3.6.2018
του Λουκή Γ. Λουκαΐδη
Από την δημιουργία του Κυπριακού προβλήματος που το έζησα μελετώντας το ως Κύπριος πολίτης έχω την αίσθηση ότι κατρακυλά σε ένα ποταμό που περιέχει βράχους, απότομες όχθες, καταρράκτες και άλλα φυσικά εμπόδια τα οποία δεν μπορείς να ελέγξεις εκτός αν έχεις μια καλή βάρκα. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπήρξε ποτέ μια εθνική ομοθυμία για ένα στρατηγικό σχέδιο που να ξεπερνά όσο είναι δυνατόν τα εμπόδια και τους καταρράκτες. Άγεται και φέρεται το πρόβλημα μας με την ροή των γεγονότων χωρίς καμιά σοβαρή συντονισμένη ομόφωνη προσπάθεια μας που να μπορεί να φέρει το πρόβλημα έξω από την ροή του ποταμού για να αποφύγει τα εμπόδια, τους εκφοβισμούς, τις επιρροές και τις πιέσεις κατά την πορεία λύσεως του. Δεν αμφισβητώ ότι αυτό είναι δύσκολο.
Αμφισβητώ ότι έγινε ποτέ προσπάθεια μιας πολιτικής και μιας φωνής από όλα τα κόμματα της Κύπρου και της Ελλάδας για να αποφύγουμε σκοπέλους με βάση μια σταθερή και πειστική γραμμή. Μια γραμμή που να στέκεται συνέχεια χωρίς παρεκκλίσεις στις αρχές που χρησιμοποιούμε φραστικά αλλά στην πράξη τις παραμερίζουμε. Δηλαδή τα ανθρώπινα δικαιώματα, το Διεθνές Δίκαιο, την διεθνή προπαγάνδα του δικαίου μας, και μόνο αυτά. Αφήνουμε το πρόβλημα μας εξαρχής στα χέρια πολιτικών μας που αντιδρούν ανάλογα με το εμπόδιο που θα βρουν όταν το βρουν. Και προσκρούει το πρόβλημα σε κακοτοπιές, βράχους και καταρράκτες και ανώμαλες όχθες χωρίς καθοδήγηση. Αρπάζουμε με ότι μας προσφέρουν ρίχνοντας μας από την όχθη, με την ψευδαίσθηση ότι θα σταματήσουμε την καταστρεπτική ροή χωρίς να εξετάζουμε αν αυτό είναι σωστό. Για παράδειγμα, για χρόνια κατά την πορεία του κυπριακού στο ρεύμα του ποταμού μας έριχναν σαν σωσίβιο τις συνομιλίες με τους Τούρκους. Αν είναι δυνατόν οι Τούρκοι που τα παιδάκια ξέρουν ότι θέλουν και άλλα, και το έχουν αποδείξει, θα μας άρπαζαν από το χέρι για να μας σώσουν από την κατρακύλα. Και μιλούσαμε, για σαράντα τέσσερα χρόνια. Και θα συνεχίσουμε όπως φαίνεται να θέλουμε να συνομιλούμε με τους κατακτητές μας οι οποίοι σιγά σιγά έφτασαν να μας στέλνουν πλοία για να αναστείλουν την αξιοποίηση του φυσικού μας πλούτου. Μας λένε συνεχώς για τουρκική Κύπρο αλλά εμείς επιμένουμε ότι ο μόνος τρόπος βιώσιμης επίλυσης του κυπριακού είναι οι συνομιλίες. Δεν διαφωνώ ότι αυτός είναι ο τρόπος αλλά με ποιους και με τι είδους περιεχόμενο; Αυτές που απεδείχθησαν από την πρώτη στιγμή πως οδηγούν σε χειροτέρευση της σημερινής κατάστασης; Και έρχεται η συνεχής απάντηση του ΑΚΕΛ την οποία υιοθετεί και ο ΔΗΣΥ ότι χωρίς συνομιλίες θα υπάρξει διχοτόμησης και ότι δεν έχουν επιλογή παρά να συνομιλούμε.
Οι συνομιλίες απέτρεψαν την υφιστάμενη η την απειλουμένη διχοτόμηση τόσα χρόνια; Ή μήπως ισχύει η αφελής άποψη ότι εφόσον συνομιλούμε (ο,τι και να λέμε) αυτό είναι αρκετό να εμποδίσει την ανακήρυξη ή τη διεθνή αναγνώριση της διχοτόμησης; Διότι διχοτόμηση και πέραν αυτής ανεξάρτητο κράτος de facto ήδη υπάρχουν. Έμεινε μόνο η επισημοποίηση τους. Έχει κανένα γεγονός που αποδεικνύει ότι απετράπη η επισημοποίηση λόγω των συνομιλιών; Έδειξε ποτέ η Τουρκία ότι φοβάται να επισημοποιήσει την διχοτόμηση για αυτό το λόγο; Εδώ υπήρχαν συνομιλίες για τόσα χρόνια και δεν δίστασε η Τουρκία να ενισχύει την προσπάθεια της για διεθνή αναγνώριση του ψευδοκράτους ή του υφιστάμενου διχασμού. Αντίθετα, παράλληλα με τις συνομιλίες επεδίωκε να εφαρμόζει και την διαχωριστική πολιτική της. Μάλιστα τις συνομιλίες τις χρησιμοποιούσε και για αυτόν το σκοπό, αλλά και για να αυξήσουν τα όσα πήρε εις βάρος των Ελληνοκυπρίων στην κατεύθυνση της πολιτικής της να έχει το πάνω χέρι σε όλη την Κύπρο. Και οι δικοί μας πολιτικοί ή πολιτευόμενοι με το κυπριακό τι πέτυχαν; Να σας πω. Συνεχίζουν απλώς να καλλιεργούν την ψευδαίσθηση ότι οι συνομιλίες βοηθούν, απομυζώντας όμως από αυτές η Τουρκία ότι έμεινε για να συμπληρώσει την πολιτική της. Αν δεν φύγουν αυτοί οι πολιτικάντηδες από τα ηνία του Κυπριακού δεν πρόκειται να έχουμε οποιαδήποτε ελπίδα. Θα χειροτερεύσουμε αλλά δεν θα βελτιωθούμε.
ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/paremvaseis-ston-f/article/534370/to-kypriako-sti-roi-toy-potamoy
