Συνομιλίες Αναστασιάδη-Ακιντζί στο Κυπριακό

Print Friendly, PDF & Email

02 Φεβρουάριος 2017
ΤΟΥ ΠΑΝΙΚΟΎ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

Ανοικτή προοπτική αποδοχής νέας έκδοσης σχεδίου Ανάν

Στην κρίσιμη φάση στην πορεία που διανύουμε στο Κυπριακό, όσοι ασχολούνται με το εθνικό μας θέμα θα πρέπει να διερωτηθούν για τα ακόλουθα: Γιατί να συνεχίζονται συνομιλίες με εντατικούς ρυθμούς για λύση στο Κυπριακό, ενώ οι Τούρκοι παραμένουν τόσο αδιάλλακτοι, στις πιο βασικές πτυχές του προβλήματος;

Πού βασίζεται η αισιοδοξία των εμπλεκομένων, εντός και εκτός Κύπρου, για λύση; Πώς τεκμηριώνεται αυτή η αισιοδοξία και πού στηρίζονται οι συχνά επαναλαμβανόμενες «ατάκες» των θιασωτών της λύσης, που μιλούν για… «ευνοϊκή συγκυρία» και «ευθυγράμμιση των άστρων»;

Οι κυβερνώντες, με τη στήριξη του Α.Κ.Ε.Λ., συνεχίζουν απτόητοι να συνομιλούν επί λανθασμένης βάσης, στοχεύοντας σε μια μη βιώσιμη «λύση» συνεταιρικού κράτους Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Είναι όμως προς το συμφέρον μας τέτοιες συνομιλίες, που είναι μάλιστα «με ανοικτό τέλος», επί μίας απαράδεκτης μορφής «λύσης»;

Δεν θα έπρεπε, μετά τη διαφαινόμενη επισημοποίηση του ναυαγίου, να μεθοδευτεί η επανατοποθέτηση του Κυπριακού στην ορθή του βάση, ως θέμα εισβολής και κατοχής; Ζητείται όχι μόνον αναθεώρηση της στρατηγικής (όπως επαναλαμβάνουν οι κομματικοί ηγέτες), αλλά και στόχων, εφόσον για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι οι «διακοινοτικές συνομιλίες», με στόχο τη Δ.Δ.Ο., μόνο επιζήμιες είναι για την εθνική μας υπόθεση.

Υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων (των νέων υποχωρήσεων του Νίκου Αναστασιάδη, που ήδη κεφαλαιοποιούνται από την τουρκική πλευρά), η προσπάθεια λογικά θα έπρεπε να επικεντρώνεται στο να καταδειχθεί η αδιαλλαξία της Τουρκίας και του Ακιντζί. Η αντιπολίτευση οφείλει άμεσα να αναλάβει σημαντικές πρωτοβουλίες.

Πρέπει να επισημανθεί στους εν Ελλάδι κυβερνώντες, αλλά και στον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου, ότι έχουν καθήκον να διαφοροποιηθούν από τις επιλογές Αναστασιάδη. Το «δόγμα», η Κύπρος αποφασίζει (ο Αναστασιάδης αποφασίζει) κι εμείς παρέχουμε πλήρη στήριξη, είναι άκρως επικίνδυνο για τον κυπριακό Ελληνισμό.

Πρέπει να τους επισημανθούν οι κίνδυνοι, από την επικέντρωση αποκλειστικά (από όλους) στις εγγυήσεις της Τουρκίας και στην αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων. Είναι λάθος (ίσως αποβεί μοιραίο), να εξυμνείται αποκλειστικά και μόνο η στάση του Νίκου Κοτζιά στα καίρια αυτά ζητήματα, κυρίως όμως να επαναπαυόμαστε έχοντας ως δεδομένη τη συνέχιση της ίδιας αδιάλλακτης στάσης από μέρους της Τουρκίας. Δεν έπρεπε στη Μητέρα Πατρίδα να προβληματίζονται και για άλλες πτυχές του Κυπριακού; Ως πού… φτάνουν οι αντιστάσεις κάποιων;

Επανερχόμαστε στο ίδιο καίριο ερώτημα: Γιατί, εφόσον η Τουρκία εμφανίζεται τόσο άκαμπτη, οι θιασώτες της λύσης συνεχίζουν απτόητοι τις συνομιλίες, διατηρώντας συνάμα και την άκρατη αισιοδοξία τους; Μήπως… τα έχουν βρει σε όλα και το μόνο που μένει είναι να βρεθεί ο τρόπος να «πωληθεί» η λύση;

Μήπως έχουν «μυριστεί» ότι αυτό που θα γύρει την πλάστιγγα υπέρ της αποδοχής της λύσης σε ένα ενδεχόμενο δημοψήφισμα είναι τα δύο αυτά σημεία (εγγυήσεις, αποχώρηση στρατού κατοχής); Υπάρχει, λέμε, το ενδεχόμενο να συμπεραίνουν ότι αν βρεθεί η «χρυσή τομή» στα δύο αυτά θέματα, για να είναι όλοι ικανοποιημένοι (ίσως με τα γνωστά κείμενα που επιδέχονται πολλές ερμηνείες), ο κυπριακός Ελληνισμός να κάνει το «σάλτο μορτάλε», ψηφίζοντας ΝΑΙ στην προτεινόμενη «λύση».

Προχωρούμε στα πλέον εφιαλτικά ερωτήματα, που θα πρέπει να πονοκεφαλιάζουν τους όσους ανησυχούν για την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα: Αν αυτή η έξαρση της τουρκικής αδιαλλαξίας είναι στο πλαίσιο του γνωστού ανατολίτικου παζαριού και μέρος της παγίδας που έχουν στήσει για την Κύπρο; Τι θα γίνει δηλαδή, αν η Τουρκία αποφασίσει ότι δεν χρειάζεται τις εγγυήσεις για να έχει τον πλήρη έλεγχο της Κύπρου (πράγμα που ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα);

Τι θα γίνει αν συμφωνήσει σε μια φόρμουλα για τις εγγυήσεις, για την οποία δεν θα μπορεί να κατηγορηθεί ο Ερντογάν για «εκπτώσεις» στο Κυπριακό; Η ίδια φόρμουλα, ας μην έχουμε αμφιβολία γι’ αυτό, μπορεί να παρουσιαστεί στη διεθνή κοινότητα ως μέγιστη υποχώρηση που έγινε, για να λυθεί το Κυπριακό. Όσον αφορά την αποχώρηση του στρατού κατοχής, μπορεί να συμφωνηθεί ένα χρονοδιάγραμμα (το οποίο είναι αμφίβολο ότι θα τηρήσει η Τουρκία).

Καταλήγουμε στο εξής: Η Τουρκία θα κάνει τα αυτονόητα (εγκατάλειψη αναχρονιστικών εγγυητικών δικαιωμάτων, και μερική αποχώρηση στρατευμάτων) και θα πάρει τα εύσημα για τις «υποχωρήσεις» που έκανε και τη βούληση που έχει για λύση. Όλες οι πιέσεις, τότε, θα στραφούν προς την πλευρά μας.

Η διεθνής κοινότητα θα περιμένει να δεχθούμε όλα τα υπόλοιπα που βρίσκονται υπό διαπραγμάτευση, ως αντάλλαγμα. Η «λύση», ενώπιον της οποίας θα βρεθεί τότε ο Νίκος Αναστασιάδης (θα μας πει, με το πιστόλι στον κρόταφο), θα είναι…, χωρίς ίχνος υπερβολής… τουρκικών προδιαγραφών. Θα περιλαμβάνει την πολιτική ισότητα (εξουδετέρωση της βούλησης του 82% από το 18%), παραμονή εποίκων, ρατσισμό, αναξιοκρατία, ακυβερνησία, ανασφάλεια κ.ο.κ.). Θα είναι το ξεκίνημα μιας διαδικασίας «Ιμβροποίησης» της Κύπρου.

Ενώ ο λαός περιμένει να πάρει… κατεύθυνση, οι ηγέτες που διαφωνούν με την κυοφορούμενη «λύση» είναι πολύ «χλιαροί» στις αντιδράσεις τους, αφήνοντας τις εξελίξεις να τρέχουν ανεπηρέαστα. Αν όμως… όντως η Τουρκία μας επιφυλάσσει αυτές τις δυσάρεστες εκπλήξεις, το πιο πιθανό είναι ότι θα πιαστούμε ως λαός στον ύπνο.

Τότε οι πλασιέ της «λύσης» θα έχουν πολύ πιο μεγάλες πιθανότητες να «πουλήσουν» ως «λύση» τη νέα έκδοση του σχεδίου Ανάν. Που θα είναι όμως… ληξιαρχική πράξη για τον κυπριακό Ελληνισμό. Έλληνες… γρηγορείτε!

ΠΗΓΗ:http://www.sigmalive.com/simerini/analiseis/401737/synomilies-anastasiadiakintzi-sto-kypriako