ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ

Print Friendly, PDF & Email

19/12/2019

του Παναγιώτη Παντελίδη 

   Είναι φανερό πλέον πως η Τουρκία θέλει να καταστεί περιφερειακή υπερδύναμη και να αναβαθμίσει τη θέση της στο παγκόσμιο σύστημα παίρνοντας αυτόνομα διπλωματικές, οικονομικές αλλά και στρατιωτικές πρωτοβουλίες. Για την υλοποίηση των στρατηγικών της στόχων, έχει προχωρήσει σε ενέργειες όπως είναι η εισβολή στην Κύπρο το 1974, η εισβολή στη Συρία, η δημιουργία στρατιωτικών βάσεων σε τρίτες χώρες όπως το Κατάρ και η εκπόνηση του σχεδίου της “Γαλάζιας Πατρίδας” πάνω στο οποίο βασίζεται το μνημόνιο συναντίληψης μεταξύ του Ερντογάν και της λιβυακής Κυβέρνησης Σάρατζ. Δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία χρόνια η Τουρκία ενισχύει συνεχώς τον εξοπλισμό της δημιουργώντας μάλιστα και δικές της αμυντικές βιομηχανίες. Με τις νομικά αβάσιμες επιδιώξεις της και τις πρόσφατες προκλητικές της ενέργειες που αφορούν τόσο την κυπριακή ΑΟΖ όσο και την ελλαδική υφαλοκρηπίδα, παραβιάζονται τα κυριαρχικά δικαιώματα Αθήνας και Λευκωσίας σε βαθμό που η αδράνεια αποτελεί πλέον έγκλημα.

   Η πολιτική κατευνασμού, την οποία ακολουθούσε και ακολουθεί εδώ και χρόνια η Ελλάδα απέναντι στην τουρκική απειλή, αποδεδειγμένα έχει ενισχύσει τις ηγεμονικές αξιώσεις της Τουρκίας. Έχοντας υπόψη πως η Τουρκία δεν υπολογίζει ούτε το Διεθνές Δίκαιο, ούτε διεθνείς συστάσεις όπως αυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά επιβάλλει στην κυριολεξία όσα της επιτρέπουν οι στρατιωτικές της δυνατότητες, φτάνουμε στο συμπέρασμα πως ο μοναδικός τρόπος να μην οδηγηθεί ο Ελληνισμός ενώπιον τετελεσμένων είναι η ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος της Ελλάδας και της Κύπρου. Λόγω του ότι η Κύπρος δεν διαθέτει από μόνη της τα μέσα, αυτό επιτυγχάνεται με την εφαρμογή του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος Αθήνας – Λευκωσίας που θα περνά το μήνυμα πως οποιαδήποτε απειλή κατά της Κύπρου θα σημαίνει αυτόματα και απειλή κατά της Ελλάδας. Αντί αυτού, η ΚΔ προτιμά να παριστάνει το καλό παιδί με τη ψευδαίσθηση πως μια ανύπαρκτη διεθνής αστυνομία θα επιβάλει στην Τουρκία να συμμορφωθεί. Για αυτό το λόγο άλλωστε ακολουθείται και η πολιτική των συμβιβασμών και των υποχωρήσεων στο Κυπριακό. Από την άλλη όλες οι Κυβερνήσεις της Ελλάδας διαδοχικά δείχνουν να μην έχουν την πολιτική βούληση να αντισταθούν στις προκλήσεις της Τουρκίας. Τα φοβικά σύνδρομα όμως δεν αποθαρρύνουν, αλλά ενθαρρύνουν την Τουρκία να προχωρήσει στην υλοποίηση των στρατηγικών της στόχων.

   Οι πολιτικές ηγεσίες Ελλάδας και Κύπρου, κινούνται πάντοτε ένα βήμα πίσω, χωρίς πλάνο και χωρίς αποφασιστικότητα. Αυτό συμβαίνει είτε διότι δεν έχουν αντιληφθεί πού το πάει η Τουρκία, κάτι που φαντάζει απίθανο, είτε επειδή είναι εξαρτώμενες και ετεροπροσδιορισμένες με ό,τι κι αν συνεπάγεται αυτό. Για παράδειγμα η Ελλάδα ενώ έχει το αναγνωρισμένο δικαίωμα να ανακηρύξει όποτε θέλει δική της ΑΟΖ επεκτείνοντας ταυτόχρονα τα χωρικά της ύδατα από 6 σε 12 ναυτικά μίλια, δεν το πράττει ενδεχομένως για να μην οδηγηθεί η ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ σε ρήξη. Παράλληλα η ΚΔ συνομιλεί με τον Μουσταφά Ακιντζί -ωσάν να είναι αυτός και όχι η Άγκυρα που αποφασίζει αν θα λυθεί ή όχι το Κυπριακό- βαδίζοντας σιγά σιγά προς μια λύση τουρκικών προδιαγραφών με πολλούς κινδύνους να παραμονεύουν, όπως ο κατατεμαχισμός της κυπριακής ΑΟΖ και η αποκοπή των θαλάσσιων συνόρων Ελλάδας και Κύπρου με τη μη οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου – Τουρκίας πριν από την όποια λύση. Η πολιτική ηγεσία στην Κύπρο, χωρίς στρατηγική και χωρίς στόχο επιβίωσης έχει ψευδαισθήσεις ότι με την ομοσπονδία θα λυθεί το Κυπριακό και ότι η Κύπρος θα ελευθερωθεί. Κρύβουν από το λαό ή αγνοούν ότι η Τουρκία θα έχει τον έλεγχο της Κύπρου μέσω των συνταγματικών δομών (εκ περιτροπής προεδρία, βέτο, κατάργηση της αρχής ένας άνθρωπος μια ψήφος κ.α.) με τους Τ/κ και τους έποικους να είναι τα στρατηγικά πληθυσμιακά της εργαλεία. Τί άλλο να περιμέναμε από αυτούς που απεδείχθησαν ανάξιοι της εμπιστοσύνης που τους έδειξε ο λαός; Αλήθεια πώς μπορούν να κατέχουν την εξουσία και να προσπαθούν να μας βγάλουν από το αδιέξοδο αυτοί οι οποίοι μας οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση;

Έτοιμοι να δώσουν τα πάντα, υποχωρούν συνεχώς στις απαιτήσεις της Τουρκίας αποκαλώντας μάλιστα πολεμοχαρείς και λαϊκιστές όσους λένε τα αυτονόητα. Ότι η ΔΔΟ δεν αποτελεί λύση αλλά διάλυση και πως η Τουρκία θα σταματήσει να τα θέλει όλα μόνο όταν αντιληφθεί πως απέναντί της υπάρχει ισχυρή δύναμη αποτροπής που είναι πρόθυμη να πραγματώσει όσα λέει.

   Στόχος της ΚΔ πρέπει να είναι να διατηρηθεί στη ζωή και να επιδιώξει από θέση ισχύος μια λύση ευρωπαϊκών και όχι οθωμανικών προδιαγραφών. Θέση ισχύος επιτυγχάνεται με το ΕΑΔ και ένα πυλώνα ενεργειακής ασφάλειας όπως είναι ο ύψιστης γεωπολιτικής σημασίας αγωγός EastMed. Η υποθαλάσσια διασύνδεση Κύπρου-Ελλάδας-Ισραήλ στέκεται εμπόδιο στα σχέδια της Τουρκίας για τη “Γαλάζια Πατρίδα” και για ενεργειακή απομόνωση της Κύπρου. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν συμβαδίζει με τη λύση της ΔΔΟ η οποία συνοδεύεται με αγωγό μέσω Τουρκίας, ένα σενάριο του Άντρου Κυπριανού και του Αβέρωφ Νεοφύτου, που επενδύει στην κατοχική Τουρκία για την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή. Τί να πει κανείς όταν τα μεγάλα κόμματα, ενώ υπάρχει η ευκαιρία για αλλαγή στρατηγικής και χάραξη ορθής πορείας, επιδιώκουν ακόμη να δώσουν σάρκα και οστά στους τουρκικούς στόχους του 1956;

Εναλλακτικές προτάσεις υπάρχουν, χωρίς ωστόσο να υπάρχει βούληση από πλευράς των πολιτικών του παλαιοκομματισμού να τις ακολουθήσουν. Αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι ένας λαός που να διαθέτει βούληση για να αλλάξει ριζικά την κατάσταση με τη ψήφο του. Υπάρχει τέτοιος λαός;