Κρίση με «άρωμα» Κυπριακού

Print Friendly, PDF & Email

18 Φεβρουάριος 2018, 18:00

Του Χρίστου Χαραλάμπους

ΤΟ DE FACTO ΠΑΓΩΜΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΑΣΚΕΙ ΑΣΦΥΚΤΙΚΗ ΠΙΕΣΗ ΓΙΑ ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ

ΚΡΥΟΣ ΙΔΡΩΤΑΣ «ΛΟΥΖΕΙ» ΤΟ ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ, ΕΙΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΕΙΤΕ ΟΧΙ, ΜΕΤΑΞΥ ΣΚΥΛΛΑΣ ΚΑΙ ΧΑΡΥΒΔΗΣ

Θα πολλαπλασιάζονται τα προβλήματα, όσο το Κυπριακό παραμένει στον πάγο. Αυτό δημιουργεί πονοκέφαλο στη νέα Κυβέρνηση, καθώς ξέρει πως οι συνθήκες δεν ευνοούν συνομιλίες. Οι ξένοι, όμως, τις απαιτούν για εξάλειψη εντάσεων

Δεν χρειάζεται πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες. Μια απλή, απαραιτήτως όμως αντικειμενική, ανάγνωση των συλλήβδην αντιδράσεων του διεθνούς παράγοντα είναι αρκετή. Απαξάπαντες κατήγγειλαν μεν την πολεμική ρητορική και συναφείς ενέργειες της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ, την ίδια ώρα, όμως, παρέπεμψαν στην ανάγκη για λύση του Κυπριακού. Γιατί σε αντιδιαστολή με το τι εντόνως πιστεύει η Κυπριακή Δημοκρατία, βασισμένη πάντοτε στο διεθνές δίκαιο (και όλοι συμμερίζονται στα μουλωχτά), δυστυχώς ο διεθνής παράγοντας δεν είναι δικαστήριο, ούτε καν άγεται από αυτό.

Οι διεθνείς οργανισμοί και οι χώρες-κλειδιά στο Κυπριακό, πολιτικά ορμώμενες και έχοντας φυσιολογικά, σε περίοπτη θέση, τα εθνικά τους συμφέροντα, αντιλαμβάνονται ότι το ενεργειακό παιχνίδι στην Ανατολική Μεσόγειο είναι πλέον “καυτό” και θεωρούν -δικαίως ή αδίκως- πως μόνο μέσα από συνολική διευθέτηση του προβλήματος θα “σβήσει μια σοβαρή εστία φωτιάς”. Αυτό, άλλωστε, δεν θα τις αναγκάσει να έλθουν σε ευθεία σύγκρουση με την Τουρκία, αφού αν κάτι τέτοιο ήταν επιλογή, θα το έκαναν προ πολλού και για άλλα ζητήματα που τις αφορούσαν ή τις αφορούν άμεσα, όπως π.χ. η κατάλυση του κράτους δικαίου στη γείτονα χώρα.

Η πολιτική αυτή θέση οργανισμών και εταίρων αποτελεί καυτή πατάτα στα χέρια της Κυβέρνησης. Καθώς πλέον γνωρίζει ότι ναι μεν οι συνθήκες δεν ευνοούν επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για χίλιους δυο λόγους, αλλά την ίδια ώρα νιώθει στο πετσί της ότι το ρίσκο μακράς αναστολής του διαλόγου μεγεθύνεται, με πολλαπλάσιες οικονομικές αλλά και πολιτικές συνέπειες.

Μπρος γκρεμός…

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, λέει η λαϊκή θυμοσοφία. Και περιγράφει, σε αυτήν την περίπτωση, γλαφυρά, την κατάσταση στην οποία, ακούσια και προφανώς όχι αναμενόμενα, περιήλθε η επανεκλεγείσα κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη. Διότι έχει από τη μια να αντιμετωπίσει την απαράδεκτη, προκλητική, παράνομη, αλλά de facto ισχύουσα, αναστολή των ενεργειακών της σχεδιασμών, όπως την επιβάλλει με τη δύναμη των όπλων η Άγκυρα και, από την άλλη, καλείται να σχοινοβατήσει στην σχεδόν «απαίτηση» της διεθνούς κοινότητας για άρον – άρον επανέναρξη του διαλόγου για το Κυπριακό, ως της μόνης οδού εξάλειψης των εντάσεων, διαμέσου της “δίκαιης κατανομής των πόρων του νησιού μεταξύ των κοινοτήτων”. Θέση, όμως, που ουδόλως λαμβάνει υπόψη τη συμφωνία στο τραπέζι του διαλόγου πως οι ενεργειακές πηγές θα αποτελούν ομοσπονδιακή αρμοδιότητα και άρα το λαβείν της θα έχει και η τ/κ κοινότητα.

Γιατί, όμως, αυτό δεν λαμβάνεται υπόψη; Μήπως τελικά η αρχή ότι τίποτα δεν συμφωνείται, μέχρι να συμφωνηθεί το όλον (να υπάρξει δηλαδή οριστική λύση του Κυπριακού), ενισχύει την επιχειρηματολογική φαρέτρα τόσο του καθεστώτος και της Τουρκίας, όσο και αυτήν του διεθνούς παράγοντα;

Φυσικά ορόσημα…

Θέλοντας ή μη, θα πρέπει άπαντες να έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους το γεγονός πως στην πορεία των επόμενων μηνών υπάρχουν φυσικά ορόσημα, που θα αποτελέσουν ακρογωνιαίους λίθους των εξελίξεων ή μη εξελίξεων. Σε διπλωματικό επίπεδο, η Λευκωσία γνωρίζει ότι ο ερχόμενος Ιούλιος είναι κομβικός, καθώς στα Η.Ε. κρατούν ακόμη, ως άσο στο μανίκι, το ζήτημα της αναδιάρθρωσης της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, το οποίο θέλουν να «ρίξουν στο τραπέζι» ως μοχλό πίεσης.

Την ίδια ώρα, και παρά το ότι η αμερικανική ExxonMobil έχει στηρίξει τη Δημοκρατία σε αυτήν την κρίση, ανακοινώνοντας πως το αμέσως επόμενο διάστημα θα στείλει δύο ερευνητικά πλοία για καθορισμό των τελικών στόχων στο οικόπεδο 10, είναι σαφές πως χωρίς να τρέξουν εξελίξεις στο εθνικό θέμα, ενδέχεται να αντιμετωπίσει τον Οκτώβριο την ίδια παράνομη απαγόρευση από τον τουρκικό στόλο. Ως εκ τούτου, το διάστημα από τον ερχόμενο μήνα, οπόταν αναλαμβάνει η νέα κυβέρνηση, μέχρι και τα τέλη καλοκαιριού, θεωρείται κρίσιμο σε ό,τι αφορά την κορύφωση μιας νέας διαδικασίας οριστικής λύσης του Κυπριακού. Και πολιτικοί κύκλοι με πρόσβαση στα ενδότερα του Προεδρικού σημείωναν πως αυτήν την περίοδο «χρειάζονται λεπτοί χειρισμοί και πολιτική φινέτσα, όχι δογματισμοί και πυροτεχνήματα». Αποκαλύπτοντας εν μέρει, εμμέσως και όχι άμεσα, τον τρόπο σκέψης του Προεδρικού, που ήδη επεξεργάζεται εναλλακτικά σενάρια, αναλόγως το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα…

Υπαρκτός προβληματισμός

Είναι αναντίρρητο γεγονός πως η αλύγιστη, επί του παρόντος, αποφασιστικότητα της Τουρκίας, να θέτει τους όρους του παιχνιδιού, αυξάνει την ένταση των προβληματισμών και οδηγεί το πολιτικό θερμόμετρο στο κόκκινο. Η πολιτική ισχύς της Τουρκίας είναι απείρως μεγαλύτερη της Κυπριακής Δημοκρατίας και πηγάζει από τη στρατιωτική της υπεροχή, η οποία, έστω και αν δεν στρατιωτικοποιείται το θέμα, προβληματίζει όσον αφορά τα στρατηγικά σχέδια της Άγκυρας.

Λέγοντας αυτά, σημειώνουμε ότι αυτό που προκαλεί ισχυρούς πονοκεφάλους στη Λευκωσία -και προφανώς θα έπρεπε να προβληματίζει και τους εταίρους και συμμάχους της- είναι το ενδεχόμενο, όχι απομακρυσμένο, η Τουρκία πέραν της de facto αναστολής των ενεργειακών σχεδιασμών της Δημοκρατίας, να προχωρήσει με παράνομες γεωτρήσεις στην Κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, με το ιδιόκτητο πλέον γεωτρύπανο της Deep Sea Metro 2. Η δήλωση του Τούρκου Υπουργού Ενέργειας ότι η Άγκυρα έχει πλέον αποφασίσει να ασκήσει ενεργότερη πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο, ουσιαστικά βάζει τα δύο πόδια της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ένα παπούτσι. Και το γεγονός αυτό είναι αδιαμφησβήτητο υπό την έννοια πως αν η Τουρκία αποφασίσει να πράξει το πιο πάνω, ουδείς μπορεί να την σταματήσει.

Και δεν μπορεί η Λευκωσία να είναι μέρος του παιχνιδιού, όχι γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί δεν μπορεί. Στις διεθνείς σχέσεις είναι νομολογημένο, πως η στρατιωτική δύναμη δεν έχει να κάνει με πολεμικούς σχεδιασμούς αλλά με αύξηση της πολιτικής επιρροής και δεν μπορεί η Κύπρος να σταθεί εμπόδιο σε μια τέτοια εξέλιξη.

Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει. Πώς η Κυπριακή Δημοκρατία θα σταματήσει μια τέτοια ενέργεια; Δυστυχώς, δεν μπορεί. Γι’ αυτό λοιπόν στο κάδρο παραμένει σε περίοπτη θέση το Κυπριακό. Μόνο που και η επιλογή των διαπραγματεύσεων θα έχει τα δικά της ρίσκα, δεδομένης της αδιάλλακτης στάσης της Άγκυρας που, εκμεταλλευόμενη την πολιτική ισχύ, διά της δύναμης των όπλων, θα επιχειρήσει να κλειδώσει μια λύση τουρκικών προδιαγραφών. Οψόμεθα.

ΠΗΓΗ:http://www.sigmalive.com/simerini/politics/489362/krisi-me-aroma-kypriakou