Ξεκάθαρη θέση για το θέμα έλαβε ο εκπρόσωπος Τύπου της Βουλής, Λουκάς Φουρλάς.

Μέσα από τον προσωπικό λογαριασμό του στο twitter, ο γνωστός δημοσιογράφος τοποθετήθηκε την περασμένη Τρίτη σχετικά με τη συζήτηση που λαμβάνει χώραν για το «Γλωσσάρι», χαρακτηρίζοντας τη δημιουργία του ως «αχρείαστη», ενώ προειδοποίησε, μάλιστα, ότι ελλοχεύει ο κίνδυνος διχασμού του δημοσιογραφικού κόσμου.

«Ο δημοσιογράφος δεν χρειάζεται γλωσσάρι για να κάνει την δουλειά του. Κρίνεται καθημερινά από τον κόσμο που υιοθετεί ή απορρίπτει τα γραφτά ή τα λεγόμενά του. Αχρείαστη η συζήτηση και το μόνο που θα πετύχει στο τέλος είναι να χωρίσει σε δύο στρατόπεδα τους δημοσιογράφους».

Καταγγέλλει η Αδούλωτη Κερύνεια

Εξάλλου, σε ανακοίνωσή του το Σωματείο «Αδούλωτη Κερύνεια» καταγγέλλει την προσπάθεια διαμόρφωσης «Γλωσσαρίου κοινής αποδοχής», επισημαίνοντας πως πρόκειται «για μια φυσιολογική συνέχεια της συνωμοσίας για αποενοχοποίηση της Τουρκίας για την εισβολή, την κατοχή και τα κατά συρροήν εγκλήματα που διέπραξε και συνεχίζει να διαπράττει σε βάρος της Κύπρου».

«Ξαφνικά μας παρουσιάζεται, ως θέμα σοβαρό μάλιστα, η πρωτοβουλία του ΟΑΣΕ να υιοθετηθεί κοινό Γλωσσάριο (!!!) μεταξύ των δημοσιογράφων, ώστε να μη θίγεται η Τουρκία και οι εδώ εγκάθετοί τους.

»Πραγματικά, μας ξενίζει και μας προκαλεί συνάμα και αγανάκτηση να ακούμε περί εκπλήξεων. Πρόκειται για μια φυσιολογική συνέχεια της συνωμοσίας για αποενοχοποίηση της Τουρκίας για την εισβολή, την κατοχή και τα κατά συρροήν εγκλήματα, που διέπραξε και συνεχίζει να διαπράττει σε βάρος μας, καθώς και για υποβοήθηση των διχοτομικών σχεδίων τόσο της Τουρκίας όσο και των Βρετανών συνοδοιπόρων της. Παράλληλα, αποτελεί μέρος της διαδικασίας “χώνευσης” της κατοχής και των συνεπειών της, στην οποία υποβαλλόμαστε εμείς, ο Κυπριακός Λαός. Όλη αυτή η διαδικασία κλιμακώθηκε και ευρίσκεται σε εξέλιξη από τη δεκαετία του 1990 και μετά, με τη συγκατάθεση και ενεργό εμπλοκή δικών μας Ηγεσιών και Κυβερνήσεων. Οδηγός προς εθνική προδοσία.

»Σωρεία είναι τα δεδομένα και τα γεγονότα που μπορούν να απαριθμηθούν. Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικά:

• Πρώτιστα το Κυπριακό αναγορεύθηκε σε κοινοτικό πρόβλημα και όχι θέμα Διεθνές, εισβολής και κατοχής, λεκτικό που έχει εδώ και δεκαετίες απαλειφθεί από τις επίσημες ενέργειες και πολιτικές πράξεις που γίνονται από Κυβερνήσεις και κάποιες Κομματικές Ηγεσίες. Αυτό φαίνεται σε όλα τα έγγραφα τα δικά μας, αλλά και Διεθνών Οργανισμών. Π.χ. Εκθέσεις /Ψηφίσματα του ΟΗΕ και άλλων Οργανισμών και Φορέων, τα οποία εμμένουν λεκτικά σε δικοινοτική διαφορά, σε δύο πλευρές, ωσάν η Κυπριακή Δημοκρατία να μην υπάρχει. Οι αναφορές σε “Ηγέτες των δύο Κοινοτήτων” αντί στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον παράνομο εγκάθετο της τουρκικής κατοχής.

• Η αποδοχή του “Γλωσσαρίου” περί Δικοινοτισμού και Διζωνικότητας είναι μέρος αυτής της συνωμοσίας.

• Η υιοθέτηση του γλωσσαρίου περί “αγνοουμένων” αντί αιχμαλώτων πολέμου οι οποίοι εξαφανίστηκαν. Έτσι η Τουρκία ελαφρύνει τη θέση της έναντι των νομικών της υποχρεώσεων προς αιχμαλώτους πολέμου.

• Η υιοθέτηση του “γλωσσαρίου” περί ψευδο-Τ/κ αξιωματούχων ή /και λεγομένων Τ/κ αξιωματούχων, αντί για παράνομους και υποτελείς στην Τουρκία Τ/κ αξιωματούχους, όπως τους έχουν καταγράψει τα Η.Ε. στα Ψηφίσματα 541 και 550, καθώς και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Παρομοίως γίνεται λόγος για “Ψευδο”, ή για “λεγόμενες” εκλογές στα κατεχόμενα, ενώ το σωστό λεκτικό είναι ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ.

»Καταληκτικά, να επαναλάβουμε ότι, ήδη, χρησιμοποιείται Γλωσσάριο απαράδεκτο για τη φύση του Κυπριακού Προβλήματος, το οποίο να ενεργήσουμε όλοι να το αποβάλουμε, ΟΧΙ να προσθέσουμε και άλλο τέτοιο, φιλοκατοχικό και διχοτομικό «Γλωσσάριο». Απαράδεκτο είναι, επίσης, να γίνεται λόγος για σύσταση και άλλης δικοινοτικής επιτροπής για συζήτηση του θέματος. Απλώ και μόνο η σύσταση τέτοιων δικοινοτικών επιτροπών, όπως είναι και άλλες που υπάρχουν και λειτουργούν (Παιδείας, Αστυνομίας κ.λπ.), συνιστά αποδοχή της κατοχής και δημιουργούνται, έτσι, τετελεσμένα, κάτι που είναι και αντισυνταγματικό με βάση το ισχύον Σύνταγμα και τα οποία προεξοφλούν και τη λύση που δεν είναι αυτή που προνοεί το Διεθνές Δίκαιο και θέλει ο Κυπριακός Λαός.

»Καλούμε τους δημοσιογράφους και τα ΜΕΣΑ Ενημέρωσης να σεβαστούν τον εαυτό τους, τον ρόλο τους και να απαλλαγούν από ήδη χρησιμοποιούμενο “Γλωσσάριο” και να απωθήσουν πρωτοβουλίες για να υιοθετήσουν και άλλο».

ΠΗΓΗ:http://www.sigmalive.com/simerini/politics/517206/migaris-exo-allo-ston-nou-mou-pareks-eleftheria-kai-glossa