Η “γκρίζα λύκος” της Τουρκίας, και εμείς…

Print Friendly, PDF & Email

27/11/2018

του   Χρήστου Μιχαηλίδη

Μεράλ Ακσενέρ, 62, Τουρκάλα πολιτικός, αρχηγός του εθνικιστικού «Καλού Κόμματος», αποκαλούμενη και «θηλυκός λύκος», πιθανότατα της γκρίζας ράτσας. Οι πολιτικές της θέσεις και η ακραία ρητορική της κάνουν μπροστά της τον Ταγίπ Ερντογάν να φαντάζει μετριοπαθής, δημοκράτης και λογικός, χωρίς βεβαίως αυτό να σημαίνει ότι είναι κιόλας. Ήταν ανθυποψήφιά του στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές, και με βάση τα όσα υποστήριξε στις προεκλογικές της εμφανίσεις, αρκετοί πολιτικοί παρατηρητές σε Αθήνα και Λευκωσία εξέφρασαν την άποψη πως είναι ευτύχημα που δεν εξελέγη. Μπορεί να είναι ευτύχημα όντως, αν και η τουρκική πολιτική είναι αρκετά πιο σύνθετη από τα απλοϊκά συμπεράσματα στα οποία συχνά καταλήγουμε. 

Ο Ερντογάν, είναι πράγματι, ο μόνος Τούρκος πολιτικός που, και έμπρακτα (βλέπε περιεχόμενο των τελευταίων συνομιλιών κατ’ άρθρο), άγγιξε κεφάλαια που οι προκάτοχοί του ούτε που συζητούσαν. Για εκείνους (όπως ευθέως είπε προεκλογικά και η Ακσενέρ), «το Κυπριακό λύθηκε το 1974». Από την άλλη, όμως, δεν μπορεί κάποιος να μην παραδεχτεί ότι και ο Ερντογάν ευθέως «διηύθυνε» ένα παιχνίδι στο οποίο η λογική έλεγε ότι μόνο οι δύο κοινότητες πρέπει να το φέρουν εις πέρας, και στο τέλος, όταν είδε ότι το πράγμα έφτασε σε σημείο οριακό για τη λύση, φρόντισε και αυτός να τουφεκίσει τη διαδικασία. Ερμηνείες πολλές εξακολουθούν να διατυπώνονται. Έτσι συμβαίνει πάντοτε μετά από κάθε ναυάγιο.

Πιθανώς, να μέτρησαν και σε αυτόν οι επερχόμενες τότε προεδρικές στην Τουρκία. Όπου, το ακροατήριο όχι μόνο δεν είναι έτοιμο να αποδεχτεί λύσεις ρεαλιστικές, αλλά προτιμά να συντηρεί μύθους αντιπαλότητας και δήθεν ισχύος: κάπου των όπλων, κάπου αλλού της οικονομίας.

Την περασμένη εβδομάδα, λοιπόν, και ενώ κάτι κινείται τους τελευταίους μήνες μετά τις Προεδρικές στην Κύπρο και στην Τουρκία για πιθανή επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για το μέλλον του νησιού, η κυρία Ακσενέρ δήλωσε ανοικτά ότι η Κύπρος ανήκει στη δική της χώρα, και ότι εάν χρειαστεί «μπορεί να εισβάλουμε πάλι σε αυτήν και να την καταλάβουμε όλην». «Η Κύπρος είναι και θα παραμείνει τούρκικη», επανέλαβε, και πρόσθεσε τη γνωστή κωδική φράση που χρησιμοποιήθηκε από την Άγκυρα κατά την κήρυξη της εισβολής στη Κύπρο το 1974, «Θα πρέπει να γνωρίζεις ότι εάν χρειαστεί, η Αϊσέ θα ξαναπάει για διακοπές».

Η Ακσενέρ γεννήθηκε στο Ιζμίτ (ιστορικά γνωστό ως Νικομήδεια), από οικογένεια αφοσιωμένων Μουσουλμάνων. Οι γονείς, και οι γονείς αυτών, ζούσαν στην Ελλάδα, και μετοίκησαν στην Τουρκία κατά τη δραματική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, που ήταν υποχρεωτική και κοινά συμφωνημένη. Ανήκε στο εθνικιστικό κόμμα του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, μέχρι που έπεισε μια ομάδα φιλικών προς αυτήν βουλευτών του να αποσχιστούν και να την ακολουθήσουν στο νέο κόμμα που ίδρυσε.

Εκείνο που δεν είναι εύκολο να ανιχνεύσει κάποιος είναι κατά πόσον τέτοιες δηλητηριώδεις δηλώσεις στις οποίες κατά τακτά χρονικά διαστήματα προβαίνει, είναι σοφό να λαμβάνονται σοβαρά υπ’ όψη και, εάν ναι, σε ποιο βαθμό; Κατ’ αρχάς δεν είναι η μόνη που εκφέρει λόγο μίσους (πρόσφατα, στενός σύμβουλος του Ερντογάν, ο Γιγκίτ Μπουλούτ, είπε πως η Ελλάδα θα καταστραφεί ολοσχερώς μέσα σε τρεις-τέσσερις ώρες εάν τολμήσει να κηρύξει πόλεμο κατά της Τουρκίας. Θα είναι, πρόσθεσε, σαν να προκαλείς σε μονομαχία έναν γίγαντα.

Όπως και σε αυτήν την περίπτωση, έτσι και στην πολεμική ρητορική της Ακσενέρ, μάλλον θα πρέπει να σκεφτεί κάποιος ότι τέτοιες ενέσεις μίσους έχει αποδειχθεί πως είναι επιθυμητές από μια μεγάλη μερίδα του τουρκικού λαού, και διαχρονικά λειτουργούν ως ισχυρό καταπραϋντικό κατά των δυσκολιών (ενίοτε βασανιστικών και απάνθρωπων) της καθημερινής τους ζωής.

Ας μην ξεχνάμε, επίσης, ότι κατά καιρούς (έστω και σε σχετικά πιο ήπια μορφή), είχαμε και έχουμε και εμείς, στην Ελλάδα και στην Κύπρο, αντίστοιχες περιπτώσεις. Μπορεί να μην είναι τόσο ωμή η ρητορική τους προς τα έξω, (αν και κάποτε είναι και παραείναι, βλέπε Χρυσή Αυγή, εκκλησιαστικοί παράγοντες κ.ά), αλλά από μέσα τους γνωρίζω κάμποσους που θα ήθελαν και αυτοί να τα πουν όπως π.χ. η Ακσενέρ και ο Μπουλούτ.

Η διαδικασία ωρίμανσης σε μία πραγματικά δημοκρατική κοινωνία δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πρέπει να ξεκινήσει από τα κάτω, από μικρές ομάδες πολιτών, και να ανέβει σιγά-σιγά και σταθερά. Στην Κύπρο έχει αρχίσει, αλλά θέλει καιρό. Πολλή καιρό. Φοβούμαι πως χωρίς την ενίσχυση μιας τέτοιας προσέγγισης, που στην ουσία θα δώσει δύναμη και γερά όπλα στις διαπραγματευτικές ομάδες, δεν θα λυθεί ποτέ το Κυπριακό. Απλώς θα κινούμεθα συνεχώς μεταξύ προεδρικών εκλογών, διακόπτοντας και ξαναρχίζοντας διαδικασίες «εκεί που είχαμε μείνει».

Αλήθεια, θυμάται πού είχαμε μείνει;

 

ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/616467/i-ggriza-lykos-tis-toyrkias-kai-emeis