Γιατί δηλαδή χρειαζόταν «προδοσία»;

Print Friendly, PDF & Email

28/7/2018

του   Χάρη Φεραίου*   

ΧΡΟΝΙΑ τώρα Ιούλιο μήνα επαναλαμβάνονται στον τόπο, τα περί το άγος τής βέβαιης, πλην ουδέποτε οριζόμενης, «προδοσίας» τού 1974! Προσωπική πεποίθηση τού γράφοντος όμως, λόγω σχετικής εμπειρίας βεβαίως, είναι πως καμιά προδοσία δεν χρειαζότανε, είτε για να εισβάλουν, είτε για να συντρίψουν την Εθνική Φρουρά το 1974 οι Τούρκοι! Πεποίθηση δε που επιβεβαιώθηκε, στις λίγες έστω ώρες που, στις 23-Ιουλίου-1974, έζησε κοντά στον Αντισυνταγματάρχη Καλμπουρτζή, τής 181 ΜΠΠ, η οποία την ίδια μέρα καταστράφηκε φρικτά από ενέδρα τών εισβολέων κοντά στο Συγχαρί. Ιδού οι βεβαιότητες:

ΩΣ ΕΦΕΔΡΟΣ αξιωματικός πυροβολικού, το πρωί τής 20ής Ιουλίου, αποσπάστηκα, για λόγους «αρχαιότητος», στο Αρχηγείο τού Πυροβολικού. Αργά λοιπόν το μεσημέρι τής 23ης, πρώτη δηλ. ημέρα τής εκεχειρίας, πήρα διαταγή να μεταβώ στην 181 ΜΠΠ στο Συγχαρί, για κάποιο μήνυμα, κυρίως όμως για ενίσχυση τού ηθικού τής Μοίρας, η οποία «χειμάζεται εκεί πάνω»… Επιθυμία τού Αρχηγού, Συνταγματάρχη Πούλλου, μάλιστα, ήταν να χρησιμοποιήσω το προσωπικό του λαντρόβερ και τον οδηγό του, για να τονιστεί ότι «το Αρχηγείο δεν τους ξεχνά»…

ΜΕ ΤΗΝ άφιξη εκεί, διαπιστώθηκε συνάμα ότι τουρκικό πεζικό πλησιάζει, καθώς το αυτοκίνητό μου δέχθηκε τους πρώτους πυροβολισμούς, ενάμισι περίπου χιλιόμετρο πριν τη Μοίρα. Όταν πλησίασα τον, εξαιρετικό κατά τα άλλα, χώρο τάξης της, και συνάντησα τον Διοικητή Αντισυνταγματάρχη Καλμπουρτζή, διαπιστώσαμε επίσης στις κορυφογραμμές δυτικά εκτεταμένη συσσώρευση Τούρκων, γεγονός που σήμαινε ότι και η θέση τής Μοίρας, μονάδας από τη φύση της δυσκίνητης, ήταν πια δυσχερής. Το γεγονός καθιστούσε απαραίτητη και την «απαγκίστρωσή» της σε ασφαλέστερο σημείο. Τότε ο Διοικητής, και πριν πάει στον χώρο τών ασυρμάτων να ζητήσει τη σχετική άδεια από το Αρχηγείο Πυροβολικού, είπε σε μένα πως μπορώ, στο μεταξύ, να επιστρέψω στη μονάδα μου. Ο διάλογος που ακολούθησε, ήταν η πρώτη βεβαίωση, τών «πεποιθήσεών» μου: 

ΟΤΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ερώτησα τον Διοικητή, πώς θα φύγω, αφού η δίοδος προς Συγχαρί ήταν κατειλημμένη, με κοίταξε σχεδόν επιτιμητικά και ρώτησε, πόσος καιρός πέρασε αφότου απολύθηκα από την Ε.Φ. Όταν δε απάντησα «επτά χρόνια», με ρώτησε ξανά, «και καλά από τότε δεν πήρες μέρος σε καμιά άσκηση τής Δύναμης;» Τότε πάγωσα για πρώτη φορά. Διότι ο Καλμπουρτζής εννοούσε προφανώς, ότι όφειλα ως Αξιωματικός να γνωρίζω πως είναι κανόνας για το Πυροβολικό, ο χώρος διασποράς του να διαθέτει και δεύτερο δρόμο διαφυγής, κι αν, στα εφτά χρόνια, το είχα ξεχάσει, όφειλα να το θυμηθώ στην τελευταία άσκηση τής Ε.Φ.: «Θα συνεχίσεις τον δρόμο αντίθετα απ’ εκεί που ήλθες», πρόσθεσε ξερά…

Ο ΛΟΓΟΣ που πάγωσα, δεν είναι διότι θυμόμουν εγώ ότι ο συγκεκριμένος δρόμος οδηγούσε μόνο στην Κερύνεια! Πάγωσα διότι αντιλήφθηκα ότι ο Καλμπουρτζής θεωρούσε πως η Ε.Φ. ήταν ένας κανονικός στρατός. Πού να ξέρει πως στην Κύπρο την θεωρούσαν κάτεργο αχρείαστο! Και ότι αφότου Μεραρχία και Γρίβας έφυγαν το 1967, καμιά στρατιωτική άσκηση ετοιμότητας δεν έγινε… 

ΜΠΗΚΕ ΟΜΩΣ αργότερα μαζί μου στο λαντρόβερ, ώστε μαζί να διαπιστώσομε το γεγονός. Και φυσικά, στην πρώτη απότομη στροφή εκείνου τού ορεινού δρόμου, φάνηκε σαν σε πιάτο από κάτω στον ορίζοντα η Κερύνεια μέχρι και το Πέντε Μίλι, όπου ευκρινέστατα βλέπαμε τα τουρκικά αποβατικά, πηγαινοερχόμενα να αποβιβάζουν άνδρες και οπλισμό ασταμάτητα. Ο Διοικητής είχε γίνει κάτωχρος. Παρόλα αυτά εγώ υπέβαλα την ερώτηση: «Καλά κ. Διοικητά, με τα 25λιβρα πυροβόλα θα σταματούσαμε μιαν απόβαση κινούμενων στόχων; Και τα, απ’ ευθείας σκόπευσης, παράκτια πυροβόλα, τών παράκτιων οχυρών μας; Σίγησαν»; (Εντούτοις, το ότι, υπό την εποπτεία τού ίδιου τού Γρίβα, εγώ επέβλεπα ως αξιωματικός-αρχιτέκτων, την κατασκευή τών τριών τελευταίων οχυρών, Μόρφου-Κερύνειας, το 1967, δεν το πρόσθεσα…) Φανερά αναστατωμένος ο Καλμπουρτζής είπε μόνο, «ποια παράκτια πυροβόλα μου λες κύριε ανθυπολοχαγέ» και έδωσε διαταγή στον οδηγό να γυρίσομε στη Μοίρα. 

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ, με άφησε στο τέλος τής φάλαγγας, κι έσπευσε ξανά στους ασυρμάτους. Επέστρεψε απ’ εκεί ακόμα πιο θορυβημένος, κι αμέσως έτρεξε μπροστά, να ηγηθεί τής φάλαγγας, στον δρόμο προς το Συγχαρί, δηλ. στον δρόμο προς τον θάνατο… Ό,τι ακολούθησε παγίωσε την αρχική μου «πεποίθηση»: Όταν δηλ. τα «μαρτίνια» τών εθνοφρουρών, (που θα σταματάγαμε μ’ αυτά την εισβολή…), πάθαιναν εμπλοκή σε κάθε δεύτερο βλήμα, καθώς οι Τούρκοι από πάνω, έχοντας υπερσύγχρονα αυτόματα και όλμους, μας θέριζαν σαν μύγες…

ΚΑΤΑΠΕΛΤΙΚΗ όμως επιβεβαίωση τής πεποίθησής μου έγινε το ίδιο βράδυ, όταν μεσάνυχτα έφτασα πεζός και μόνος στο Αρχηγείο τού Πυροβολικού, όπου ανάμεσε σε άλλα, (ότι η φρικτή διαταγή να μη χρησιμοποιηθούν τα πυροβόλα σε ώρα εκεχειρίας, ήλθε απ’ ευθείας από την Αθήνα, θυμίζω, 23 Ιουλίου), μάθαινα ότι τα παράκτια πυροβόλα, που αποστολή είχαν μόνη να σταματήσουν εισβολή, έφυγαν (1967) με την Μεραρχία και τον Γρίβα αμετάκλητα… Κι εμείς αναζητούμε τώρα προδοσίες!

*Έφεδρος αξιωματικός Πυροβολικού.

ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/560662/gati-diladi-chreiazotan-prodosia