Σπαρακτικός και Σπαρταριστός

Print Friendly, PDF & Email

6/10/2018

του   Γιώργου Ηλιάδη    

Στην πολιτική, λένε, η σημειολογία του σώματος είναι εξίσου σημαντική, ίσως και πιο δυνατή, από τον λόγο. Δημιουργεί ισχυρές καταστάσεις και συμβολισμούς και σχηματίζει μια μοναδική γλώσσα που υπερτερεί του λόγου. 

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε έναν σπαρακτικό τηλεοπτικό Αβέρωφ Νεοφύτου, να απαγγέλλει επί 30 λεπτά, σαν τραγωδός σε αρχαία ελληνική παράσταση: «Δεν το αντέχω… Δεν το αντέχω… Δεν αντέχω πια να βλέπω το παράθυρο να κλείνει… Θέλω να συμβιβαστώ!!!…».

Σπαρακτικός, όσο και σπαρταριστός, ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ προειδοποιεί… Στοιχισμένος με τον γεν. γραμματέα του ΑΚΕΛ, προειδοποιεί για την ανάγκη συμβιβασμού και λύσης, προτού εκλείψουν οι Τουρκοκύπριοι!…

Μιλούσε επί μισή ώρα στην τηλεόραση του ΡΙΚ, προειδοποιώντας σε μια άκρως δραματική θεατρική σκηνή, ότι θέλει να συμβιβαστεί. Αλλά δεν μας είπε με ποιο ακριβώς πράγμα θέλει να συμβιβαστεί! Προειδοποιούσε, αλλά δεν μας είπε… ποιους προειδοποιούσε!

Μάταια του υποδείχθηκε, ότι ο συμβιβασμός απαιτεί δύο μέρη… Ότι, για να καταλήξουμε σε συμβιβασμό και λύση, πρέπει να θέλει και η Τουρκία… Και για να θέλει η Τουρκία, πρέπει εμείς να ταυτίσουμε τις θέσεις μας με τις απαιτήσεις της… Τόσο απλό… 

Κι όμως, επιμένει: «Θέλω να συμβιβαστώ!».

Με τι να συμβιβαστεί; Με την τουρκική θέση για Εγγυήσεις;… Με την τουρκική θέση για παραμονή στρατού μετά τη λύση;… Με την τουρκική θέση για εκ περιτροπής προεδρία;… Με την τουρκική θέση για πλήρη πολιτική και αριθμητική ισότητα, δηλαδή εξίσωση του 82% με το 18%;… Με ό,τι, τέλος πάντων, απαίτησε και απαιτεί η Τουρκία;… Μόνο έτσι θα υπάρξει συμβιβασμός και λύση…

Γιατί, λοιπόν, δεν μας λέει ευθέως αν θέλει να συμβιβαστεί με όλα αυτά;…

Ο ίδιος ο πρόεδρος Αναστασιάδης δήλωνε ότι αυτά που μας ζητούν οι Τούρκοι, όχι μόνο τώρα, αλλά εδώ και 44 χρόνια, δεν μπορούν να γίνουν δεκτά· και είναι γι’ αυτό που κανένας πρόεδρος δεν μπόρεσε να συμβιβαστεί και να οδηγηθεί σε λύση. Δεν μπορούμε να αποκηρύξουμε εθελούσια τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία απολαμβάνουν όλοι οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όλων των πολιτισμένων χωρών στον κόσμο, ούτε και να εκχωρήσουμε στην Τουρκία το μέλλον του τόπου μας, το μέλλον των επερχόμενων γενεών.   

Πέρα, όμως, από την αμετροέπεια των λόγων του, ο Αβέρωφ Νεοφύτου υπήρξε και αμετροεπής στο ύφος, στον τομέα της αισθητικής, καθιστώντας τον εαυτό του γραφικό πολιτικό!

Ένας πολιτικός χωρίς αισθητική καλλιέργεια γίνεται επικίνδυνος. Ο πολιτικός μπαίνει συχνά σε μεγάλα διλήμματα στη λήψη της μιας ή της άλλης απόφασης και παίζει τεράστιο ρόλο η αισθητική του καλλιέργεια. Και ο Αβέρωφ Νεοφύτου, παρόλο το «ρετούς» στο οποίο υπέβαλε τον εαυτό του, στην κίνηση και το στυλ του, παρέμεινε τραγικά γραφικός. Κακός, κάκιστος ηθοποιός, δεν ξεχωρίζει τα όρια του δραματικού από το γελοίο. Ο Ναπολέων έλεγε ότι «ένα βήμα χωρίζει το υπέροχο από το γελοίο». Είναι προφανές ότι ο Αβέρωφ Νεοφύτου, χωρίς να το αντιλαμβάνεται, το βήμα αυτό το βάδισε…

ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/paremvaseis-ston-f/article/590145/sparaktikos-kai-spartaristos