Τελικά, ποιος είναι πλασιέ των τουρκικών θέσεων, βρε παιδιά; Χάσαμε τον μπούσουλα

Print Friendly, PDF & Email

5.5.2018

του   Άριστου Μιχαηλίδη 

Κάνει εντύπωση ο τρόπος που ασκεί πλέον αντιπολίτευση ο Άντρος Κυπριανού, αλλά πολύ μεγαλύτερη εντύπωση, οι φράσεις που χρησιμοποιεί όταν μιλά για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Είναι φράσεις που δύσκολα χρησιμοποιεί κάποιος όταν αναφέρεται στον Πρόεδρο, όσο κι αν διαφωνεί μαζί του. «Ο κ. Αναστασιάδης αλληθωρίζει», έλεγε, για παράδειγμα, στις 8 Μαρτίου, για να τον κατηγορήσει ότι διαφωνεί με το πλαίσιο Γκουτέρες. Αλλά, τις προάλλες ήταν ακόμα πιο καυστικός: Ο κ. Αναστασιάδης «θα έπρεπε να ντρέπεται να λέει ότι το ΑΚΕΛ του ζητά να κάνει υποχωρήσεις ή ότι παίζει το παιγνίδι της Τουρκίας». Το παράπονο του, που το έλεγε πολύ στην προεκλογική, είναι ότι ο Πρόεδρος δεν σεβάστηκε το ότι το ΑΚΕΛ τον στήριζε μέχρι κάποιου σημείου στη διαχείριση του Κυπριακού. Θα έπρεπε να ντρέπεται, όμως; Και το λέει, μάλιστα, με ύφος που παραπέμπει στο ακόμα λαϊκότερο: Εν αντρέπεται τα μούτρα του!

Το θέμα βέβαια δεν είναι η συμπεριφορά του ενός απέναντι στον άλλο, ο σεβασμός του θεσμού ή ο τόνος της αντιπολίτευσης που επιλέγει ένα κόμμα. Αλλά, έχουν κι αυτά τη σημασία τους όταν μιλάμε για τη διαχείριση του Κυπριακού και τις υποσχέσεις που δίνουν οι ηγέτες μας ότι είναι σε θέση να μας οδηγήσουν σε καλύτερο μέλλον. Να θυμίσω, λοιπόν, ότι το 2010, βρισκόταν στη θέση του κ. Κυπριανού ο κ. Αναστασιάδης και στη θέση του κ. Αναστασιάδη ο κ. Χριστόφιας. Και είχαμε ακριβώς το ίδιο πλαίσιο αντιπαράθεσης. Ο νυν Πρόεδρος κατηγορήθηκε τότε ως πλασιέ των θέσεων Νταβούτογλου, όπως σήμερα κατηγορείται ο κ. Κυπριανού ως πλασιέ των θέσεων Τσαβούσογλου. Και απαντούσε ο Νίκος Αναστασιάδης στις 6/9/2010: «Είχαν το θράσος να αποκαλέσουν τον ηγέτη του μεγαλύτερου κόμματος, τον μέχρι πρότινος συνεργάτη τους, πλασιέ των θέσεων Νταβούτογλου. Ντρέπομαι ειλικρινά για το επίπεδο του διαλόγου, για το πόσο χαμηλά έχει εκπέσει, πλέον, ο πολιτικός λόγος, αλλά και η αλαζονεία σε αυτό τον τόπο. Συνεπώς, τα φρούτα ας τα ψάξει στην αυλή του. Παράγει πολλά η αυλή του κ. Χριστόφια.»

Ίδιο το σκηνικό. Τα φρούτα παρά την ανομβρία πολλαπλασιάζονται, αλλά δεν ωριμάζουν ποτέ. Κι αυτά μεταξύ δύο πολιτικών χώρων, που επί της ουσίας του Κυπριακού βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο. Γι΄ αυτό και στηρίζει ο ένας τον άλλο («μέχρι πρότινος συνεργάτη τους») όταν πιστεύουν ότι έχει πιθανότητες να αναλάβει ο άλλος την ευθύνη προωθώντας τη δική τους λογική στο τραπέζι των συνομιλιών. Όταν μπαίνει στη μέση ο κομματικός πατριωτισμός, δηλαδή, όταν αρχίσουν να μετρούν κέρδη και ζημιές μικροκομματικής διάστασης από αυτή τη συνεργασία τους (για παράδειγμα, το ΑΚΕΛ θεωρεί ότι παθαίνει μεγάλη κομματική ζημιά ακόμα και με τον όρο ΔΗΣΑΚΕΛ, που επικράτησε) τότε φτάνουν στο άλλο άκρο. Και κατηγορούν ο ένας τον άλλο ότι είναι πλασιέ των τουρκικών θέσεων. Κατά βάθος, προφανώς, έχουν συνείδηση του γεγονότος ότι υπάρχει το ενδεχόμενο οι θέσεις τους να κριθούν ως πλησιέστερες στις τουρκικές θέσεις παρά στις διαχρονικές κόκκινες γραμμές της ελληνοκυπριακής πλευράς ή, πάντως, μπορεί να φαίνονται έτσι. Διαφωνούν στο βαθμό και στην έκταση. Κι αυτό σε μια πρότυπη διαπραγμάτευση, σε μια φυσιολογική πολιτική σχέση, δεν είναι κατ΄ ανάγκη κακό. Αντίθετα. Αν οι δύο πλευρές στη διαπραγμάτευση πλησιάζουν η μια τις θέσεις της άλλης, είναι η αναμενόμενη εξέλιξη για να υπάρξει κατάληξη σε συμφωνία. Αν, όμως, μόνο η μια πλευρά πλησιάζει τις θέσεις της άλλης, σε σημείο που μετατρέπεται σε πλασιέ των θέσεων της, και όταν η άλλη πλευρά είναι η Τουρκία, που ουδέποτε ικανοποιείται μέχρι να τα πάρει όλα, τότε δεν θα υπάρξει συμφωνία, θα υπάρξει υποδούλωση.

aristosm@phileleftheros.com

ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/521587/telika-poios-einai-plasie-ton-toyrkikon-theseon-bre-paidia-chasame-ton-boysoyla