Οι Λίστες των Υποχωρήσεων και η Συμφωνημένη Τουρκοποίηση

Print Friendly, PDF & Email

15/9/2019

του   Άριστου Μιχαηλίδη  

Οι κόκκινες γραμμές τους είναι, λέει, η πολιτική ισότητα και η αποτελεσματική συμμετοχή. Το επαναλαμβάνουν τόσο επίμονα, που σχεδόν μας έπεισαν ότι αν το δεχθούμε αυτό λύθηκε το Κυπριακό. Το λέει μονότονα ο Ακιντζί, το είπε κι ο Τσαβούσογλου από τα κατεχόμενα προχτές. «Είναι κόκκινες γραμμές για εμάς η πολιτική ισότητα, η αποτελεσματική συμμετοχή και η εκ περιτροπής προεδρία», είπε. Πες – πες έπεισαν και πολλούς δικούς μας να διερωτούνται γιατί δεν το αποδέχεται αυτό ο Νίκος Αναστασιάδης να τελειώνουμε. Το αποδέχεται, βέβαια, αλλά όχι με το περιεχόμενο που του δίνουν οι Τούρκοι. Γι’ αυτό κι επιμένουν αυτοί. Ας αναρωτηθούμε, όμως, και μια φορά πού φτάσαμε παρακολουθώντας άπραγοι ή συμμετέχοντας εκών άκων στη σαλαμοποίηση που επέβαλε η τουρκική πλευρά. Διότι περί αυτού πρόκειται. 

Στην ιστορία των διαπραγματεύσεων η μέθοδος της σαλαμοποίησης, δηλαδή να παίρνουν κομμάτι – κομμάτι όσα διεκδικούν, είχε απόλυτη επιτυχία για την Άγκυρα. Και η τακτική συνεχίζεται ως να μην κατανοούν οι ηγέτες μας τι συνέβη τα προηγούμενα χρόνια. Κάθε φορά μας λένε, μα θα χάσουμε τη λύση για το ένα, θα χάσουμε τη λύση για το άλλο, και τελικά θα χάσουμε την Κύπρο και δεν θα το πάρουμε χαμπάρι.

Την εκ περιτροπής προεδρία την έχει αποδεχθεί τόσο ο Δημήτρης Χριστόφιας όσο και ο Νίκος Αναστασιάδης (στο Κραν Μοντάνα). Όπως έχει αποδεχθεί και την πολιτική ισότητα και αποτελεσματική συμμετοχή έτσι όπως την ορίζουν τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας από το 1992. Ότι δηλαδή θα υπάρχει δικαίωμα βέτο σε ζητήματα, που δεν θα επιτρέπουν στην κεντρική Κυβέρνηση να παίρνει αποφάσεις, οι οποίες θα βλάπτουν τη μία από τις δυο κοινότητες, ώστε να μην αισθάνονται οι Τουρκοκύπριοι ότι η πλειοψηφία θα παίρνει αποφάσεις εις βάρος τους, όπως και για την τροποποίηση του Συντάγματος. Αλλά αυτό δεν ικανοποιεί την Άγκυρα και τους Τουρκοκύπριους κι επιμένουν στη δική τους εκδοχή μέχρι εκβιαστικά να την πετύχουν. Κι άρχισαν οι δικοί μας να επαναλαμβάνουν το γνωστό: Μα, θα χάσουμε τη λύση για αυτό, ας το αποδεχτούμε.

Έτσι πάθαμε με όλα. Βάζουν «κέρδη» στο συρτάρι (με τη λογική του ένα το κρατούμενο, δύο τα κρατούμενα και πάμε παρακάτω). Αποδεχτήκαμε τη νομιμοποίηση του πιο κραυγαλέου εγκλήματος πολέμου, τον εποικισμό. Αποδεχτήκαμε τα δικαιώματα των χρηστών (των σφετεριστών των περιουσιών μας). Τον «συναισθηματικό δεσμό», όσοι ήταν κάτω των δέκα χρονών το ’74 και προσφυγοποιήθηκαν δεν έχουν δικαιώματα. Τις τέσσερις βασικές ελευθερίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για Τούρκους υπηκόους. Μόνιμες παρεκκλίσεις από το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Αναλογίες 50% – 50% σε πολλές κρατικές υπηρεσίες. Αποδεχτήκαμε την αναλογία πληθυσμού με βάση αριθμούς που έδωσαν οι Τούρκοι, χωρίς ανεξάρτητη απογραφή, όπως συμφωνήθηκε, κι όταν ο ίδιος ο Ακιντζί ομολόγησε ότι ούτε η ίδια η ψευδοκυβέρνηση δεν γνωρίζει τον ακριβή πληθυσμό των κατεχομένων. Αποδεχτήκαμε την ασάφεια στους όρους μετεξέλιξη και παρθενογένεση της Κυπριακής Δημοκρατίας και έξω από το τραπέζι την ύπαρξη δυο κρατιδίων που θα συστήσουν συνομοσπονδία.

Γι’ αυτά και πολλά άλλα δεν υπήρξε αντάλλαγμα από την τουρκική πλευρά. Ούτε στο εδαφικό, ούτε στη λειτουργικότητα και τη δημοκρατικότητα της διοίκησης. Οι παραχωρήσεις μας είχαν μόνο έναν σκοπό: Να φτάσουμε κάποια στιγμή στην αποχώρηση του κατοχικού στρατού, την κατάργηση των εγγυήσεων και την επιστροφή εδαφών. Κι όταν φτάσαμε μας είπαν να το ξεχάσουμε αυτό, πρόκειται για όνειρο. Αλλά, αυτά που συμφωνήθηκαν συμφωνήθηκαν και πάμε παρακάτω… Πού πάμε τώρα; Στην πολιτική ισότητα τουρκικής ερμηνείας και στη συνδιαχείριση και τον διαμοιρασμό του φυσικού αερίου. Το ερώτημα είναι αν τα αποδεχθούμε και αυτά θα λυθεί το Κυπριακό; Τι λέει η εμπειρία τόσων χρόνων; Μήπως, θα αποχωρήσει ο κατοχικός στρατός, θα αποχωρήσει η Τουρκία, θα πάψει να απαιτεί νομιμοποίηση εσαεί του ρόλου της στην Κύπρο και θα επιτρέψει τη δημιουργία ενός πραγματικά ανεξάρτητου και πραγματικά ομοσπονδιακού ευρωπαϊκού κράτους; Ασφαλώς όχι. Επομένως, γιατί συνεχίζουμε να διαπραγματευόμαστε τη διοίκηση της ΔΔΟ και την πολιτική ισότητα;

Να μην περιμένουμε από τους απεσταλμένους των Ηνωμένων Εθνών να μας δώσουν λίστες με συγκλίσεις. Να τους μοιράσουμε εμείς τις λίστες με όσα έχουμε αποδεχθεί μέχρι τώρα και να τους ρωτήσουμε, τουλάχιστον, πότε θα ασχοληθούν με τη διεθνή πτυχή του Κυπριακού, όπως είναι το καθήκον τους. Αν η αποχώρηση της Τουρκίας παραμένει όνειρο, όπως λένε οι νεοσουλτάνοι, ποιος ο λόγος να διαπραγματευόμαστε τα υπόλοιπα; Για να βρούμε συμφωνημένο τρόπο τουρκοποίησης;

ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/779174/oi-listes-ton-ypochoriseon-kai-i-symfonimeni-toyrkopoiisi