«Δέκα χρόνια έστελλε τις μέλισσές του ο Ονήσιλος»

Print Friendly, PDF & Email

 

9/8/2018

του   Φρίξου Δαλίτη

Δεν ήταν μόνο δέκα… Ίσως να ήταν και περισσότερα τα χρόνια που ο Ονήσιλος, σύμφωνα με τον Παντελή Μηχανικό, έστελνε τις μέλισσές του για να μας προειδοποιήσει, αλλά αυτές πέθαναν όλες –όπως μας λέει– απάνω στο παχύ μας δέρμα…

Έκλεισαν φέτος 54 χρόνια από τους τουρκικούς βομβαρδισμούς στην περιοχή της Τηλλυρίας. Μια χρονική στιγμή καθοριστική και κομβική στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Διότι, τυγχάνει χρονικά –και για αυτό η παρομοίωση με το ποίημα «Ονήσιλος»– , δέκα χρόνια μετά την πρώτη επιδρομή της τουρκικής αεροπορίας, η Άγκυρα να ολοκληρώνει τις προθέσεις της έναντι της Κύπρου. Μια δεκαετία όμως η οποία δεν ήταν αρκετή για να μας ταρακουνήσει και να μας συνεφέρει στην πραγματικότητα. Μια δεκαετία κατά τη διάρκεια της οποίας όχι μόνο δεν προετοιμαστήκαμε με όλους τους δυνατούς τρόπους για να αποτρέψουμε τους τουρκικούς σχεδιασμούς, αλλά αντίθετα συνδράμαμε ποικιλοτρόπως στην ενίσχυσή τους.

Οι μάχες στα Κόκκινα οι οποίες επέφεραν και την τουρκική επέμβαση μέσω αεροπορίας έδειξαν ξεκάθαρα την πορεία που είχε τροχιοδρομηθεί για την Κύπρο. Μια πορεία η οποία στην ουσία είχε δρομολογηθεί πολύ πριν ακόμα και από την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ωστόσο, στην Τηλλυρία, η Τουρκία έδειξε με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο ότι η πρόθεσή της ήταν να παρέμβει στρατιωτικά στην Κύπρο και να διαμορφώσει τις πραγματικότητες οι οποίες θα διευκόλυναν τους στόχους της εξωτερικής πολιτικής της έναντί της. Και αν τη δεδομένη χρονική στιγμή, οι συγκυρίες δεν επέτρεψαν την υλοποίηση των στρατιωτικών βλέψεών της, θα έπρεπε να είχαμε διαβλέψει ότι κάποια στιγμή θα μπορούσαν να ήταν διαφορετικά τα δεδομένα και θα ευνοούσαν τη στρατιωτική της επέμβαση. Και δυστυχώς αποδείχτηκε στην πορεία των χρόνων, ότι, όχι απλά δεν προσπαθήσαμε στην αποτροπή αυτών των σχεδιασμών, αλλά τους υποβοηθήσαμε με κάθε τρόπο. Δέκα χρόνια, αυτό που «Ονήσιλλος» φοβόταν γινόταν πραγματικότητα, διότι όλα αυτά που μεσολάβησαν αυτά τα δέκα χρόνια και τα οποία έρχονταν ως μέλισσες να μας προειδοποιήσουν, δεν στάθηκαν ικανά να τα καταφέρουν, διότι ήμασταν τόσο χοντρόπετσοι που τίποτα δεν μας άγγιζε. Ήμασταν τόσο εγκλωβισμένοι μέσα στον μικρόκοσμό μας και τον κοντόφθαλμο τρόπο σκέψης μας που ο εγωισμός μας δεν μας επέτρεπε να δούμε το κακό που έφτανε…

Σήμερα, η ιστορία συνεχίζει να γράφει. Δυστυχώς με τον ίδιο τρόπο. Χωμένοι ο καθένας μας μέσα στον μικροπολιτικό τρόπο αντίληψης της πραγματικότητας, ανάλογα με το πώς μας βολεύει, συνηθίσαμε να ζούμε με το συρματόπλεγμα και την κατοχή. Χωρίς όραμα, χωρίς σχεδιασμό και χωρίς σαφή πυξίδα πλεύσης. Μια πατρίδα, ένας λαός και μια πολιτική ηγεσία, η οποία για 44 χρόνια –μετά την τουρκική εισβολή– είναι καταδικασμένη να καταλήγει σε αδιέξοδα στην όποια προσπάθειά της να γυρίσει σελίδα στην ιστορία αυτού τόπου. Το «γιατί» ο καθένας μπορεί να το ερμηνεύει κατά πώς τον βολεύει. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι ποτέ δεν αγαπήσαμε αυτό τον τόπο όσο του άξιζε. Ποτέ δεν οραματιστήκαμε ένα καλύτερο αύριο δουλεύοντας για ανατροπή των πραγματικοτήτων. Ποτέ δεν εργαστήκαμε με τρόπο συλλογικό και με όραμα για τη δημιουργία των εναλλακτικών δρόμων που θα οδηγούσαν σε έξοδο από τα αδιέξοδά μας… Αντίθετα, κάναμε τα αδιέξοδα σημαία της πολιτικής μας και υπογράψαμε τη μοίρα μας καταδικασμένοι να ζούμε στη μιζέρια μας…

frixos.dalitis@phileleftheros.com 

ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/566034/-deka-chronia-estelle-tis-melisses-toy-o-onisilos