Το ατιμώρητο έγκλημα

Print Friendly, PDF & Email

20/7/2018

του   Ανδρέα Πιμπίσιη    

Ο ήχος της σειρήνας τρομάζει, προειδοποιεί και θυμίζει. Έστω και για εκείνα τα δευτερόλεπτα που η ησυχία του καλοκαιριάτικου πρωινού σπάει από τον ήχο της σειρήνας, είναι σημαντικό ότι μας κάνει να θυμηθούμε την πραγματικότητα που υφίσταται επί του εδάφους εδώ και 44 χρόνια. Να μας ξυπνήσει από τον λήθαργο της καθημερινότητας και τις πρόσκαιρες απολαύσεις της ζωής. Εκείνο το ξαφνικό τίναγμα από τον τελευταίο ύπνο της νύχτας που φεύγει, έχει τη σημασία του. Μας ταράζει και μας θυμίζει. Ο ήχος της 20ής Ιουλίου δεν είναι μόνος του και δεν θα παραμείνει ποτέ μόνος του. Θα συνοδεύεται πάντα από τον ήχο της 15ης Ιουλίου για να θυμίζει το εξής απλό: το πώς μπορεί να καταστραφεί ένας ολόκληρος τόπος και ένας λαός μέσα σε λίγες ημέρες από τις πράξεις μερικών ατόμων. 

Αυτές τις ημέρες ακούμε και θα ακούμε και τις επόμενες για το διπλό έγκλημα, τη βάρβαρη τουρκική εισβολή, το προδοτικό πραξικόπημα, τις κατάρες για όσους είχαν ανάμιξη, για εκείνους που έκαναν πολλά… Ουδείς μπορεί να αμφιβάλλει, όσο κι αν κάποιοι θέλουν να πιέσουν τον εαυτό τους, για τα δύο δεδομένα που είχαν επισυμβεί τον Ιούλιο του 1974: Ένα προδοτικό πραξικόπημα (γιατί εξ ορισμού δεν υπάρχει νόμιμο πραξικόπημα, όπως δεν υπάρχει και προδοτική επανάσταση) και μια εισβολή από την Τουρκία. Όλα τα άλλα που μπορεί να λεχθούν είναι απλώς φιλοσοφήματα για να περνούν οι ώρες. 

Ξεκινώντας από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου: Μια ομάδα αξιωματικών κινείται με στρατιωτικά μέσα κατά του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας (Δεν έχει σημασία το ποιος ήταν ο ένοικος και τι ρούχα φορούσε, αλλά το ποια θέση κατείχε). Ενεργούν πραξικοπηματικά προκειμένου να καταλύσουν την τότε κυβέρνηση. Το γεγονός ότι η τότε κυβέρνηση είχε μύρια τόσα κακά δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για στρατιωτικές πράξεις. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να προκαλέσουν εμφύλιες συγκρούσεις και καταστροφές. Γιατί ο αντικειμενικός τους στόχος (όπως οι ίδιοι τον είχαν θέσει) δεν επιτεύχθηκε ποτέ. 

Αυτοί οι κύριοι ουδέποτε συνελήφθησαν, δικάστηκαν ή καταδικάστηκαν για τις εγκληματικές τους πράξεις κι ενέργειες. Κανονικώς εχόντων των πραγμάτων και σύμφωνα με τα όσα –μέσα από πολιτικούς λόγους ακούγονται– όλοι αυτοί θα έπρεπε να οδηγηθούν ενώπιον εκτελεστικού αποσπάσματος με την τιμωρία της εσχάτης προδοσίας. Κι ευθύνη για να κυνηγηθούν αυτοί οι στρατιωτικοί ήταν στους ώμους της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτή όφειλε να επιδιώξει την τιμωρία τους και όχι να τους αφήσει να κυκλοφορούν ελεύθεροι. Θα επαναλάβω πως οι αρχές της ΚΔ όφειλαν και οφείλουν και σήμερα να πράξουν το ανάλογο που έκανε το κράτος του Ισραήλ για τους εγκληματίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Να τους κυνηγήσει και να τους μεταφέρει ενώπιον της κυπριακής δικαιοσύνης για να λογοδοτήσουν. 

Ακολουθεί η εισβολή της 20ής Ιουλίου: Η Τουρκία βρίσκει τα προσχήματα και εισβάλλει. Ακολουθεί πόλεμος τον οποίο έπρεπε να αντιμετωπίσει ένας στρατός χωρίς ηγεσία. Γιατί η ηγεσία του στρατού έτρεχε να κρυφτεί. Ούτε και γι’ αυτό το έγκλημα (το δεύτερο σε πέντε ημέρες) δικάστηκε κανείς. Όπως και η Τουρκία, πέραν από φωνές και ψηφίσματα, επί της ουσίας δεν τιμωρήθηκε ποτέ για τις πράξεις της στην Κύπρο. Αντίθετα, με την πάροδο του χρόνου, πέτυχε να πείσει τους πάντες ότι θα έπρεπε να αποδεχθούν τις πραγματικότητες και να συμβιβαστούν. Έτσι, το έγκλημα του 1974 έμεινε ατιμώρητο και για 44 χρόνια αναλώνονται όλοι σε ομιλίες άνευ ουσιαστικού αποτελέσματος. 

bimbishis@phileleftheros.com

ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/556964/to-atimorito-egglima