Για κοίτα κάτι διανοούμενους να σου πετύχουν, καημένη Κύπρος

Print Friendly, PDF & Email

30/11/2019

του   Άριστου Μιχαηλίδη   

Όταν διάβασα την ανάρτηση του καθηγητή του Πανεπιστημίου Κύπρου και υποψήφιου (του ΑΚΕΛ) δημάρχου Λευκωσίας στις τελευταίες δημοτικές εκλογές, Παναγιώτη Σταυρινίδη, για το κάψιμο της σημαίας του ψευδοκράτους, απογοητεύτηκα. Για το πνευματικό επίπεδο, τη γλωσσική χυδαιότητα και το μίσος που εξέπεμπε. Κυρίως, γιατί δεν ήθελα να πιστέψω ότι υπάρχουν καθηγητές, που πλάθουν την ποιότητα της νέας γενιάς, να γράφουν για κλανιές κι άλλες δυσοσμίες και να χαιρεκακούν με το ενδεχόμενο να τολμήσουν κάποιοι Ελληνοκύπριοι (όποιοι κι αν είναι) να πάνε στην Κερύνεια να κάψουν σημαία του ψευδοκράτους για να τους στείλουν πίσω μέσα στες κάσιες (έτσι έγραψε, εννοώντας προφανώς ότι οι πάνοπλοι Αττίλες είναι παλικάρια και θα τους σκοτώσουν) για τις οποίες μάλιστα αναλαμβάνει ο ίδιος να πληρώσει το κόστος. «Οι κασιούες πο ννα σας πέψουν πίσω που λλόου μου», έγραφε συγκεκριμένα, εκδηλώνοντας κάποιου είδους ψυχικής ανισορροπίας, που δεν εκδηλώνουν ούτε ελαφρόμυαλοι έφηβοι. Και τα υπόλοιπα που έγραψε το ίδιο αηδιαστικά, δεν τολμώ να τα μεταφέρω εδώ. Έλεγα, όμως, ότι μπορεί να είχε κάποια στιγμιαία ακράτεια ο άνθρωπος, μπορεί να ήπιε κανένα σφηνάκι παραπάνω, μπορεί να είχε άλλα στο μυαλό του και του ξέφυγε μια κουβέντα παραπάνω. Προσπαθούσα να τον δικαιολογήσω ο αφελής.

Τελικά, είναι απολύτως συνειδητοποιημένος ο αθεόφοβος κι επιμένει ότι αυτό που έγραψε είναι απλώς το δικαίωμα του στην ελευθερία σκέψης. Διότι, κάποιοι βουλευτές έθεσαν το θέμα στην Επιτροπή Παιδείας, όταν συμπτωματικά είχαν θέμα για το Πανεπιστήμιο, και ζήτησαν από τη διοικούσα επιτροπή και τη σύγκλητο να εξετάσουν το φαινόμενο Σταυρινίδη. Δεν είμαι σίγουρος αν οι βουλευτές είναι οι αρμοδιότεροι να ασχολούνται με τις αναρτήσεις των καθηγητών, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος. Ο κ. Σταυρινίδης επανήλθε για να κατηγορήσει τους βουλευτές ότι κατάγγειλαν, λέει, «το δικαίωμα μου στην ελευθερία σκέψης και έκφρασης» και: «Είναι μια μέρα φασισμού, είναι μια μέρα ολοκληρωτισμού, είναι μια μέρα δυστοπική» (Αυτό το τελευταίο, το δυστοπικό, είναι της ακαδημαϊκής πλευράς, για να φαίνεται ότι μπορεί να συνυπάρξει το σκατό για το οποίο έγραψε στην πρώτη του ανάρτηση με το λόγιο της δεύτερης).

Λοιπόν, φαίνεται ότι η δυστοπία είναι τελεσίδικη, δεν έχουμε σωτηρία. Κρίμα κι ελπίζαμε πως το Πανεπιστήμιο Κύπρου και οι καθηγητές του θα μπορούσαν να τραβήξουν την κοινωνία μας προς τα πάνω, να μας φέρουν νέες ιδέες, να μας ανοίξουν τα μάτια, να μας πουν ως σοφοί ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος. Περιμέναμε ακόμα ότι θα αποκτούσαμε καταρτισμένους επιστήμονες να φωτίσουν το δρόμο μας στη δύσκολη διαχείριση του Κυπριακού, προς την ελευθερία της πατρίδας μας, τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, να φωτίσουν το δίκαιο της Κύπρου. Όχι έναντι των Τουρκοκυπρίων, αλλά έναντι της αδικίας της στρατιωτικής κατοχής. Μάταια ελπίζαμε. Διότι, κάθε τόσο αποδεικνύεται πως εκεί μαζεύτηκαν τόσοι στρατευμένοι αλλοπρόσαλλοι εθνομηδενιστές, που τελικά ο μόνος δρόμος που φωτίζουν είναι ο δρόμος της Τουρκίας.

Όταν φτάνει στο σημείο ακαδημαϊκός να σαρκάζει το ενδεχόμενο να μας στείλουν οι Τούρκοι κάποιους νεαρούς «σε κασιούες», και τες κασιούες θα τις πληρώσει ο ίδιος (από τη χαρά του;), δεν είναι «ακαδημαϊκή ελευθερία», για να την επικαλείται ο κ. Σταυρινίδης, είναι ακαδημαϊκή σχιζοφρένεια. Όχι, δεν εννοώ ότι είναι σχιζοφρενής ο άνθρωπος, προς θεού, είναι προφανές ότι έχει απόλυτη συνείδηση όσων λέει. Όμως, όταν ο ίδιος θεωρεί «μια μέρα φασισμού» να του ζητούν εξηγήσεις εκείνοι που πληρώνουν το μισθό του, ο καθένας μπορεί να πιστεύει ότι υπάρχει και μια μέρα ακαδημαϊκής σχιζοφρένειας. Και αυτήν οφείλουν να την ελέγχουν για να μην επηρεάζει αρνητικά τους νέους, που εμπιστευόμαστε στα χέρια της, τόσο οι επικεφαλείς του Πανεπιστημίου, όσο και η Πολιτεία που πληρώνει κάθε χρόνο μερικές δεκάδες εκατομμύρια με την προϋπόθεση να υπάρχει ακαδημαϊκή ελευθερία για να βοηθήσει τον τόπο, όχι για να τον κάνει αφοδευτήριο του κάθε περίεργου.

Υ.Γ. Οφείλουμε να σημειώσουμε ότι εκτός από τους στρατευμένους, υπάρχουν και πάρα πολλοί αξιόλογοι και με βαρύτητα ακαδημαϊκοί στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Χάνονται, όμως, κάτω από την φασαριόζικη φαιδρολογία των υπολοίπων και δεν βλέπουμε πουθενά την ακαδημαϊκή ελευθερία τους.

 

ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/829615/ga-koita-kati-dianooymenoys-na-soy-petychoyn-kaimeni-kypros