του Γ. Καλλινίκου
4 Ιαν 2017
Μα τι ωραία που τα λέει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης κάθε φορά. Διαθέτει μια μοναδική ικανότητα. Να αυτοκαταργεί τις όποιες προηγούμενες δεσμεύσεις του με τρόπο, που λες και δεν είχε προβεί ο ίδιος σε εκείνες τις δεσμεύσεις. Η συνέντευξη του στον «Π» την περασμένη Κυριακή είναι ένα μνημείο υπαναχωρήσεων από δικές του θέσεις. Είναι μια πικρή πρόγευση ενόψει Γενεύης. Είναι ταυτόχρονα και μια επισφράγιση της παντελούς έλλειψης ορίων και μιας πελαγοδρομούσας πολιτικής.
Πώς αλλιώς να ερμηνεύσει κάποιος την απόρριψη εκ μέρους του των κόκκινων γραμμών. «Οι δηλώσεις περί κόκκινων γραμμών είναι μια ατυχέστατη επιλογή δημοσίου διαλόγου», είπε χαρακτηριστικά. Άντε τώρα να του θυμίσει κάποιος τις κόκκινες γραμμές, που κατά καιρούς ο ίδιος είχε θέσει (μηδενικές εγγυήσεις, αποχώρηση στρατευμάτων, Μόρφου κ.α.). Όσο για την εκ περιτροπής προεδρία, μόνο που δεν είχε στείλει στο εκτελεστικό απόσπασμα τον Χριστόφια… Τότε βεβαίως ήταν αντιπολίτευση και έπρεπε να τον εξοστρακίσει… Η ουσία έγκειται στο ότι πηγαίνοντας στη Γενεύη χωρίς κόκκινες γραμμές, προετοιμάζει τους τουρκικούς λύκους να διεκδικήσουν τα πάντα…
Πώς αλλιώς να ερμηνεύσει κάποιος την απάντησή του σε ερώτηση κατά πόσο ψηλώνουμε τον πήχη δηλώνοντας ότι δεν θα δεχθούμε καθόλου εγγυήσεις και στρατεύματα, όταν μιλά για «λογική προσέγγιση». Και όταν συνδέει αυτή την «λογική προσέγγιση» με εγγυήσεις και από την Τουρκία για την ομαλή εφαρμογή των συμφωνηθέντων και την σταθερότητα της συνταγματικής τάξης. Συγκεκριμένα, αναφέρει: «Οι εγγυήσεις μπορεί να δοθούν από το Συμβούλιο Ασφαλείας, την ΕΕ, την Τουρκία και όχι μόνον». Τι άλλο από πολιτικό ολίσθημα είναι να έρχεται μόνο του το θύμα μιας εισβολής και να ανοίγει την πόρτα στο θύτη, ώστε να συνεχίσει να έχει χέρι στο νησί που κατασπάραξε.
Πώς αλλιώς να ερμηνεύσει κάποιος την τοποθέτησή του ότι σήμερα προβάλλει με αξιώσεις «τη βελτίωση ή τη διαφοροποίηση των εγγυήσεων». Όταν ο ίδιος μιλούσε από την έναρξη των συνομιλιών για κατάργηση των εγγυήσεων και σήμερα, παραμονή της καθοριστικής διάσκεψης της Γενεύης τροποποιεί το λεκτικό του. Πώς να μην εκτιμήσει κάποιος ότι αποτελεί μια προσπάθεια προετοιμασίας του κόσμου γι’ αυτό που έπεται επί ελβετικού εδάφους;
Πώς αλλιώς να ερμηνεύσει κάποιος την απάντησή του ως προς το αν η διάσκεψη της Γενεύης θα είναι πενταμερής ή εξαμερής η οποία βρίθει ασυναρτησιών. Στο τέλος χάνεις τα μαθηματικά και μπορεί και να σου βγει… τετραμερής. Την παραθέτουμε αυτούσια: «Θα είναι τετραμερής αν θέλετε, με τη συμμετοχή των δύο κοινοτήτων. Τετραμερής γιατί; Το ένα συμβαλλόμενο μέρος είναι η Κύπρος, τα άλλα τρία είναι οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις. Ενδιαφερόμενα, όμως, άμεσα μέρη είναι και οι δύο κοινότητες. Συνεπώς, τα τέσσερα μέρη που υπέγραψαν τη συνθήκη είναι η Κυπριακή Δημοκρατία και στην άλλη πλευρά οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις, συνεπώς, είναι τα συμβαλλόμενα μέρη, όμως, επειδή οι εγγυήσεις αφορούν και τις δύο κοινότητες θα είναι και οι δύο κοινότητες». Ο δημοσιογράφος καλός στα μαθηματικά δεν έχασε τον μπούσουλα και ξαναρωτάει: Άρα σχηματικά μιλάμε για έξι μέρη; «Έξι», απαντάει ο Πρόεδρος, εφησυχασμένος που βρήκαν τον αριθμό. Ξέχασε βεβαίως, πως όταν η τουρκική πλευρά μιλούσε για πενταμερή, εκείνος απαντούσε για εξαμερή. Προσθέτοντας και την ΕΕ. Τώρα, μπουρδουκλώνοντας τα, τα έβγαλε έξι χωρίς την ΕΕ. Για τα Μλόνιμα Μέλη του Σ.Α. ούτε λόγος βέβαια… Αρκεί να μην βγαίνει ο αριθμός πέντε!
Την χειρότερη απάντηση, όμως, την έδωσε στο ενδεχόμενο απόρριψης ενός σχεδίου λύσης. «Εάν απορριφθεί, ο λαός αναλαμβάνει την ευθύνη και όσοι θα τον καθοδηγήσουν προς εκείνη την κατάληξη…», σημειώνει. Είναι μια άκρως προκλητική έως και πολιτικά ανεύθυνη απάντηση. Την ευθύνη θα τη φέρει ο λαός αν απορρίψει ένα κακό –όπως θα το κρίνει- σχέδιο λύσης ή ο Πρόεδρος που θα αποδεχθεί ένα κακό σχέδιο και θα το θέσει ενώπιον του λαού; Τέτοια είναι η δημοκρατικότητα, ώστε εμμέσως να αφήνεται να εννοηθεί ότι ο λαός οφείλει να αποδεχθεί το όποιο σχέδιο τεθεί ενώπιόν του, διαφορετικά θα ευθύνεται για την απόρριψη;
Άντε τώρα, μετά από μια τέτοια συνέντευξη να κοιμάσαι ήσυχος μέχρι την Γενεύη… Είπαμε ότι ποθούμε τη λύση, όχι να πονούμε από την όποια λύση.
