ΑΟΖ ΚΑΙ ΕΝΙΑΙΟ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΔΟΓΜΑ: ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΠΛΕΟΝ ΟΙ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙΣ

Print Friendly, PDF & Email

5/12/2019

του Παναγιώτη Παντελίδη

Οι τουρκικές προκλήσεις συνεχίζονται με αποκορύφωμα τη συμφωνία μεταξύ της Τουρκίας και της διεθνούς αναγνωρισμένης κυβέρνησης της Λιβύης για τα θαλάσσια σύνορα στη Μεσόγειο, με την οποία αμφισβητούνται τα κυριαρχικά δικαιώματα Ελλάδος και Κύπρου. Ωστόσο, πόσο αποτελεσματική θα είναι η προσφυγή της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, τη στιγμή που η Άγκυρα δεν υπολογίζει το Διεθνές Δίκαιο και καταφεύγει στον στρατιωτικοπολιτικό εκβιασμό; Αλήθεια, πόσοι πιστεύουν πως το πρόβλημα, το οποίο έχει φυσικά και νομικές διαστάσεις, θα λυθεί με μια δικαστική απόφαση;

Επιλέγουμε την προσφυγή στη Χάγη χωρίς καν να έχουμε πάρει τις προαπαιτούμενες πολιτικές αποφάσεις. Αν άραγε εφαρμόζαμε το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα θα μπορούσε σήμερα η Τουρκία να προχωρήσει σε τέτοιες κινήσεις; Αν είχε γίνει ήδη η συμφωνία Κύπρου-Ελλάδας-Αιγύπτου για οριοθέτηση ΑΟΖ δεν θα αποτρέπονταν τα τουρκικά ανεδαφικά οράματα; Γιατί δεν τα κάναμε όλα αυτά; Διότι Αθήνα και Λευκωσία δεν έχουν την αποφασιστικότητα να διασφαλίσουν στρατιωτικά τη βιωσιμότητα των ΑΟΖ τους όταν αυτές αμφισβητηθούν στην πράξη από την Τουρκία. Είμαστε εγκλωβισμένοι στις τουρκικές απειλές και την τουρκοφοβία των πολιτικών μας, οι οποίοι παραμένουν στις φραστικές καταδίκες και προτιμούν τις παγίδες της νομικής περιπέτειας στη Χάγη. Διότι στα Διεθνή Δικαστήρια, ο χαμένος είναι αυτός που κατέχει όλα τα κυριαρχικά δικαιώματα, αφού από αυτόν και μόνο μπορούν να αφαιρεθούν κυριαρχικά δικαιώματα. Ελλάδα και Κύπρος αντί να συμφωνήσουν στην οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο για να εξασθενήσουν τις αξιώσεις της Τουρκίας λόγω Καστελόριζου και αντί να ενισχυθούν αμυντικά ούτως ώστε ενωμένες να είναι ικανές να αποτρέψουν την εφαρμογή των τουρκικών σχεδίων και να αμυνθούν των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων, οδηγούνται σιγά σιγά σε μια κατάληξη τύπου Πρεσπών όπου ο ενεργειακός τους πλούτος θα διαμοιραστεί με την Τουρκία.

Η άμεση οριοθέτηση ΑΟΖ από πλευράς Ελλάδας και η εφαρμογή του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος Κύπρου – Ελλάδας αποτελεί πλέον επιτακτική ανάγκη για την αποτροπή στρατιωτικής κρίσης και δημιουργίας τετελεσμένων. Η Ελλάδα δεν έχει άλλη επιλογή από την στρατιωτική υποστήριξη των κυριαρχικών της δικαιωμάτων αλλά και αυτών της Κύπρου. Η ενίσχυση της ετήσιας δαπάνης στην άμυνα (συγκεκριμένα στον εξοπλισμό) και ενδεχόμενη μεταστάθμευση ή συχνή παραμονή Ελλαδικών F-16 και Ναυτικών Μονάδων στην Κύπρο στα πλαίσια Αμυντικής συμφωνίας, θα περνούσε το μήνυμα στην Τουρκία πως το κόστος των ενεργειών της θα είναι μεγάλο. Θα μας πουν πως αυτά δεν ωφελούν στο καλό κλίμα, τη σταθερότητα και την ειρήνη στην περιοχή. Μα ποιό καλό κλίμα, ποιά ειρήνη; Φιλειρηνικό είναι το κράτος εκείνο, που εξοπλίζεται και εκπαιδεύεται σε τέτοιο μεγάλο βαθμό που να μπορεί να αποτρέψει όποιον τολμήσει να αμφισβητήσει την κυριαρχία του. Αν δεν τα κάνεις αυτά, ΔΕΝ είσαι φιλειρηνικός. Είσαι απλά θύμα και μάλλον η αιτία για να ξεκινήσει κάποιος πόλεμο εναντίον σου. Όταν ο κατευνασμός γίνεται αυτοσκοπός, το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η επιμήκυνση του χρόνου μέχρι τη σύγκρουση.

Η Ελλάδα δεν πληρεί καν τη σύσταση του ΝΑΤΟ για κατανομή του 20% της αμυντικής δαπάνης σε εξοπλισμούς, καθώς διαθέτει ποσοστό χαμηλότερο του 15% των αμυντικών δαπανών της προς αυτό τον σκοπό. Στην ημικατεχόμενη Κύπρο, ο φορολογούμενος πολίτης έδωσε περί τα 8 δισ. για την άμυνα και από αυτά, τα 4 δισ. κατέληξαν σε άλλα ταμεία. Ξηλώνονται φυλάκια και η Εθνική Φρουρά χρησιμοποιείται ως προεκλογικό εργαλείο. Κύπρος και Ελλάδα ασυντόνιστες απαντούν στις ενέργειες της Τουρκίας με σπασμωδικές κινήσεις, χωρίς καμία στρατηγική και χωρίς προπαρασκευή σχεδίου. Η Ελλάδα “πάγωσε” τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης με την Τουρκία και επιτάχυνε δήθεν τις συνομιλίες για οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο, ενώ η Κύπρος πάει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης με ψευδαισθήσεις ότι θα καταφέρει πλήγμα στην Τουρκία. Αλήθεια, ποιές κινήσεις θα μπορούσαν να προκαλέσουν ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΚΟΣΤΟΣ από το “πάγωμα” Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, την ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ συνομιλιών για οριοθέτηση ΑΟΖ και την προσφυγή σε Διεθνές Δικαστήριο; Όσο δεν χαράσσεται στρατηγική, Κύπρος και Ελλάδα θα σύρονται πίσω από τις πρωτοβουλίες της Τουρκίας.