Σημερινή
23 Νοε 2016
Την περασμένη Κυριακή, μιλώντας στο μνημόσυνο του Γλαύκου Κληρίδη, ο Υπουργός Εξωτερικών Ιωάννης Κασουλίδης, προαισθανόμενος, ή αντιλαμβανόμενος το επερχόμενο αδιέξοδο, έσπευσε να επαναλάβει το τετριμμένο επιχείρημα της τουρκικής αδιαλλαξίας και να αποσείσει κάθε ευθύνη, δική του και του Προέδρου Αναστασιάδη, για ό,τι θα επακολουθούσε.
«Τυχόν αποτυχία εξεύρεσης κοινού αποδεκτού μοντέλου ασφάλειας στην Κύπρο θα βαραίνει αποκλειστικά και μόνο την Τουρκία», διακήρυξε.
Η αδιαλλαξία της Τουρκίας είναι το αιώνιο καταφύγιο κάθε αποτυχημένου ηγέτη, να κάνει ακριβώς αυτό που οφείλει να κάνει: Να κάμψει την τουρκική αδιαλλαξία. Και βεβαίως, υπάρχει τουρκική αδιαλλαξία από της ημέρας της δημιουργίας του Κυπριακού, αλλά η αποτυχία των ηγετών, να σχεδιάσουν στρατηγική με στόχο την κάμψη της τουρκικής αδιαλλαξίας, οδηγεί στα τραγικά αδιέξοδα, ενώπιον των οποίων βρίσκεται και σήμερα η εθνική υπόθεση.
Χρειάζεται στρατηγική, πολιτικό θάρρος, άριστοι σχεδιασμοί, οικονομική, διπλωματική και στρατιωτική ισχύς, αναζήτηση στρατηγικών εταίρων, προκειμένου να καμφθεί η τουρκική αδιαλλαξία.
Αλλά, όταν οι ηγέτες μετέτρεψαν μία ανθηρά οικονομία σε χρεοκοπημένη, διέλυσαν κάθε αμυντική δυνατότητα, απογύμνωσαν τη διπλωματική υπηρεσία και δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν έστω και μία στρατηγική συμμαχία, πώς θα έκαμπταν την τουρκική αδιαλλαξία;
Ο Νίκος Αναστασιάδης υποσχέθηκε προεκλογικά στον λαό ότι με την πολιτική που θα ασκούσε, θα αύξανε το κόστος για την Τουρκία. Και αντί κόστους, αποενοχοποίησε την Τουρκία, κατέστησε θέσεις του τουρκικές θέσεις, αναβάθμισε και ανέδειξε τον κατοχικό ηγέτη ως συμπρόεδρο, ανακάλυψε κοινά οράματα μαζί του, έκανε όλες τις παραχωρήσεις στην εσωτερική πτυχή, αναγνώρισε πρόβλημα ασφάλειας στους Τουρκοκυπρίους, και προήλασε πέραν της διζωνικής, αγγίζοντας τα όρια της συνομοσπονδίας.
Ο δε Ιωάννης Κασουλίδης διακήρυσσε ότι οι οιωνοί για λύση ήταν καλύτεροι από κάθε άλλη φορά, ακολούθησε την αμερικανική υπόδειξη για win-win φιλοσοφία λύσης και δήλωσε έτοιμος να ταξιδεύσει μέσω του παράνομου αεροδρομίου, μετά τη λύση, προκειμένου να φθάνει πιο σύντομα στις Βρυξέλλες.
Αλλά με τέτοιες πολιτικές και τέτοιους ψοφοδεϊσμούς, η τουρκική αδιαλλαξία δεν κάμπτεται. Ενισχύεται και κορυφώνεται. Με πολιτικές ψευδοδιαλόγων, συνομιλίες άρπα-κόλλα, στις οποίες ο κάθε ηγέτης δίνει τις δικές του ερμηνείες για την κάθε σύγκλιση και με τέτοιες αγκυλωμένες εμμονές σε κομματικές και προσωπικές επιλογές αυτοδικαίωσης, δεν μπορεί να καμφθεί η τουρκική αδιαλλαξία.
Τις οδυνηρές συνέπειες αυτών όλων των ολέθριων επιλογών τις βιώνει σήμερα το εθνικό θέμα. Και ενώ όλα όσα συνέβησαν στο Μον Πελεράν έπρεπε να προβληματίσουν σοβαρά την ηγεσία, ώστε να αναζητήσει νέες ρεαλιστικές πολιτικές, επιμένει, όπως μαρτυρούν οι πρώτες δηλώσεις όσων διαμορφώνουν πολιτική, στη συνέχιση της ίδιας καταστροφικής πορείας.
Αναμένουμε να ακούσουμε τι θα πράξει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και να μετρήσουμε πόσο πολιτικό θάρρος διαθέτει, ώστε να διαφοροποιήσει πολιτικές και να εγκαταλείψει ψευδαισθήσεις.
Αν δεν το πράξει, να περιμένουμε τα χειρότερα. Ο εφιάλτης τώρα αρχίζει. Και αυτόν τον εφιάλτη τον δημιούργησε η απολιθωμένη πολιτική 42 χρόνων. Πλησιάζει η ώρα, ο κυπριακός Ελληνισμός να πληρώσει τον λογαριασμό που του φόρτωσαν οι ανεπαρκείς ηγέτες του…
