03 Ιούνιος 2018, 18:00
Της Μαρίνας Χατζηκώστα
ΣΤΗΝ ΚΟΨΗ ΤΟΥ ΞΥΡΑΦΙΟΥ
ΚΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΜΑΚΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΤΟΔΟΣΙΑΣ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ. Η ΑΠΟΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ ΑΠΕΤΑΞΕ ΤΟΝ ΟΡΟ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» ΚΑΙ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΣΤΟΝ ΟΡΟ «ΟΧΡΙΔΑ», ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΘΟΡΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ
Η κίνηση αυτή της σκοπιανής Αρχιεπισκοπής θέτει νέα δεδομένα στο τραπέζι των συνομιλιών, τα οποία, ωστόσο, περιπλέκουν περισσότερο το ήδη μπλεγμένο κουβάρι
Οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Σκοπίων προσπαθούν πολύ να διασκεδάσουν τις ανησυχίες των διαφωνούντων, τόσο σε πολιτικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο λαϊκής αντίληψης. Η απόσταση μεταξύ του λαϊκού αισθήματος και των κυβερνήσεων είναι εκ των πραγμάτων μεγάλη. Στο άκουσμα και μόνο της υποψήφιας ονομασίας «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», η επιτροπή αγώνα για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, καθώς και οι παμμακεδονικές οργανώσεις αποφάσισαν τη διοργάνωση νέων συλλαλητηρίων, αυτήν τη φορά ταυτόχρονα σε ελληνική πρωτεύουσα και συμπρωτεύουσα, καθώς και άλλες 11 πόλεις της Ελλάδος. Την ίδια στιγμή, οι συμπολιτευόμενοι Ανεξάρτητοι Έλληνες διαχώρισαν τη θέση τους και ξεκαθάρισαν πλέον ότι δεν συναινούν σε ονομασία με τη χρήση του όρου «Μακεδονία».
Στοχευμένη η διαρροή
Είναι προφανές ότι ο συντηρητικός 58χρονος Πρόεδρος των Σκοπίων, Γκιόργκε Ιβάνοφ, δεν έκανε τυχαία τη διαρροή του ονόματος. Η ένστασή του δεν αφορά τόσο στο όνομα «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», όσο στο γεγονός ότι η κυβέρνηση της χώρας του συναινεί στην υιοθέτηση ονόματος έναντι όλων (erga omnes) και άρα την Αναθεώρηση του Συντάγματος. Τον ικανοποιεί, βέβαια, το γεγονός ότι η Αθήνα υποχωρεί στα ζητήματα εθνικότητας και γλώσσας, αλλά για εκείνον δεν είναι αρκετά. Δίνοντας, με μέθοδο, στη δημοσιότητα το ενδεχόμενο της «Βόρειας Μακεδονίας», τρόπον τινά «καίει» το όνομα, αφενός λόγω των ελληνικών αντιδράσεων, αφετέρου λόγω της Σκοπιανής υπαναχώρησης.
Κίνηση-ματ
Η απόφαση της αποσχισματικής Αρχιεπισκοπής των Σκοπίων να αποτάξει τον όρο «Μακεδονία» και να επιστρέψει στην πρότερη ονομασία της ως «Αρχιεπισκοπή Οχριδών», ερμηνεύεται ως κίνηση-ματ, κυρίως λόγω της επιρροής που ασκεί στο ποίμνιο της χώρας. Με αυτόν τον τρόπο υποκινεί τον λαό να υποχωρήσει, δεδομένου ότι η κίνηση έγινε σε συνεννόηση με τον Πρωθυπουργό Ζόραν Ζάεφ, και βάζει στο τραπέζι των συνομιλιών άλλη μια επιλογή ονόματος, που δεν περιέχει τον όρο «Μακεδονία». Την κίνηση της Αρχιεπισκοπής Οχριδών αγκάλιασε, πάντως, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο μετά τη διεξαγωγή της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία καλωσορίζει την αποσχισματική Εκκλησία στην κανονικότητα και άρα στους κόλπους της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας.
Εκτός συζήτησης η «Μακεδονία του Ίλιντεν»
Το γεγονός ότι η ενδεχόμενη ονομασία «Μακεδονία του Ίλιντεν», την οποία ωστόσο απέρριψε και η Ελλάδα λόγω του αλυτρωτισμού του ονόματος που αναφέρεται σε συγκεκριμένη μάχη, είναι παρελθόν, επιβεβαίωσε και ο Πρωθυπουργός των Σκοπίων, Ζόραν Ζάεφ, απαντώντας σε σχετική ερώτηση στη Βουλή της χώρας του. Εκτός συζήτησης είναι παράλληλα το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας – Σκόπια», με ελληνικό βέτο και το «Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη» με βέτο των Σκοπιανών.
Τι παραμένει στο τραπέζι
Το όνομα στο οποίο έδειχναν να συμφωνούν οι δύο πλευρές των διαπραγματεύσεων και επιχείρησε να «κάψει» ο Ιβάνοφ, παραμένει στο τραπέζι των συνομιλιών. Στο τραπέζι παραμένουν, ωστόσο, και οι επιλογές «Δημοκρατία της Άνω Μακεδονίας» και «Δημοκρατία της Νέας Μακεδονίας». Το μπρα-ντε-φερ, με δεδομένο ότι η Ελλάδα έχει παραχωρήσει ταυτότητα και γλώσσα, γίνεται γύρω από το erga omnes. Αν τα Σκόπια δεν συμφωνήσουν, η απόφαση της Ελλάδας είναι ρητή. Δεν υπογράφει λύση, δεν ανοίγει τον δρόμο σε Ε.Ε. και ΝΑΤΟ.
Το ορόσημο του Ιουνίου χάνεται και την ευθύνη αναλαμβάνουν οι Σκοπιανοί. Εκ των πραγμάτων, οι πιέσεις από τα Κέντρα Λήψης Αποφάσεων των Βρυξελλών είναι αφόρητες. Γερμανία, Γαλλία και Βέλγιο θέλουν πάση θυσία να αυξήσουν την επιρροή τους στα Βαλκάνια, εκεί όπου τώρα «κάνει παιχνίδι» ο Ταγίπ Ερντογάν, ως «πατέρας» των μουσουλμανικών μειονοτήτων.
Τα δεδομένα οδηγούν σε ναυάγιο;
Ο Ζόραν Ζάεφ πρώτος και ακολούθως ο Αλέξης Τσίπρας, δεσμεύτηκαν με διεξαγωγή δημοψηφίσματος πριν από την υπογραφή της οποιασδήποτε λύσης. Αυτό δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την κατάσταση, αφού πέρα από τις πολιτικές πιέσεις, τις πιέσεις των Βρυξελλών, και τις πιέσεις των επιχειρηματιών, η κάθε κυβέρνηση είναι αντιμέτωπη και με το Λαϊκό αίσθημα, τα κριτήρια του οποίου είναι απαλλαγμένα τόσο από την ευρύτερη εικόνα, όσο και από τα συμφέροντα. Είναι πλήρως εξαρτημένα από την ιστορία.
Με τα δεδομένα που υπάρχουν σήμερα, ρίχνοντας μια ματιά στα υπό συζήτηση ονόματα, ο ελληνικός λαός δεν αποδέχεται κανένα, αφού δεν αποδέχεται τη χρήση του όρου «Μακεδονία». Εξετάζοντας δε τις υποχωρήσεις, στο πλαίσιο της συνολικής λύσης, οι Σκοπιανοί δεν αποδέχονται την αλλαγή του Συντάγματος, ενώ οι Έλληνες δεν αποδέχονται το δικαίωμα σε «μακεδονική ταυτότητα και γλώσσα». Ο χρόνος, δε, μέχρι τη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε, στις 28 Ιουνίου, δεν είναι αρκετός για καλλιεργηθεί στον λαό, αυτό που πρώτα στην Κύπρο ονομάσαμε «κουλτούρα λύσης».
ΠΗΓΗ:http://www.sigmalive.com/simerini/politics/511924/apetaksan-ton-oro-makedonia
