Η Παραμυθούπολη και τα πολιτικά παραμύθια

Print Friendly, PDF & Email

26 Νοεμβρίου 2017, 12:39 μμ

του   Γιώργου Καλλινίκου 

  «Είπα ότι πρέπει να είμαι παρών για να δω, να απολαύσω τα μικρά παιδάκια, τα οποία τούτες τις μέρες θέλουν να ζουν σε παραμυθένιους χώρους». Αυτά δήλωσε ο Νίκαρος εγκαινιάζοντας προψές την Παραμυθούπολη.

Ελλείψει έργων εγκαινιάζουμε λούνα-παρκ πλέον, Πρόεδρε; Σημειώνω ότι πέρσι και πρόπερσι δεν πήγες στην Παραμυθούπολη αλλά χαλάλι. Άκου, όμως, σήμερα το απόγευμα είναι τα γενέθλια του οκτάχρονου Σταύρου, γιου του φίλου μου του Κώστα. Θα τα κάνει σε γνωστή παιδική χαρά της πρωτεύουσας. Σε παρακαλώ πολύ, αφού σου αρέσουν τόσο τα παιδάκια, έλα να κάνεις κι εκεί εγκαίνια. Θα χαρούν πολύ τα παιδάκια. Τι; Μα είναι γενέθλια; Καλά, Πρόεδρέ μου, βάζουμε μια κορδέλα την ώρα που θα σβήσει τα κεράκια ο μικρός και την κόβεις. Έχει καλέσει 200 μικρούς. Μεγάλη παρέα. Τι σημαίνει τα παιδάκια δεν ψηφίζουν; Αφού θα είναι και οι γονείς τους. Μη μου πεις ότι έχεις άλλες προτεραιότητες στο πρόγραμμά σου. Διότι για να πας στην Παραμυθούπολη δεν πήγες στο EU Eastern Partnership Summit.

Αμαρτία μου εξομολογημένη, όμως, Πρόεδρέ μου, δεν ξέρω ποιος επικοινωνιολόγος σε συμβούλευσε να πας στην Παραμυθούπολη, αλλά να τον αλλάξεις. Μα είναι δυνατόν, έναν Πρόεδρο, η διακυβέρνηση του οποίου χαρακτηρίζεται από το ότι μετέτρεψε το «δεσμεύομαι» σε ανέκδοτο να τον στέλνεις σε Παραμυθούπολη; Ζωντανεύοντας στη μνήμη των ψηφοφόρων κάθε τραγελαφική αθέτηση δεσμεύσεών σου (κούρεμα, ιδιωτικοποίηση ημικρατικών οργανισμών, άριστοι των αρίστων, τελεφερίκ, Κυπριακό κ.α.). Ας σε έστελνε καλύτερα στο Mall να εγκαινιάσεις την αμερικανιά του Black Friday. Τι; Δεν σου αρέσει το black; Τώρα που το λες, ένα δίκαιο το έχεις. Διότι η διακυβέρνησή σου έφερε πολύ μαύρο, βρε παιδί μου. Με εκείνο το κούρεμα, μαύρισες τις καταθέσεις του κόσμου. Και τις ψυχές τους. Κατανοώ, δεν θέλεις να τους το θυμίζεις προεκλογικά.

Βεβαίως, θα μου πεις, αν πιστέψει κάποιος τις δημοσκοπήσεις, τότε έχεις κάθε λόγο να συνεχίσεις την ενασχόληση με ό,τι έχει σχέση με παραμύθια. Ειδικά αυτήν του ΡΙΚ. Εκπληκτικά αποτελέσματα, ομολογώ. Να ακούς ότι ένας στους δύο πολίτες δηλώνει απογοητευμένος και απαισιόδοξος, να δηλώνει ότι βαδίζουμε σε λάθος δρόμο αλλά να επιλέγει επανεκλογή Νίκαρου… Είπαμε, σεβασμό στις επιστημονικές μεθόδους. Όμως, οι δημοσκόποι έχουν προ πολλού βαλθεί να μας τρελάνουν. Δεν είναι μόνο οι παταγώδεις αποτυχίες τους σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις (με κορυφαίες περιπτώσεις του Τάσσου Παπαδόπουλου αλλά και του Λιλλήκα). Όταν παρουσιάζουν αποτελέσματα, που εξόφθαλμα συγκρούονται με την κοινή λογική και αντιφάσκουν μεταξύ τους, πώς να τις λάβεις σοβαρά υπόψη; Πώς γίνεται για παράδειγμα, να καταγράφεται ότι οι ψηφοφόροι ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ συμφωνούν με ποσοστά άνω του 80% για την επιλογή του υποψηφίου του κόμματός τους αλλά οι συσπειρώσεις τους περιορίζονται στο 60%;

Ξεκάθαρα η στήλη δηλώνει ότι δεν πιστεύει σε δημοσκοπήσεις. Όχι σήμερα, αλλά ενίοτε. Το έγραψε και πριν από τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές και πριν από τις προηγούμενες προεδρικές εκλογές αλλά και παλαιότερα. Επειδή τα γραπτά μένουν, το 2008, ο γράφων κόντρα σε ό,τι κατέγραφαν όλες ανεξαιρέτως οι δημοσκοπήσεις, έγραφε ότι ο Τάσσος μπορεί να έμενε εκτός δεύτερου γύρου. Στηριζόμενος σε μια πραγματικότητα, που αφορά την κυπριακή κοινωνία και τον χαρακτήρα της. Οι ψηφοφόροι του εκάστοτε Προέδρου της Δημοκρατίας είναι οι μόνοι, που έχουν λόγους να μην κρύβουν την προτίμηση και την ψήφο τους. Αντιθέτως, οι πιθανοί ψηφοφόροι ανθυποψηφίων του Προέδρου έχουν αρκετούς λόγους να μην την αποκαλύπτουν. Η στήλη θεωρεί ότι αυτή η κρυψίνοια και η φοβία δεν έχουν θέση σε μια σύγχρονη κοινωνία. Πλην, όμως, είναι ακόμη υπαρκτές. Επιπρόσθετα τούτου, εκείνοι που δηλώνουν αναποφάσιστοι είναι πιθανότερο να στραφούν σε άλλον υποψήφιο από τον Πρόεδρο, αφού για να βρίσκονται σε αμφιταλάντευση σημαίνει ότι δεν είναι ικανοποιεί από την διακυβέρνηση του τόπου, διαφορετικά δεν θα αμφιταλαντεύονταν.

Τα πράγματα είναι πιο απλά απ’ ότι κάποιοι θέλουν να φαίνονται. Όσοι δεν ψηφίζουν Αναστασιάδη για διάφορους λόγους (είτε ευσταθούν είτε όχι) είναι η πλειοψηφία. Όσοι δηλώνουν απογοητευμένοι και απαισιόδοξοι για το μέλλον και θεωρούν ότι ο τόπος πρέπει, επιτέλους, να γυρίσει σελίδα, καταγράφονται και αυτοί ως πλειοψηφία. Το ζητούμενο είναι (όχι για την στήλη αλλά για αυτούς που δεν επιλέγουν τον νυν Πρόεδρο) κατά πόσον, κάποιος από τους ανθυποψηφίους του Αναταστασιάδη μπορεί στους δύο μήνες που απομένουν, να παρουσιάσει τέτοιες προτάσεις ώστε να πείσει την κοινωνία. Να πείσει ότι υπάρχει δύναμη και δυνατότητα για να γυρίσει σελίδα αυτός ο τόπος.

Στο δεύτερο γύρο των εκλογών, τα κριτήρια του εκλογικού σώματος θα τεθούν σε πολύ διαφορετική βάση από αυτήν του πρώτου γύρου. Διότι η κομματική ταυτότητα δεν θα είναι το κυρίαρχο στοιχείο. Εκεί ο καθένας θα κληθεί να επιλέξει αν επιθυμεί να παραμείνει το νησί μια παραμυθούπολη…

ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/458239/i-paramythoypoli-kai-ta-politika-paramythia