Την ΔΔΟ θέλομεν κι ας τρώγωμεν πέτρες. Ζάβαλλι μου

Print Friendly, PDF & Email

30/6/2019

του  Άριστου Μιχαηλίδη  

Μου έκανε εντύπωση πρόσφατα, που διάβαζα από ένα φίλο μου, από αυτούς που διαφωνούμε αλλά σέβομαι το μυαλό του, ότι οφείλουμε να διαπραγματευτούμε με ειλικρίνεια την ομοσπονδιακή λύση, διότι είναι η μόνη μας επιλογή. Μου κάνει εντύπωση πάντα όταν άνθρωποι με μυαλό καταφεύγουν στην εύπεπτη ατάκα και τη γενικολογία απλώς και μόνο για να δηλώσουν την αντίθεσή τους με άλλους και τελικά καταλήγουν στα περί «πιστοποιητικών πατριωτισμών», που οι άλλοι μοιράζουν κι όχι οι ίδιοι. Είναι ακριβώς η ίδια προσέγγιση με αυτό που έγραφα χτες για τον Τουμάζο Τσιελεπή, τον ειδικό των ειδικών του ΑΚΕΛ στο Κυπριακό, ο οποίος έλεγε από το ραδιόφωνο: πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να σταματήσει η Τουρκία την παρανομία της και να ξαναρχίσουν οι συνομιλίες. Ποιος είναι ο τρόπος ουδείς μας εξηγεί. Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος, γενικά και αόριστα. Ίσως θέλουν να πουν ότι ο τρόπος είναι να αφήσουμε στην άκρη την κατοχή και να αρχίσουμε συνομιλίες με τους τουρκικούς όρους του διαμοιρασμού κοιτασμάτων.

Ομοίως και τα περί ομοσπονδίας. Να τη διαπραγματευτούμε με ειλικρίνεια στο τραπέζι των συνομιλιών. Δηλαδή, ο Χριστόφιας και ο Αναστασιάδης, οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της ΔΔΟ, δεν τη διαπραγματεύτηκαν με ειλικρίνεια επί δέκα συναπτά έτη; Και αν δεν τη διαπραγματεύτηκαν αυτοί, ποιος θα το κάνει; Διότι, δεν διαπραγματευόμαστε εμείς, που η μόνη μας δυνατότητα είναι να γράφουμε σε μιαν εφημερίδα τις απόψεις και τους προβληματισμούς μας. Δεν διαπραγματεύτηκε ο Σιζόπουλος και ο Λιλλήκας που διαφωνούν με τη ΔΔΟ. Στο τραπέζι των συνομιλιών την περασμένη δεκαετία ήταν εκ μέρους των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων τέσσερις πολιτικοί, που παλεύουν εδώ και χρόνια υπέρ της ΔΔΟ. Η κατάληξη ήταν τραγική. Τα αποτελέσματα εφιαλτικά. Η Τουρκία προχωρεί στην ισλαμοποίηση και την προσάρτηση των κατεχομένων εδαφών και στην καταπάτηση της ΑΟΖ. Και οι Τουρκοκύπριοι, με εξαίρεση τον Ακιντζί που βρίσκεται, όμως, υπό εκκαθάριση, προσαρμόζονται πλήρως στις οδηγίες της Άγκυρας και εφαρμόζουν σχέδια για Αμμόχωστο και Μαρωνίτες, προχωρώντας ακόμα ένα βήμα στα τετελεσμένα που εξ αρχής επιδιώκουν.

Δεν είναι λογικό γι’ αυτά τα αποτελέσματα να επιρρίπτονται ευθύνες σε όσους δεν αγαπούν τη ΔΔΟ. Όταν, μάλιστα, ο ίδιος ο Νίκος Αναστασιάδης μετά από επίμονη προσπάθεια δυόμισι χρόνων κατέληξε να διατυπώνει τη διαπίστωση: «Δυστυχώς, άλλες ήταν οι βουλές της Άγκυρας. Ο έλεγχος ολοκλήρου της πατρίδας μας» (7/9/2017). Δεν το κατάλαβαν όλοι αυτό; Μόνο ο Αναστασιάδης το κατάλαβε; Ή το καταλαβαίνουν κι οι υπόλοιποι «δικοί του», αλλά αδυνατούν να προτείνουν μιαν άλλη πολιτική διαχείριση και παρά την εμπειρία των τελευταίων χρόνων προτιμούν να επαναλαμβάνουν τα εύηχα περί των πιστοποιητικών πατριωτισμού και μιας ιδεατής ομοσπονδίας. Που ούτως ή άλλως είναι αδύνατο να την κάνουν μόνοι τους οι Ελληνοκύπριοι, ακόμα κι αν όλοι ανεξαιρέτως δηλώσουν τη νομιμοφροσύνη τους στο «ενδοτικό μέτωπο».

Τι εννοούσαν, για παράδειγμα, οι Βαρωσιώτες προχτές έξω από το Προεδρικό που σήκωναν πίκετ με το μήνυμα: ΝΙΚΟ, ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΛΥΣΕΙΣ. Έπρεπε, ασφαλώς. Αλλά, ας του πουν και τι έπρεπε να κάνει για να το λύσει. Τι έπρεπε να αποδεχθεί. Μήπως, αυτό που ο ίδιος είπε με μια φράση του: «Είναι αδιανόητο να πιστεύουν κάποιοι ότι μπορεί η Κύπρος να μετατραπεί σε προτεκτοράτο της Τουρκίας» (20/8/2017). Αυτό βρισκόταν ενώπιόν του σε όλη τη διαπραγμάτευση. Η μετατροπή της Κύπρου σε προτεκτοράτο της Τουρκίας, σε Χονγκ Κονγκ της Τουρκίας, όπως κάποιοι ομολόγησαν με ειλικρίνεια ότι το επιθυμούν. Γι’ αυτό καλούσε και τον Ακιντζί να του πει δημοσίως: «Αν υπάρχει έστω και ένα κράτος, ομόσπονδο κράτος που να προνοεί ανάλογες αξιώσεις, είμαι έτοιμος να αποδεχθώ την όποια λύση» (24/4/17). Λοιπόν, για ποια ομοσπονδία μας μιλούν ακόμα αυτοί που την υποστήριξαν, τη διαπραγματεύτηκαν και μας έφεραν στους σημερινούς κινδύνους και τα αδιέξοδα; Και ποιοι θα τη διαπραγματευτούν με ειλικρίνεια και αγάπη αν όχι ο Νίκος Αναστασιάδης;

Υ.Γ. Αυτή η συζήτηση για τα τουρκικά σχέδια επιστροφής της Αμμοχώστου «υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση» ή παρομοίως των Μαρωνίτικων χωριών, είναι και ολίγον τραγική. Ακόμα και φραστικά είναι τραγική. Μιλούν για «τουρκοκυπριακή διοίκηση» για να το κάνουν πιο εύπεπτο, προφανώς. Διότι, όλοι ξέρουμε ότι η διοίκηση είναι τουρκική, όχι τουρκοκυπριακή. Αποδεχτήκαμε ότι θα υπάρχει τουρκοκυπριακή διοίκηση στην οποία θα υπάγονται κάποιοι ελληνοκυπριακοί πληθυσμοί, που θα μπορούν να επιστρέψουν (με ελεγχόμενα ποσοστά) μετά από τη λύση. Τώρα θα την αποδεχτούμε και χωρίς λύση για να σπεύσουμε πρώτοι εμείς να καλλωπίσουμε την τουρκική κατοχή, την κατοχική διοίκηση; Όταν ακόμα και το ΕΔΑΔ αναγνώρισε με απόφασή του ότι η διοίκηση στα κατεχόμενα και η ευθύνη για όσα συμβαίνουν ανήκει στην Τουρκία και όχι στους Τουρκοκύπριους;

ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/733045/tin-ddo-thelomen-ki-as-trogmen-petres-zaballi-moy