14 Ιανουάριος 2018, 18:00
Του Χαράλαμπου Χαραλαμπίδη
Η ΠΙΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ, Η ΠΙΟ ΤΙΜΙΑ, Η ΠΙΟ ΛΟΓΙΚΗ, Η ΠΙΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΠΙΟ ΝΟΜΙΜΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ
ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΝΑ ΦΩΤΕΙΝΟ ΜΕΤΕΩΡΟ, ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΛΙΧΟΔΡΟΜΕΙ ΕΣΑΕΙ ΣΤΟ ΣΤΕΡΕΩΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ
Το Ενωτικό Δημοψήφισμα, είτε το θέλουν είτε όχι, είναι βαθιά χαραγμένο στην εθνική συνείδηση και την ιστορική μνήμη του λαού μας. Και η Ελλάδα, όσο και να μας πόνεσαν οι κατά καιρούς πολιτικές ηγεσίες της, εξακολουθεί να παραμένει η στοργική μας Μάνα
Το Ενωτικό Δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου 1950 αποτελεί την κορωνίδα των ειρηνικών απελευθερωτικών αγώνων του Κυπριακού Ελληνισμού. Σαν τέτοια μέρα, πριν ακριβώς από 68 χρόνια, ο Ελληνισμός της Κύπρου, οι παππούδες και οι γονείς μας, κάτω από τους ιερούς θόλους των εκκλησιών, υπέγραψαν εθελοντικά και αβίαστα στις ιερές Δέλτους του Δημοψηφίσματος το ιστορικό «Αξιούμεν Ένωσιν με την Ελλάδα». Και έκαμαν ν’ ακουστεί στα πέρατα της οικουμένης ο προαιώνιος πόθος ενός πολιτισμένου λαού με ιστορία τεσσάρων σχεδόν χιλιάδων χρόνων.
Και ταυτόχρονα να διατρανωθεί η αμετάκλητη απόφασή του, να αγωνιστεί με όλα τα ειρηνικά μέσα, για ν’ ασκήσει το αναφαίρετο δικαίωμα της Αυτοδιάθεσης και της Ένωσής του με τον εθνικό κορμό, της Μητέρας Ελλάδας, από τον οποίο τον είχαν ξεκόψει με τη βία οι ισχυροί της Γης, για να εξυπηρετούνται τα δικά τους ευτελή γεωστρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα, που δεν είχαν καμιάν απολύτως σχέση με τα δικά του.
Ήταν το Ενωτικό Δημοψήφισμα, που σήμερα τιμούμε, η πιο δημοκρατική, η πιο τίμια, η πιο λογική, η πιο αντικειμενική, η πιο πατριωτική και η πιο νόμιμη ενέργεια ενός λαού, που δεν ζητούσε τίποτε περισσότερο από την ενάσκηση του αναφαίρετου δικαιώματός του, να ζήσει ελεύθερος, όπως ο ίδιος ήθελε και όχι όπως του επέβαλλαν με τη βία των όπλων οι ισχυροί της Γης. Ήταν, επίσης, το Ενωτικό Δημοψήφισμα ένας ισχυρός κόλαφος, όχι μόνο εναντίον των Βρετανών κατακτητών του ελληνικού νησιού μας, αλλά κι όλων των άλλων ισχυρών της Γης, που εμπορεύονταν ανάλγητα τους ανυπεράσπιστους λαούς της Γης.
Το Ενωτικό Δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου δεν ήταν ένα αυθόρμητο στιγμιαίο γεγονός, που πέρασε σαν κομήτης από το κυπριακό στερέωμα κι έσβησε αυτοστιγμεί. Αποτελεί ένα φωτεινό μετέωρο που θα δολιχοδρομεί εσαεί στο στερέωμα της ιστορίας του Κυπριακού Ελληνισμού, για να δείχνει τον δρόμο που οδηγεί στον αγώνα για διεκδίκηση της λευτεριάς. Και να μας διδάσκει ότι η λευτεριά δεν ζητιανεύεται, ούτε δωρίζεται, αλλά διεκδικείται και κατακτιέται με αγώνες, με θυσίες και ολοκαυτώματα. Όπως το απέδειξε πέντε χρόνια αργότερα ο επικός, ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας της θρυλικής ΕΟΚΑ.
Υπέροχοι Έλληνες
Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ποιανού ήταν η ιδέα για τη διενέργεια δημοψηφίσματος. Ο αείμνηστος εθνικός αγωνιστής, Σάββας Λοϊζίδης, αργότερα εμπνευστής με τον αδελφό του Σωκράτη, της διεξαγωγής ένοπλου αγώνα, απέδωσε την ιδέα στον αείμνηστο καθηγητή της Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και της Παντείου Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών Δημήτρη Βεζανή. Ένας υπέροχος Έλληνας, που ήταν αργότερα δραστήριο μέλος της Οργάνωσης Κυπριακού Αγώνα, η οποία προετοίμασε τον ένοπλο απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ.
Εξάλλου, ο αείμνηστος εθνικός αγωνιστής Θεμιστοκλής Δέρβης, εθναρχικός Σύμβουλος και δεξί χέρι του Μακαρίου τότε, είχε αποδώσει επανειλημμένα την έμπνευση της διεξαγωγής του Δημοψηφίσματος, στον αείμνηστο, κυπριακής καταγωγής κορυφαίο διπλωμάτη, Αλέξη Κύρου. Στον άνθρωπο που ήταν πρόξενος της Ελλάδας στη Λευκωσία όταν ξέσπασε το Κίνημα των Οκτωβριανών του 1931.
Τόσο ο Κύρου όσο και ο Βεζανής συνδέονταν στενά με τον Εθνάρχη Μακάριο τον Β’, όταν ο αλύγιστος αυτός αγωνιστής Ιεράρχης ζούσε εξόριστος στην Αθήνα, μετά τα Οκτωβριανά. Όμως, όποιος κι αν ήταν ο εμπνευστής του Δημοψηφίσματος, η οριστική απόφαση της διεξαγωγής του λήφθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1949, σε συνεδρία της Ιεράς Συνόδου, υπό την προεδρία του Μακαρίου του Β’.
Η εθναρχική εγκύκλιος
Στην εγκύκλιο της Εθναρχίας, την οποία υπογράφουν ο Κύπρου Μακάριος Β’, ο Πάφου Κλεόπας, ο Κιτίου Μακάριος, ο Κυρηνείας Κυπριανός και ο Σαλαμίνος Γεννάδιος, τονίζονται και τα εξής: «Έφθασε η ώρα της εθνικής αποκαταστάσεως του κυπριακού λαού. Η ελευθερία εδωρήθη μεν υπό του Θεού προς τον άνθρωπον, αλλά μόνον δι’ αγώνων επιπόνων και συνεχών εξαναγκάζονται οι κυρίαρχοι να αναγνωρίζουν εις τους υπ’ αυτών κυριαρχουμένους το δικαίωμα της αυτοδιαθέσεως…».
Η εθναρχική εγκύκλιος άρχιζε με τα εξής: «Κυπριακέ λαέ, του Θεού δώρον είναι η ελευθερία. Της θείας ταύτης ευλογίας η μικρά πατρίς μας στερείται από αιώνων πολλών. Ξένος κυρίαρχος της Νήσου μας κατά την τελευταίαν εβδομηκονταετίαν παραμένει η Μεγάλη Βρετανία. Διά την ανάκτησιν της ελευθερίας της η Κύπρος ουδέποτε έπαυσε να αγωνίζεται. Και καθ’ όλον το διάστημα της αγγλικής κατοχής εξεδήλωσε ποικιλοτρόπως την θέλησίν της να απαλλαγεί του ξένου ζυγού. Διαμαρτυρίαι, υπομνήματα, πρεσβείαι ουδόλως έτυχον της προσοχής του κυριάρχου, όστις τουναντίον, μετεχειρίσθη παν μέσον προς κατάπνιξιν και υπονόμευσιν του εθνικού φρονήματος του Κυπριακού λαού…».
Επισημαίνει και υποδεικνύει η Εθναρχούσα Εκκλησία με σαφήνεια στον λαό ότι τέλειωσαν τα ψέματα. Εξαντλήθηκε η υπομονή και ορθώνεται μπροστά του, ως μόνη διέξoδος, η αντίσταση ενάντια στην ξένη κατοχή και η ανάληψη ανένδοτου ειρηνικού, επί του παρόντος, αγώνα για ελευθερία. Με υπευθυνότητα, η Εθναρχούσα Εκκλησία αίρεται στο ύψος των κρισίμων περιστάσεων και καλεί τον λαόν να επιτελέσει ενωμένος το ιερό καθήκον προς την πολυβασανισμένη ιδιαίτερη πατρίδα. Η κατακλείδα της ιστορικής εκείνης εγκυκλίου αποτελεί εγερτήριο σάλπισμα στον Κυπριακό Ελληνισμό για αγώνα απόκτησης της ελευθερίας του, που τόσο του την στερούν οι Βρετανοί. Τονίζει και υποδεικνύει στο εγερτήριο εκείνο σάλπισμά της η Εθναρχούσα Εκκλησία:
«Κυπριακέ λαέ,
Καλείσαι, όπως ηνωμένος και αδιάσπαστος υπέρ πάσαν άλλην περίπτωσιν, να επιτελέσης και τώρα το προς την δούλην πατρίδα καθήκον σου μετ’ ενθουσιασμού. Δι’ Ένωσιν και μόνον Ένωσιν ηγωνίσθης επί τόσα έτη. Ένωσιν και μόνον Ένωσιν καλείσαι να επισφραγίσης διά της ψήφου σου. Σύνθημα μοναδικόν έστω δια παντός: “Ένωσιν και μόνον Ένωσιν”. Και δι’ αυτήν να δοθεί η ψήφος και του τελευταίου Κυπρίου».
Στη συνέχεια, η εγκύκλιος εξηγεί τους λόγους που επέβαλαν τη διεξαγωγή του Δημοψηφίσματος: «Το Δημοψήφισμα αποτελεί ειρηνικήν μάχην, της οποίας η νικηφόρος έκβασις θα συμβάλει τα μέγιστα εις τον εθνικόν αγώνα μας. Διά την μάχην ταύτην καλούμεν εις επιστράτευσιν πάντας ανεξαιρέτως τους Κυπρίους. Εις τον αγώνα τον καλόν ουδείς θα υπολειφθή. Εμπρός, Κύπριοι. Όλοι εις τας επάλξεις διά την μάχην του δημοψηφίσματος, διά την αποκατάστασίν μας. Διά την Ένωσιν με την αθάνατον Μητέρα Ελλάδα. Ο δίκαιος Θεός, όστις εδημιούργησε τον άνθρωπον διά να ζη ελεύθερος, είναι βοηθός και παραστάτης του αγώνα μας. Ζήτω η Ένωσις».
Αγιάτρευτος καημός ελευθερίας
Tο Δημοψήφισμα διεξήχθη στους ιερούς ναούς των πόλεων και των χωριών και η επιτυχία του ήταν πλήρης, όπως αναμενόταν. Ψήφισαν άντρες και γυναίκες και με την υπογραφή τους επανέλαβαν ξεκάθαρα στους Βρετανούς, για να τ’ ακούσει ολόκληρος ο κόσμος για πολλοστή φορά, ότι: Προτιμούν τα ράκη της Μητρός, παρά την πορφύραν της μητριάς. Και διατράνωσαν την απόφασή τους να παραμείνουν στερρά προσηλωμένοι στη Μητέρα Ελλάδα, με την οποία εξέφρασαν τον διακαή πόθο να ενωθούν.
Σύσσωμος ο Κυπριακός Ελληνισμός, εκτός μιας αμελητέας μειονότητας κυβερνητικών υπαλλήλων, που ενέδωσαν στις απειλές της αποικιακής κυβέρνησης ότι θα απολύονταν από τις θέσεις τους, αν ψήφιζαν υπέρ της Ένωσης με την Ελλάδα και απέφυγαν να ψηφίσουν. Και οι λίγοι αυτοί απομονώθηκαν από τον λαό μας. Υπήρξαν περιπτώσεις που οι άνθρωποι δεν γίνονταν δεχτοί σε καφενεία και αποβλήθηκαν από εθνικόφρονα σωματεία.
Η συντριπτική πλειοψηφία του λαού που ψήφισαν Ένωση με την Ελλάδα απέδειξαν έμπρακτα στα πέρατα της οικουμένης ότι, ο προαιώνιος ενωτικός πόθος της Κύπρου δεν ήταν σχήμα λόγου, αλλά αγιάτρευτος καημός ελευθερίας, που απορρέει από αυτήν την ίδια την ηθική βούληση και την ακράδαντη πίστη του λαού στο ιδεώδες της ελευθερίας.
Πριν από την έναρξη του Δημοψηφίσματος αναπέμφθηκε δέηση σ’ όλους τους ιερούς ναούς, όπου τονίζονταν τα εξής: «Δέσποτα Κύριε, ο τα σύμπαντα τη ση δυνάμει κρατών και τη πανσθενεί σου βουλή κυβερνών, ο βασιλεύς των βασιλευόντων και κύριος των κυριευόντων, ο ευμενώς αεί επί το ευσεβές ημών Έθνος εφορών και την προστασίαν σου αυτώ επιβραβεύεις, επίβλεψον ίλεως και επί τον ιερόν εθνικόν αγώνα της δούλης Κύπρου. Προστάτευσον, ευόδωσον, κατεύθυνον το σήμερον διενεργούμενον Δημοψήφισμα και ως καρπόν αυτού τιμαλφή και ανεκτίμητον, δώρησε ημίν την πολυπόθητον Ένωσιν μετά της φιλτάτης ημών Πατρίδος, της αιωνίας και αθανάτου Ελλάδος, ίνα ελεύθερον τον βίον διάγοντες, υμνώμεν και δοξολογώμεν το πανάγιον όνομά σου, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος…».
Σε πολλές περιπτώσεις λυγμοί εκάλυπταν τις τελευταίες λέξεις των ιερέων. Πολλοί ήταν εκείνοι που θεάθηκαν να φιλιούνται αδελφικά και ν’ αγκαλιάζονται με την ευχή: «Και του χρόνου ελεύθεροι». Παρόμοιες στιγμές σημειώθηκαν και στην έναρξη του Δημοψηφίσματος. Στη Λευκωσία, πρώτος υπέγραψε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Β’, στον καθεδρικό ναό του Αγίου Ιωάννου. Ο αλύγιστος πατριδολάτρης εκείνος αγωνιστής ιεράρχης έκανε το σημείο του σταυρού και, υψώνοντας τα χέρια και τα μάτια προς τα πάνω, με καταφανή συγκίνηση ψιθύρισε: «Η δύναμίς σου Κύριε και να είναι η ώρα η καλή». Στη συνέχεια έθεσε την υπογραφή του και στρεφόμενος προς τους παρισταμένους έψαλε το Εθνικόν Ύμνο.
Η νίκη της πολιτικής ωριμότητας
Οι ξένοι ανταποκριτές εφημερίδων και ειδησεογραφικών πρακτορείων, που παρακολουθούσαν το Δημοψήφισμα, εξήραν την υποδειγματική τάξη και την ευπρέπεια που επικράτησε. Ιδιαίτερα επισήμαιναν την τήρηση όλων των κανόνων και μέτρων που εξασφάλιζαν τη γνησιότητα της λαϊκής έκφρασης και το αδιάβλητο της όλης ψηφοφορίας. Ο Μαρκ Μαρσώ, απεσταλμένος της έγκυρης γαλλικής εφημερίδας «Λε Μοντ», μετέδιδε: «Διά της αψόγου αυτής στάσεώς του ο Ελληνισμός της Κύπρου εκέρδισε και δευτέραν νίκην: Την νίκην της πολιτικής ωριμότητας και της Εθνικής αξιοπρέπειας».
Τα αποτελέσματα του Δημοψηφίσματος αναγγέλθηκαν ταυτόχρονα σ’ όλους τους ιερούς ναούς της Κύπρου, την Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 1950, με συνοδική εγκύκλιο, στην οποία αναφέρονταν και τα εξής: «Οι εγγραφέντες εις τους καταλόγους ως δικαιούμενοι να υπογράψωσι το Ενωτικόν Δημοψήφισμα Έλληνες Κύπριοι ανέρχονται εις 224.108, ήτοι, περίπου τα 96%. Εάν δε ληφθεί υπόψη ότι η Κυβέρνηση απηγόρευσε ρητώς εις τους υπαλλήλους κ.λπ. να υπογράψωσι, τότε ευλόγως καταλήγομεν εις το συμπέρασμα ότι, σύμπας ο Ελληνικός Κυπριακός λαός διετράνωσε κατά τον πλέον κατηγορηματικόν τρόπον την αξίωσίν του διά την Ένωσιν μετά της Μητρός Ελλάδος…».
Ιερά Βίβλος της θελήσεως
Το Ενωτικό Δημοψήφισμα, εκτός του ότι αποτελούσε πανηγυρική διατράνωση του προαιωνίου πόθου του Κυπριακού Ελληνισμού, ήταν ταυτόχρονα κι ένας ηχηρός κόλαφος κατά της αποικιακής πολιτικής της Βρετανίας, αλλά και κάθε ιμπεριαλιστικής χώρας. Και όπως ήταν φυσικό, η Βρετανία κάκιωσε και έπνεε μένεα. Αρνήθηκε ν’ αναγνωρίσει τ’ αποτελέσματα του Δημοψηφίσματος, όπως αρνήθηκε αργότερα να έχει οποιαδήποτε επαφή με την Κυπριακή Εθνική Πρεσβεία, όταν μ’ επικεφαλής τον αείμνηστο Μητροπολίτη Κυρηνείας Κυπριανό πήγε στο Λονδίνο για να επιδώσει στην κυβέρνησή της, τους τόμους του Δημοψηφίσματος.
Προτού μεταβεί στο Λονδίνο, η Εθνική Πρεσβεία είχε επισκεφθεί την Αθήνα στις 20 Μαΐου και στη συνέχεια όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας. Στην Αθήνα, ο λαός επιφύλαξε θερμή υποδοχή στην πρεσβεία. Στον Μητροπολιτικό ναό ψάλθηκε Δοξολογία και αναπέμφθηκε δέηση υπέρ της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα. Μετά τη δοξολογία μίλησε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Σπυρίδων Βλάχος, ο οποίος τόνισε, μεταξύ άλλων: «Συνεχίσατε τον αγώνα σας με την πεποίθησιν ότι ολόκληρος ο Ελληνικός Λαός ευρίσκεται παρά το πλευρόν σας και με την βεβαιότητα ότι ο θρίαμβός σας δεν είναι μακράν. Γρηγορήτε. Επιμείνατε και δικαιωθήσεσθε. Θαρρήτε, έρρωσθε, ο επιμένων σωθήσεται. Ο Κύριος είη μεθ’ υμών. Ζήτω η Ένωσις».
Στην αντιφώνησή του ο Μητροπολίτης Κυρηνείας Κυπριανός τόνισε μεταξύ άλλων: «Οι Κύπριοι δε είμεθα αντιβρετανοί. Την πατρίδα του Βύρωνος την τιμώμεν και την σεβόμεθα πάντοτε ως φίλην και σύμμαχον. Θα ήμεθα όμως ανάξιοι εαυτών, εάν ηνηχόμεθα και την κυριαρχίαν των Άγγλων. Θα ήμεθα ανάξιοι και της ιστορίας μας και του συγχρόνου πολιτισμού…».
Στις 3 Ιουλίου 1950 η Κυπριακή Εθνική Πρεσβεία, συνοδευόμενη από κλιμάκιο της Εθναρχίας στην Αθήνα, μετέβη στο μέγαρο της Βουλής των Ελλήνων, όπου, μετά από σύντομη συγκινητική τελετή, παρέδωσε στον Πρόεδρο του Σώματος Δημήτριο Γόντικα, σειρά τόμων του Δημοψηφίσματος. Παραδίδοντας τους 30 τόμους του Δημοψηφίσματος ο Πρόεδρος της Εθνικής Πρεσβείας, Κυρηνείας Κυπριανός, τόνισε ανάμεσα στα άλλα και τα εξής: «Τους τόμους τούτους, κύριε Πρόεδρε, αποτελούντας την ιεράν βίβλον της θελήσεως του ελληνικού κυπριακού λαού, παραδίδομεν σήμερον εις την Βουλήν των Ελλήνων, ως αρραβώνα της Ενώσεως της Κύπρου μετά της Μητρός Ελλάδος…».
Παραλαμβάνοντας τους τόμους του Δημοψηφίσματος ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων Δημήτρης Γόντικας τόνισε: «Μετά συγκινήσεως παραλαμβάνω από υμάς τους τόμους του Δημοψηφίσματος, διά του οποίου ομόθυμος εκδηλούται ο εθνικός πόθος της από των Ομηρικών χρόνων Ελληνικής Κύπρου. Εστέ βέβαιος, ότι οι αντιπρόσωποι του Ελληνικού λαού συμμερίζονται βαθύτατα τα αισθήματα του τμήματος εκείνου του Ελληνισμού, το οποίον σεις εκπροσωπείτε…».
Στις 21 Ιουλίου έγιναν συλλαλητήρια υπέρ της Κύπρου σ’ ολόκληρη την Ελλάδα και στις 29 Ιουλίου η Πρεσβεία αναχώρησε ατμοπλοϊκώς στη Βρετανία, όπου στις 7 Αυγούστου απέστειλε στον Υφυπουργό Αποικιών Τζέιμς Γκρίφιθς επιστολή, με την οποία ζητούσε συνάντηση μαζί του αλλά ο υφυπουργός αρνήθηκε να την δεχθεί.
Από το Λονδίνο η Πρεσβεία πήγε στη Νέα Υόρκη, όπου κατέθεσε τις Δέλτους του Δημοψηφίσματος στη Γραμματεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και είχε επαφές υψηλού επιπέδου για το Κυπριακό και το αίτημα της Ένωσης. Στη συνέχεια η Πρεσβεία επισκέφθηκε διάφορες μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ, όπου οργανώθηκαν συγκεντρώσεις υπέρ της Κύπρου. Σε μιαν από τις συγκεντρώσεις παρέστη και ο κορυφαίος επιστήμονας Άλμπερτ Άινσταϊν, ο οποίος προέβη σε θερμές εκδηλώσεις υπέρ της Κύπρου και του αναφαίρετου δικαιώματος του λαού της για αυτοδιάθεση-Ένωση με την Ελλάδα.
Από το «ουδέποτε» στον Αγώνα
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα και το «ουδέποτε» του Χόπκινσον, δεν παρέμενε στον Ελληνισμό της Κύπρου άλλος δρόμος από τον ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα. Έτσι, μετά από έντονες προετοιμασίες στην Ελλάδα και την Κύπρο, ακούστηκε την Πρωταπριλιά του 1955 το εγερτήριο σάλπισμα του Διγενή με κύριο σύνθημα Ελλάς – Κύπρος – Ένωσις.
Ο Κυπριακός Ελληνισμός και πάλι σύσσωμος επανέλαβε την απόφασή του για Ένωση με την Ελλάδα, όχι με υπομνήματα και πρεσβείες αλλά με όπλα, θυσίες και ολοκαυτώματα. Επί τέσσερα χρόνια η θρυλική ΕΟΚΑ άνοιγε τον δρόμο προς την Ένωση. Ασυγχώρητα όμως λάθη της ελλαδικής και κυπριακής πολιτικής ηγεσίας οδήγησαν τον λαό μας από την ένωση στην επάρατη Ζυρίχη, που έριξε το Δημοψήφισμα στα χρονοντούλαπα της πολιτικής, όχι όμως και της Ιστορίας.
Προσπάθησε η Ζυρίχη να ξεγράψει το Δημοψήφισμα, αλλά δεν τα κατάφερε, όσο κι αν προσπάθησε. Και ως να μην αρκούσε το εθνικό μας ξεστράτισμα που οδήγησε στη σημερινή τραγική κατάσταση, ήρθαν πρόσφατα εραστές της ρατσιστικής Διζωνικής Ομοσπονδίας, να ασεβήσουν σε βάρος της ιστορίας μας και να θέσουν θέμα στη Βουλή για τη διαγραφή του Δημοψηφίσματος ακόμη και από τα σχολεία.
Προς κέντρα, όμως, λαχτίζουν. Γιατί το Ενωτικό Δημοψήφισμα, είτε το θέλουν είτε όχι, είναι βαθιά χαραγμένο στην εθνική συνείδηση και την ιστορική μνήμη του λαού μας. Και η Ελλάδα, όσο και να μας πόνεσαν οι κατά καιρούς πολιτικές ηγεσίες της, εξακολουθεί να παραμένει η στοργική μας Μάνα. Και η σκέψη του πολυβασανισμένου λαού μας προς αυτήν είναι πάντα στραμμένη. Ο τηλαυγής φάρος του Ενωτικού Δημοψηφίσματος, που σήμερα τιμούμε, προς την Ακρόπολη οδηγεί τα βήματά μας. Και είτε το θέλουν είτε όχι οι νεοβάρβαροι Αττίλες και οι τουρκολάγνοι της Ευρώπης και της Αμερικής, η Κύπρος ήταν, είναι και θα παραμείνει Ελληνική.
ΠΗΓΗ:http://www.sigmalive.com/simerini/politics/481425/to-enotiko-dimopsifisma
