του Νίκου Κατσουρίδη
6 Ιαν 2017
Βρισκόμαστε ελάχιστες μέρες πριν την έναρξη της τελικής φάσης της παρούσας διαδικασίας στο Κυπριακό. Τελικής αλλά μάλλον όχι τελεσίδικης. Μήνες τώρα συζητήσεις επί συζητήσεων. Αντιπαραθέσεις, κρίσεις και επικρίσεις. Όλα αυτά καλοδεχούμενα. Δυστυχώς όμως και ύβρεις και χτυπήματα κάτω από τη μέση. Λάσπη, αφορισμοί και ισοπέδωση. Συνήθως δε, αυτοί που κυρίως καταφεύγουν στις μεθόδους αυτές κατηγορούν άλλους. Είναι απαράδεκτο κατά τη γνώμη μου να κατηγορείται οποιοσδήποτε ως προδότης γιατί έχει άλλη άποψη στο Κυπριακό. Πολύ περισσότερο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τον οποίο εξέλεξε η πλειοψηφία του λαού και του εμπιστεύτηκε τις τύχες του τόπου. Όπως είναι απαράδεκτο να δέχεται οποιοσδήποτε κτυπήματα κάτω από τη μέση λόγω Κυπριακού, από τον πιο απλό πολίτη ως τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Σήμερα έχουμε ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε ένα νηφάλιο, ήρεμο διάλογο με επιχειρήματα. Δεν μας χρειάζονται ούτε και μας τιμούν ύβρεις και αφορισμοί. Είναι αχρείαστη και καταστροφική η δημιουργία περιρρέουσας ατμόσφαιρας προς οποιανδήποτε κατεύθυνση. Απόψεις, ναι. Συζήτηση και αντιπαράθεση θέσεων, ναι. Ακόμα και παθιασμένη. Όχι όμως ευτελισμός και αναξιοπρέπεια. Συζητάμε την τύχη της Κύπρου και του κυπριακού λαού. Χρειάζεται η γνώμη και η σοφία όλων. Με συμφωνίες, διαφωνίες και ομοφωνίες. Χωρίς αρρωστημένη εμμονή σε προγενέστερες θέσεις απλά και μόνο για λόγους αυτοδικαίωσης
Λογικά μέσα από τις αντιθέσεις θα εξαχθεί η σύνθεση και όλα αυτά με ένα στόχο. Να βοηθηθεί ο κυρίαρχος λαός, ο τελικός κριτής της όποιας συμφωνίας τεθεί ενώπιον του, να κρίνει. Να κρίνει αντικειμενικά, με στοιχεία, δεδομένα και επιχειρήματα. Χωρίς κινδυνολογίες και φοβίες. Και ας μην φορτώνει ο ένας του άλλου την ευθύνη γιατί υπάρχουν αυτά τα φαινόμενα. Όλοι έχουμε ευθύνη. Και όλοι πρέπει να συμβάλλουμε προς αυτήν την κατεύθυνση. Πρώτη ευθύνη ανήκει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρόεδρο της Βουλής και την πολιτική ηγεσία. Δεύτερη ευθύνη στα κόμματα και τους εκπροσώπους τους στις συζητήσεις. Τρίτη στα ΜΜΕ και τους λειτουργούς τους. Τέταρτη σε όσους ασχολούνται με το θέμα, και σήμερα είναι χιλιάδες. Στα οργανωμένα σύνολα, εκτός αυτών, σε όσους παρεμβαίνουν στα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Η ανάγκη δημοκρατικού και ήρεμου διαλόγου δεν καθορίζεται μόνο από το αναγκαίο πολιτιστικό και ηθικό επίπεδο. Καθορίζεται επίσης και πρώτιστα από την ανάγκη να μπορούμε να κρίνουμε όσο πιο αντικειμενικά είναι δυνατό τη δεδομένη στιγμή για το ορθό ή το λάθος. Το παραδεκτό ή το απαράδεκτο. Το αποδεκτό ή το απορριπτέο. Απ’ αυτή μας τη δυνατότητα να κρίνουμε επιτυχημένα το αποτέλεσμα του διαλόγου που ενδεχομένως θα τεθεί ενώπιόν μας, θα εξαρτηθεί η ζωή και το μέλλον μας. Και εμάς και των παιδιών και εγγονιών μας και των γενεών που έρχονται. Και η κρίση δεν θα είναι εύκολη. Θα τεθούν πολλά και διάφορα στη ζυγαριά της κρίσης. Θέματα αρχών, παράδοσης, συνηθειών, φόβων και προσδοκιών, εμπιστοσύνης, ασφάλειας, δικαιοσύνης και εκτιμήσεων και κρίσεων.
Πολλά θα κριθούν με αξιολογήσεις και εκτιμήσεις οριακές. Με γνωματεύσεις και δεδομένα αντιπαραθετικά και ενίοτε αλληλοσυγκρουόμενα. Πολλοί αυτοί εκτός Κύπρου που θα παροτρύνουν προς τη μια ή άλλη κατεύθυνση για τα δικά τους συμφέροντα. Και εμείς θα πρέπει να κρίνουμε με ένα και μοναδικό γνώμονα. Το συμφέρον της Κύπρου και του λαού της. Ολόκληρου του λαού. Όσων νόμιμα κατοικούν σ’ αυτόν τον ευλογημένο μεν αλλά δύσμοιρο τόπο δε. Για να μπορούμε να νιώθουμε όσο είναι κατορθωτό σίγουροι για την επιλογή μας θα πρέπει ο διάλογος μας μεταξύ μας να είναι σε ορθά πλαίσια. Πλαίσια δηλαδή αλληλοσεβασμού και ανοχής της άλλης άποψης. Στα πλαίσια της λογικής. Στο συναίσθημα δεν λέμε όχι. Λέμε όχι στον παραλογισμό. Ο καθένας που τοποθετείται στο Κυπριακό ας αναγνωρίσουμε ότι το κάνει με γνώμονα το καλό του τόπου. Όσο κι αν διαφωνούμε μαζί του. Στο τέλος της ημέρας θα κρίνει ο καθένας μας και όλοι μαζί, και όλους θα μας κρίνει η Ιστορία και οι μελλοντικές γενιές.
