Τα Διλήμματα του ΠτΔ και το ραβδί της Λουτ

Print Friendly, PDF & Email

08.07 2018 

του Δρ. Γιάννου Χαραλαμπίδη

Όταν οι οικονομικές κρίσεις συνδέονται χρονικά με επίλυση εθνικών ζητημάτων έχουμε πρόβλημα. Αφενός διότι η κοινή γνώμη έχει το βλέμμα της αλλού, οπότε λειτουργεί πιο άνετα η μυστική ή ακόμη και η φανερή διπλωματία, αφετέρου διότι αυξάνονται οι οικονομικές εξαρτήσεις, οι εκβιασμοί και οι πιέσεις.

Οικονομία

Αυτά τα ζήσαμε μετά το κούρεμα του 2013 και τα είδαμε πρόσφατα με το Σκοπιανό, το οποίο έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες μια βδομάδα πριν από την ανακοίνωση του Γιούροκρουπ για τη δυνατότητα της Ελλάδας να βγει μεν στις αγορές, αλλά με το καθεστώς εποπτείας και δημοσιονομικής πειθαρχίας να συνεχίζονται την ίδια στιγμή, κατά την οποία το χρέος φτάνει στα 343 δις ευρώ. Όσο, δε, για την Κύπρο, βγήκαμε στις αγορές προ της Ελλάδας, αλλά το τραπεζικό πρόβλημα εξακολουθεί να υφίσταται, με τα κόκκινα δάνεια να φτάνουν συνολικά περί τα 16 δις ευρώ και να αγγίζουν περίπου το 90% επί του ΑΕΠ. Ωρολογιακή βόμβα! Και σε αυτό το σκηνικό μπαίνει σφήνα εκ νέου το Κυπριακό. Με τον διορισμό νέας απεσταλμένης του Γ.Γ. του ΟΗΕ, της έμπειρης, όπως την εμφανίζουν, Jane Holl Lute. Καλώς να ορίσει. Συνήθως, το πρόβλημα δεν είναι με τους διαμεσολαβητές. Αυτοί τραβούν το σχοινί όσο εμείς τους επιτρέπουμε. Το κυρίως πρόβλημα είναι με τις αντιστάσεις και τη διαπραγματευτική ικανότητα των ημετέρων και των προσωπικών ή κομματικών τους συμφερόντων και προτεραιοτήτων, καθώς και με την ορθή ή όχι εκτίμηση των πολιτικών και γεωπολιτικών εξελίξεων και δη σε σχέση με την Τουρκία και εμάς.

Η «αξιοπιστία» των Αθηνών

Συνεπώς, ενόψει της νέας προσπάθειας για το Κυπριακό, έχουμε τις εξής βασικές παραμέτρους:

Πρώτη παράμετρος: Η νέα απεσταλμένη του Γ.Γ. του ΟΗΕ, που είναι Αμερικανίδα ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Δεν είναι όμως από μηχανής θεά. Ούτε κρατεί το μαγικό ραβδί της λύσης. 

Δεύτερη παράμετρος: Η Ελλάδα και η Βρετανία ως εγγυήτριες. Η  Ελλάδα έχει μετά το Σκοπιανό χάσει την αξιοπιστία της ως προς την επίλυση των εθνικών θεμάτων. Τόσο ο Έλληνας Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας όσο και ο Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών Ν. Κοτζιάς. Όπως, μάλιστα, αποκάλυψε στη Βουλή των Ελλήνων ο Πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων, οι απόψεις και οι πολιτικές θέσεις Κοτζιά στο Σκοπιανό -που συνδέονται με το Κυπριακό- δεν είναι δικές του, αλλά υποβολιμαίες από τον Πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα. Ένας δηλαδή πρώην κομμουνιστής, γίνεται όχημα μεταφοράς της πολιτικής των Αμερικανών, με έναν Έλληνα Πρωθυπουργό, ο οποίος ενώ προ μερικών μόλις ετών καθύβριζε στην πορεία του Πολυτεχνείου τους Αμερικανούς και αποκαλούσε τον πρώην Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά «Γερμανοτσολιά», τώρα κάνει στροφή 180 μοιρών:

Α) Έπλεξε το εγκώμιο των ΗΠΑ όταν επισκέφθηκε τον Αμερικανό Πρόεδρο, αγοράζει τα οπλικά τους συστήματα και υιοθετεί την πολιτική τους στα Βαλκάνια, παρότι, όπως και ο κ. Κοτζιάς, αντιΝΑΤΟϊστές όντες, σχίζουν τα ιμάτιά τους για να εντάξουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ. Σε ό,τι αφορά μάλιστα τον κ. Κοτζιά είναι ειδικότης του η δημιουργία νέων εθνοτήτων. Το τονίζουμε αυτό, διότι σε ανύποπτο χρόνο, όταν κυρίως οι λεγόμενοι απορριπτικοί στην Κύπρο αλλά και στην Ελλάδα τον δοξολογούσαν, υπενθυμίζαμε το βεβαρημένο πολιτικό του παρελθόν και τα άλματα εξουσίας που πραγματοποίησε από το ΚΚΕ στον Γ. Παπανδρέου και μετά στον Α. Τσίπρα. Εκείνο, μάλιστα, που καταγράφαμε από δικά του κείμενα σχετικά με το Κυπριακό και το σχέδιο Ανάν ήταν οι εισηγήσεις του. Ότι, δηλαδή, θα έπρεπε να δημιουργηθεί ένα τρίτο κρατίδιο ομοσπονδιακό στη Λευκωσία, με Κύπριους, χωρίς εθνική καταγωγή -το κρατίδιο των Κυπριλλίδων- ως εργαλείο και φόρμουλα βιωσιμότητας της λύσης. Κάποιοι, μάλιστα, «απορριπτικοί» τη αφέλειά τους, έγγραφαν ότι μετανόησε (υπάρχουν τα κείμενα), προφανώς μέχρι του σημείου που διαπίστωσαν ότι ο κ. Κοτζιάς δεν άλλαξε. Αυτά τα οποία έγραφε για τους Κυπριλλίδες, τα είπε με άλλα λόγια, ενώπιον της Βουλής των Ελλήνων, μετά την κατάρρευση του Κραν Μοντανά.

Β) Έπλεξε το εγκώμιο της Άνγκελα Μέρκελ δηλώνοντας μετά τη συνάντηση που είχε μαζί της στο Βερολίνο ότι είναι η καλύτερη και πιο διαβασμένη ηγέτης της Ευρώπης. Στο, δε, τελευταίο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο είχε δεθεί στο άρμα της, κυρίως για το προσφυγικό, καθώς και για άλλα θέματα. Ποιος; Ο Αλέξης Τσίπρας που έπνεε μένεα κατά των Αμερικανών και κατηγορούσε τον Σαμαρά ως Γερμανοτσολιά. Άτυχη Ελλάς!

Ως προς τη Βρετανία, την άλλη εγγυήτρια δύναμη, τα έχουμε γράψει πολλάκις. Στόχος είναι η ανατροπή της ιστορίας. Η διάλυσή μας και η ομηρία μας στην Τουρκία. Το Λονδίνο δεν μπορεί να ξεχάσει ότι τον 21ο αιώνα η μεγαλύτερη στρατιωτική και ταπεινωτική ήττα της αυτοκρατορίας επήλθε από την ΕΟΚΑ. Και το 2004, την αυγή της νέας χιλιετίας, υπέστη νέα ήττα χωρίς τουφεκιά. Έχασε στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν. Αυτοί επινόησαν την ομοσπονδία από το 1956 ως μορφή διχοτόμησης και την περάσαν ως τουρκική πολιτική. Τι θετικό να περιμένει κανείς από το Λονδίνο; Να μας οδηγεί βρίσκοντας διάφορους συμμάχους εκ των έσω στη διάλυση.

Οι ψευδαισθήσεις

Τρίτη παράμετρος: Η κυπριακή πολιτική σκηνή. Εδώ έχουμε τη λεγόμενη εσωτερική πτυχή του Κυπριακού που χωρίζεται στους Ελληνοκύπριους και στους Τουρκοκύπριους. Οι τελευταίες συνομιλίες έσπασαν ακόμη ένα μύθο. Ότι η τουρκοκυπριακή ηγεσία μπορεί να απεγκλωβιστεί από την Τουρκία. Και τι δεν έχει επενδυθεί στο πρόσωπο του Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος στην κρίσιμη στιγμή αποδείχθηκε ότι και να θέλει δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις μόνος του. Ούτε θα μπορέσει. Ο Ερντογάν είναι οδοστρωτήρας!

Πάμε τώρα και στους Ελληνοκύπριους. Ο Πρόεδρος παρασκηνιακά φαίνεται να κατανοεί ότι για να εξευρεθεί λύση θα πρέπει να υποκύψει στην Άγκυρα. Και κατηγορείται από μερίδα των υποστηρικτών του «ναι», από τον δικό του χώρο και από το ΑΚΕΛ, ότι οδηγεί την κατάσταση στη λύση των δυο κρατών. Ούτε ο ίδιος, ούτε το ΑΚΕΛ, αλλά ούτε και ο ενδιάμεσος χώρος είχαν ή έχουν σχέδιο Β. Εάν ο ενδιάμεσος χώρος είχε σχέδιο Β επί τη βάσει στρατηγικής θα έμενε συγκροτημένος και θα έφτιαχνε μια σκιώδη κυβέρνηση για να ασκήσει πιέσεις προς την ορθή, όπως έλεγε, κατεύθυνση. Τελικώς, στην κοινή γνώμη εμφανίστηκε ως μια συγκυριακή συμμαχία εξουσίας που διαλύθηκε την επομένη των εκλογών. Και αντί να βάζει τροχοπέδη στον Πρόεδρο, εφόσον θεωρεί ότι κινείται προς λανθασμένη κατεύθυνση, αφήνει χώρο στο ΑΚΕΛ και σε μερίδα της ηγεσίας του ΔΗΣΥ να σπρώχνουν τον Πρόεδρο σε νέο γύρο συνομιλιών, χωρίς να μας έχουν πει τι έχει αλλάξει από το Κραν Μοντανά. Τι έχουν κάνει για να αλλάξουν την κατάσταση ή εάν και πώς έχει αλλάξει ο Ερντογάν. Μια νεοφιλελεύθερη μερίδα του ΔΗΣΥ έχει την ψευδαίσθηση ότι το κεφάλαιο μπορεί να συμμαχήσει και να εμπεδωθεί λύση, ενώ από την άλλη, το ΑΚΕΛ, που βλέπει το Κυπριακό ως ζήτημα ταξικό, έχει την ψευδαίσθηση ότι με την εκ Περιτροπής Προεδρία θα συμμαχεί με τους αριστερούς Τουρκοκύπριους και θα εκλέγουν Πρόεδρο της αρεσκείας τους.

Και οι δυο σχολές σκέψης αρνούνται να κατανοήσουν ότι οι εξευμενιστικές συνταγές τους κατέρρευσαν στο Κραν Μοντανά και ότι υπάρχουν άλλες μεταβλητές πολύ πιο ισχυρές από αυτές που έχουν οικοδομήσει στο μυαλό τους, τις οποίες δεν λαμβάνουν υπόψη, και αφορούν ζητήματα γεωπολιτικής ισχύος και την ίδια την τουρκική πολιτική και στρατηγική, που θέλει την ομοσπονδιακή λύση ως όχημα μεταφοράς για την πλήρη τουρκοποίηση μέσα από την οικονομική και πληθυσμιακή εισβολή της Άγκυρας μετά την ομοσπονδιακή λύση. Στην περίπτωση υπογραφής της υπό συζήτηση λύσης, δεν θα βρεθεί ο Ακιντζί και ο οποιοσδήποτε Ακιντζί, στην πλεονεκτική θέση, την οποία βρίσκεται σήμερα η δική μας ηγεσία και οι Ελληνοκύπριοι, όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν, αλλά όλοι μας θα βρεθούμε στη θέση της τουρκοκυπριακής ηγεσίας και των Τουρκοκυπρίων. Δηλαδή για να δέσουμε τα κορδόνια μας θα πρέπει να ρωτούμε την Άγκυρα.

Η σπόντα του Μαυρογιάννη

Τα ανωτέρα αποτελούν τη γέφυρα για να πάμε στην τρίτη μεταβλητή, δηλαδή της Τουρκίας, η οποία δεν έχει κανένα λόγο να υποχωρήσει στο Κυπριακό, εφόσον δεν έχει κόστος από την κατοχή και η οποία, αφού κατοχυρώνει κάθε δική μας νέα υποχώρηση, την καθιστά κεκτημένο, και προχωρεί σε νέα διεκδίκηση. Αντιθέτως από την κατοχή έχει όφελος αφού ελέγχει πλήρως τον βορρά και βάζει χέρι στον νότο. Έχει βάλει ήδη χέρι στις θάλασσές μας λόγω φυσικού αέριου και αφού έχει κατοχυρώσει χωριστές ιθαγένειες, καθώς και ότι δεν θα έχουμε ψήφο στον βορρά ως να είναι άλλο κράτος, προχωρεί ακάθεκτη. Εκτός από πλειοψηφία πληθυσμού θέλει και πλειοψηφία επί του εδάφους. Θεωρεί δεδομένη την εκ περιτροπής Προεδρία και τώρα τι ζητά μέσω του Μουσταφά Ακιντζί; Αφενός την παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων και των εγγυήσεων, έστω και μια τουρκική βάση, και αφετέρου την κοινή διαχείριση του φυσικού αερίου. Το έβαλε στο τραπέζι, δηλαδή το φυσικό αέριο, στο τελευταίο δείπνο με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, ο οποίος τι θα πράξει εάν δεν ακολουθήσει εναλλακτική στρατηγική; Είτε δεν θα πάει σε συνομιλίες, οπότε θα του πουν ότι θα εμπεδωθεί η διχοτόμηση και θα δέχεται πυρά από όλους, είτε θα πάει σε συνομιλίες και δυο άλλα τινά θα συμβούν: 1. Είτε θα φέρει μια λύση δυο ισότιμου καθεστώτος κρατών, για την οποία ακόμη και οι σύμβουλοί του υποστηρίζουν ότι δεν είναι βιώσιμη ή ότι για να υπογραφεί θα πρέπει να δεχθούμε τους τουρκικούς όρους και για να γίνει βιώσιμη θα πρέπει να υπακούμε στις πολιτικές της Άγκυρας. 2. Είτε θα αποτύχει και η νέα διαδικασία, οπότε όπως λέει και ο κ. Ανδρέας Μαυρογιάννης, ο οποίος ως εκπρόσωπος της ελληνοκυπριακής πλευράς γνωρίζει, κατά τεκμήριο περισσότερα από ό,τι εμείς, δεν θα έχουμε ένα κυπριακό πρόβλημα όπως το ξέρουμε μέχρι σήμερα… Τι εννοεί; Μήπως ότι πάμε σε δυο κράτη έναντι εδάφους; Καλά, τα δυο ισότιμου καθεστώτος συνιστώντα κράτη επί τη βάσει των οποίων δέχθηκε να διαπραγματεύεται, υπό τις εντολές των μελών του Εθνικού Συμβουλίου που συμφωνούσαν με αυτή τη διαδικασία, τι είναι; Διαλύουν και διχοτομούν ή όχι την Κυπριακή Δημοκρατία;

Εναλλακτικές επιλογές

Έχουμε ήδη περιγράψει το σκηνικό από την Αθήνα ως το Λονδίνο, την Τουρκία και την Κύπρο. Και ας κρίνει ο καθένας πόσο αξιόπιστη είναι η δική μας πλευρά και πόσο οι άλλοι. Εκείνο που δεν πρέπει να φέρει ο Πρόεδρος στον λαό είναι ένα σχέδιο λύσης το οποίο θα απορρίψει για δεύτερη φορά. Και ας προσέξουν οι πάντες, όχι μόνο ο Πρόεδρος, αλλά κυρίως η ηγεσία του ΑΚΕΛ -που τον σπρώχνει σε μια διαδικασία για να του φορτώσει ευθύνες μετά, όπως συνέβη στο Κραν Μοντανά- το εξής: Είναι μεν σημαντικό το θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων καθώς και της πλήρους αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων, αλλά είναι τόσο τρομακτικά τα όσα έχουν αποφασιστεί ως συγκλίσεις, ώστε εάν η λύση θα καταρρεύσει δεν θα καταρρεύσει με στρατιωτικό τρόπο. Θα απέλθει μέσα από συνταγματικές και οικονομικές διαφορές τις οποίες θα υποδαυλίζει η Τουρκία όταν δεν υποκύπτουμε στις αξιώσεις της. Αυτό που ονομάζουν ως κεκτημένο των συνομιλιών είναι άκρως προβληματικό και αντίθετο με τις αρχές και αξίες της ΕΕ (δες κείμενο σχετικό περασμένης Κυριακής), καθώς και με τα τελευταία συμπεράσματα του Συμβουλίου, που θα έπρεπε να ήταν εργαλείο και βάση εναλλακτικής στρατηγικής αφού τονίζουν:

Πρώτο, την ομαλοποίηση των σχέσεων της Τουρκίας με την Κυπριακή Δημοκρατία και την αναγνώρισή της όπως αυτή εντάχθηκε στην ΕΕ επί τη βάσει του Πρωτοκόλλου 10. Δηλαδή ως ενιαίο κράτος που τελεί υπό κατοχή. Γεγονός που παρέχει τη δυνατότητα επιβολής κυρώσεων στο πρότυπο της Ρωσίας, εφόσον γίνουν ανάλογες συμμαχίες και δέσιμο ενεργειακών και οικονομικών συμφερόντων για να εξισορροπηθούν τα εμπόδια που προκύπτουν από τις εμπορικές αλληλεξαρτήσεις ΕΕ και Τουρκίας.

Δεύτερο, το δικαίωμα ενεργοποίησης του άρθρου 42,7 των Συνθηκών που αφορά στην υπεράσπιση κρατών-μελών που δέχονται επίθεση από τρίτα κράτη, όπως η Τουρκία. Αναγνωρίζει ότι η δράση της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ είναι παράνομη και είναι νόμιμες οι δραστηριότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων. Αυτά είναι βασικά στοιχεία μιας εξωτερικής παραμέτρου του Κυπριακού, της ΕΕ, η οποία μας δίνει νομικό πλαίσιο λύσης. Ερώτημα, λοιπόν: Γιατί ενώ τη μια στιγμή πανηγυρίζουν την επόμενη κρεμάνε στο ράφι τις αποφάσεις της ΕΕ; Το υπογραμμίζουμε αυτό διότι αντί προ και κατά τις συνομιλίες να τίθεται θέμα αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Άγκυρα, αντί της ευρωπαϊκής υιοθετείται η τουρκική θέση: Δηλαδή να διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, να υποβαθμιστεί σε ελληνοκυπριακό συνιστών κράτος, και να αναγνωρίσει το ψευδοκράτος ως ισότιμου καθεστώτος συνιστών κράτος.

Αυτή είναι η αλήθεια. Και δεν θα προχωρήσουμε στην σε βάθος υποβολή των κλασικών θέσεων περί συμμαχιών και οικοδόμησης αξιόπιστης αποτροπής για να είναι δυνατή η δικέφαλη εναλλακτική. Επιγραμματικά θα τονίσουμε τα ακόλουθα:

1. Διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας στη ζωή και ενσωμάτωση των κατεχομένων και

2. Ασφαλής εκμετάλλευση του φυσικού αερίου, σημαίνει σύνδεση συμφερόντων και συμμαχιών με την ΕΕ και το Ισραήλ. Ας μην τρέχουμε όμως στα σύνθετα. Ας μείνουμε στα απλά:

Εφόσον όλοι κόπτονται για την επιστροφή της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου γιατί το εν λόγω θέμα δεν τίθεται ως πρόταξη; Όταν η Άγκυρα δεν τηρεί τα προηγουμένως συμφωνηθέντα, πώς να προσδοκά κάποιος ότι θα μας σεβαστεί, τη στιγμή, μάλιστα, που ο Ερντογάν είναι πλέον απόλυτος δικτάτορας και μας θεωρεί δεδομένους;

ΠΗΓΗ:http://www.sigmalive.com/blog/charalambidesg/2018/07/2391/ta-dilimmata-tou-ptd-kai-to-ravdi-tis-lout