Ι. Μάζης: Ο Ερντογάν θέλει να γίνει χαλίφης της Νέας Μέσης Ανατολής

Print Friendly, PDF & Email

του Κώστα Βενιζέλου

8 Ιαν 2017

«Ο ελληνισμός να μην επιτρέψει σε απερχομένους να δεσμεύουν με τετελεσμένα τους επερχομένους»

Ο Ερντογάν κινείται βάσει του εθνικού του συμφέροντος και βάσει της προσωπικής του φιλοδοξίας να μετατραπεί σε «νταβουτογλειανού» τύπου νεο-οθωμανό ισλαμιστή χαλίφη της Νέας Μέσης Ανατολής. Αυτό ανέφερε ο δρ Ιωάννης Μάζης, καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής, πρόεδρος Τμήματος Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών, όταν του θέσαμε την εκτίμηση πολλών ότι ο Τούρκος Πρόεδρος είναι αστάθμητος παράγοντας.

Από την ανάλυση του προκύπτει ότι ο Ερντογάν κινείται σε δυο άξονες. Ο πρώτος αφορά την προσωπική του φιλοδοξία να καταστεί σουλτάνος της περιοχής ο δεύτερος το επεκτατικό όραμα του καθεστώτος του. Όπως αναφέρει ο κ. Μάζης, έχει ως στόχο να αποφύγει τη διαφαινόμενη λόγω των συριακών εξελίξεων κουρδική απόσχιση και παράλληλα να κερδίσει πιθανό νέα εδάφη στη Συρία (δυτικά του Ευφράτη), επιρροή στο βόρειο Ιράκ (Μοσούλη), επιρροή στο Αιγαίο, Θράκη και Κύπρο και να επιτύχει δι’ αυτών να αντικαταστήσει στην εθνική συνείδηση των Τούρκων πολιτών τον Κεμάλ με τον εαυτό του.

–     Πολλοί υποστηρίζουν πως ο Ερντογάν είναι αστάθμητος παράγοντας. Αυτό τι σημαίνει στο διεθνές πολιτικό σκηνικό, λαμβάνοντας υπόψη και τη συμπεριφορά του Τούρκου Προέδρου;

O κος Ερντογάν δεν είναι αστάθμητος. Απλώς κινείται βάσει του εθνικού του συμφέροντος και βάσει της προσωπικής του φιλοδοξίας να μετατραπεί σε «νταβουτογλειανού» τύπου νεο-οθωμανό ισλαμιστή Χαλίφη της Νέας Μέσης Ανατολή. Και αυτό με σκοπό αφενός να αποφύγει την διαφενόμενη λόγω των συριακών εξελίξεων κουρδική απόσχιση και αφετέρου να κερδίσει πιθανόν νέα εδάφη στη Συρία (δυτικά του Ευφράτη), επιρροή στο βόρειο Ιράκ (Μοσούλη), επιρροή στο Αιγαίο, Θράκη και Κύπρο και να επιτύχει δι’ αυτών να αντικαταστήσει στην εθνική συνείδηση των Τούρκων πολιτών τον Κεμάλ με τον εαυτό του. Άρα δύναται κανείς που θέλει και γνωρίζει, να αντιληφθεί την πορεία του. Πάντως, οι πρόσφατες γεωστρατηγικές του επιλογές προς την Μόσχα, θέτουν σαφώς ζήτημα ανατροπής του συστήματος εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ, και του Δυτικού Συστήματος το οποίο βασίζεται στο θεωρητικό υπόδειγμα του Κρηπιδώματος (Rimland) του Ν. J. Spykman. Αυτήν την λανθασμένη -κατά την κρίση μου-απόφαση ο Ερντογάν την έχει λάβει, για έναν, κυρίως, λόγο: την κουρδική αποσχιστική απειλή, όπως αυτή ανδρώνεται στην Συρία. Ας εξετάσομε όμως τις αντικειμενικές συνθήκες οι οποίες τον οδήγησαν εκεί, εφόσον -κακώς- απέρριψε την εξεύρεση ειρηνικής, ευρωπαϊκού χαρακτήρος λύση, για το κουρδικό του πρόβλημα:

i) Οι ΗΠΑ και υπό την Διοίκηση Ομπάμα αλλά και υπό την Διοίκηση Τράμπ, επιθυμούν την δημιουργία Μεγάλου Κουρδιστάν το οποίο θα εξασφαλίσει την προβολή ισχύος της Ουάσιγκτον στο γεωπολιτικό κέντρο βάρους της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας αλλά και θα ελέγξει το κεντρικό «σημείο πνιγμού/choc point» του διεθνούς άξονος εμπορευματικών μεταφορών με το όνομα «Νέος Δρόμος του Μεταξιού» ο οποίος θα αρχίζει από τον Ειρηνικό (Σαγκχάη) και θα καταλήγει στην Ευρώπη. Το ίδιο επιθυμούν και οι γεωστρατηγικοί σχεδιαστές του Ισραήλ διότι ένα μεγάλο Κουρδιστάν στα εδάφη Τουρκίας, Συρίας, Ιράκ και Ιράν αποτελεί σημαντικότατο χερσαίο στρατηγικό βάθος για το Ισραήλ και σημαντικότατο παράγοντα εθνικής ασφαλείας για την Ιερουσαλήμ.

ii) Τον «Δρόμο» αυτόν, επιδιώκουν να ελέγξουν και η Ρωσία με την Κίνα μέσω της Ευρασιατικής Ενώσεως και του Συμφώνου Συνεργασίας της Σαγκχάης. Η Τουρκία θα είναι κεντρικό σημείο του νέου αυτού διεθνούς εμπορευματικού άξονος και μπορεί να το πράξει είτε συμμετέχοντας ως μέλος των δύο ανωτέρων διεθνών συλλογικών Συστημάτων Ασφαλείας είτε ως κράτος μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. iii) Στην δεύτερη περίπτωση όμως, ως μέλος του ΝΑΤΟ, θα έχει υποστεί την απόσχιση των Κουρδικών εδαφών από το Ανατολικό τμήμα της, κάτι το οποίο κρίνει ότι θα αποφύγει με την συμμετοχή της εις τα δύο προαναφερθέντα Σύμφωνα όπου ηγούνται η Μόσχα και το Πεκίνο, αντιστοίχως.

v) Το Ιράν είναι ο εν όπλοις, πολύτιμος κατά ξηράν, σύμμαχος της Μόσχας στην Συρία η οποία αποτελεί το γεωστρατηγικό κέντρο βάρους του Σιιτικού άξονα στην Μέση Ανατολή αλλά και προβολή ισχύος του Ιράν στην Ανατολική Μεσόγειο. Το Ιράν όμως, έχει στα δυτικά εδάφη του, σε συνέχεια με τα κουρδικά εδάφη της Τουρκίας και του Ιράκ, περί τα οκτώ εκατομμύρια Κούρδους και αντίστοιχο εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα, το «Kurdistan Free Life Party» ή PJAK. To κίνημα διαθέτει ένοπλη πτέρυγα την “Eastern Kurdistan Defense Units” (Yekîneyên Parastina Rojhilatê Kurdistan, YRK), διαθέτει ένοπλο κίνημα γυναικών, το “Women’s Defence Forces” (Hêzên Parastina Jinê, HPJ),όπου ηγείται η Gulistan Dogan και κλάδο Νεολαίας και Φοιτητών. Το  PJAK εσχάτως, αποτελεί μία από τις απειλές για την εδαφική ακεραιότητα του Ιράν και υπό το φώς των κουρδικών νικών του αντίστοιχου κουρδικού PYD στην Συρία μέχρι και δυτικά του Ευφράτη, έως την πόλη Μαμπίτζ (Αρχαία Βαμβύκη).

iv) Αυτό σημαίνει ότι η Μόσχα δεν θα υποστήριζε μέχρι τέλους το Κουρδικό εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα στην Συρία, με κίνδυνο να προκαλέσει αντίστοιχες αποσχιστικές καταστάσεις στα εδάφη της συμμάχου του Τεχεράνης. Ούτε φυσικά και η Τεχεράνη θα το εδέχετο. Έτσι, εκμεταλευόμενος εις το έπακρον το οπερετικόν πραξικόμηνα της 15ης Ιουλίου, ο κος Ερντογάν, κάνοντας μια, υπό προϋποθέσεις, «ορθή ανάγνωση» των διαθέσεων της Μόσχας, επιβιβάσθη στον «ρωσικό και ιρανικό γεωστρατηγικό συρμό» ώστε να διασφαλίσει τα δικά του νώτα από την κουρδική αποσχιστική απειλή. Aυτό όμως του κοστίζει: 

1ον) την εύθραυστη επαναπροσέγγισή του με το Ισραήλ, λόγω της προσεγγίσεώς του με τον υπαρξιακό εχθρό της Ιερουσαλήμ, την Τεχεράνη 

2ον) τις σχέσεις του με την Ουάσιγκτον του κου Τράμπ, δεδηλωμένου συμμάχου του κου Νετανιάχου 

3ον) τα δύο ανωτέρω σημεία, εάν αξιοποιηθούν καταλλήλως από την Ε/Κ και την Ελλαδική πλευρά δεν θα επιτρέψουν σε καμμία περίπτωση την διχοτόμηση της Κυπριακής ΑΟΖ, ούτε ανάλογες συζητήσεις στην «αιφνιδιαστικώς -για την Αθήνα- ορισθείσα» από πλευράς του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας διάσκεψη της Γενεύης η οποία αρχίζει στις 9 Ιανουαρίου, συνεχίζει (;) στις 11 Ιανουαρίου με κατάθεση χαρτών επί του εδαφικού και λήγει (;) στις 12 ως πολυμερής (;) με την συμμετοχή των εγκυητριών Δυνάμεων και της Κυπριακής Δημοκρατίας (;) ως συμβαλλομένου μέλους. 

4ον) την πλήρη αποτυχία από τους στόχους του στη Μοσούλη 

5ον) το οδυνηρότατο κόστος (στους τομείς των διεθνών επενδύσεων και του τουρισμού) της τρομοκρατίας αλλά και την αποσταθεροποίηση στο εσωτερικό του εξ αιτίας της εγκαταλήψεως των πρώην συμμάχων του: της Φάταχ αλ Σάμ (πρώην Τζάμπχατ αλ-Νούσρα, θυγατρικής της Αλ Κάϊντα) και του Daesh 

6ον) το κόστος του «κουρδικού αντάρτικου πόλεων» του PKK 

7ον) καταγράφει πλέον υφεσιακή πορεία στην οικονομία της χώρας του με την τουρκική λίρα να έχει απωλέσει κατά την διάρκεια του 2016 άνω του 16% της αξίας της. Είναι δε διεθνώς αποδεκτόν ότι ότι η απώλεια της τάξεως του 10% για την τουρκική λίρα μεταφράζεται με αύξηση του πληθωρισμού κατά 1,5%, δηλαδή έχουμε μια άνοδο του πληθωρισμού στην τουρκική οικονομία της τάξεως του 3% περίπου με ανοδικές τάσεις.

– Αύριο, 9 Ιανουαρίου, αρχίζει στη Γενεύη ένας νέος γύρος συνομιλιών. Στις 12 Ιανουαρίου προγραμματίζεται η Διάσκεψη με τη συμμετοχή και των τριών εγγυητριών δυνάμεων. Εκεί θα είναι και ο Ερντογάν. Μπορείτε να κάνετε μια εκτίμηση πώς θα λειτουργήσει;

Υπό το κράτος όλων των ανωτέρω, ο κος Ερντογάν θα υπαγορεύσει εις τον μισθοδοτούμενο από την Άγκυρα “βασάλο” του, τον κο Ακιντζί  να τηρήσει αδιάλλακτη στάση και εις το θέμα των εγγυήσεων, και εις το θέμα των στρατευμάτων κατοχής, την εναλλάξ προεδρία αλλά και εις το θέμα το εδαφικό. Δεν θα με εξέπληττε εάν παρουσιάζετο αιφνιδίως, μετά από σκληρή διαπραγμάτευση να οπισθοχωρεί εν μέρει η Τ/Κ πλευρά στο θέμα της Μόρφου, απλώς για να «ισοσταθμίσει» τις εγγυήσεις, τα στρατεύματα κατοχής και την Προεδρία εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η αποδοχή όμως ενός τέτοιου ελιγμού ανταλλαγής από πλευράς μας θα ήταν εγκληματική για τον Κυπριακό Ελληνισμό αλλά και για τον Ελληνισμό γενικότερα. Η «ομηρία» της Λευκωσίας στην τουρκική επιρροή θα οδηγούσε σε ανάλογη «ομηρία» της Αθήνας στο Αιγαίο και την Θράκη. Αυτό το έχουμε αντιληφθεί νομίζω και εδώ στην Αθήνα. Μια ανάλογη εξέλιξη, δεν θα επιτρέψει επίσης, την ολοκλήρωση των διαδικασιών επιλύσεως και η Γενεύη δεν θα καρποφορήσει.  Άλλωστε, η αδειοδότηση του αλιπέδου 10 της Κυπριακής ΑΟΖ στην Exxonmobil, κολοσσό του οποίου CEO είναι ο πιθανός νέος ΥΠΕΞ του κου Τράμπ, ενισχύει πολλαπλασίως τις Ε/Κ θέσεις αναφορικώς με το επίμαχο ζήτημα των τουρκικών διεκδικήσεων στην Κυπριακή ΑΟΖ. Επίσης, στο “blame game” που θα ακολουθήσει, η Άγκυρα θα αποτύχει διότι εμφανίζεται απομονωμένη και δακτυλοδεικτούμενη από το σύνολο του Δυτικού κόσμου, και την ΕΕ, για όλες τις ανωτέρω εκτεθείσες πρωτοβουλίες της στο γεωστρατηγικό πεδίο αλλά και στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών

–  Υποστηρίζετε ότι το καθεστώς της Άγκυρας έχει επεκτατικές βλέψεις, θα επιδιώξει να καταλάβει νησιά. Αυτό  πώς τεκμηριώνεται;

1ον) Τεκμηρίωση αυτών των προβλέψεων δεν γίνεται μέσω των ΜΜΕ. 2ον) Δείτε τις τουρκικές προκλήσεις στην περιοχή Οινουσών-Παναγιάς (και Ιμίων, μόλις προχθές) κατά το τελευταίο εικοσαήμερο και αναρωτηθείτε: ποιό κράτος δεν θα κατέρριπτε μαχητικό αεροσκάφος σε υπέρπτηση στα 40 μέτρα υπεράνω των κεφαλών των πολιτών του; 3ον) Ο κος Ερντογάν δεν μπορεί να ανεχθεί την κοινωνική και μειονοτική έκρηξη στο εσωτερικό του και στα σύνορά του, ούτε να κερδίσει δημοψήφισμα για την «Χαλιφατοποίησή» του κατά την Άνοιξη του τρέχοντος έτους, εάν δεν παρουσιάσει κάποιες επιτυχίες στα ακραία ισλαμιστικά και φασιστικά, όπως και υπερεθνικιστικά του «ακροατήρια». 

– Θεωρείτε ότι μπορούν καταστούν εφικτοί αυτοί οι στόχοι της Άγκυρας; Πώς μπορεί να κινηθεί αποτρεπτικά ο ελληνισμός;

Να προσέξομε πολύ το εξής κατά την προσεχή διαπραγμάτευση: μια «αποτυχία» του κου Ερντογάν να επιβάλλει την «λύση» του στο Κυπριακό, ίσως, να αποτελεί την καλύτερη ευκαιρία για την Δύση να «απαλλαγεί πολιτικώς» από τον κο Ερντογάν και να θέσει την Τουρκία σε τροχιά εκδημοκρατισμού και ευρωπαϊκής προοπτικής. Ας μην το παραβλέπουμε αυτό στην Αθήνα και την Λευκωσία. Θα ήταν μια λύση που θα ευνοούσε όλους τους δυτικούς παράγοντες ισχύος στην περιοχή αλλά, και κυρίως, την ειρήνη και την ασφάλεια. Η ψυχροπολεμική πολιτική των «έσχατων τετελεσμένων» του κου Ομπάμα δεν έχει πνοή πλέον στην Κύπρο, ας το κατανοήσουμε. Η ίδια πολιτική, εκδηλώθηκε και στην περίπτωση του ψηφίσματος των ΗΕ εναντίον του Ισραήλ, εξοργίζοντας την κυβέρνηση του κου Νετανιάχου. Αυτό το ιδιαιτέρως το στοιχείο, συμπληρωματικώς νοούμενο και με τα ενεργειακά ενδιαφέροντα του Ισραήλ όπως και τις προτιμήσεις της Ιερουσαλήμ για τον East Med, τον οποίο θεωρεί μεγίστης στρατηγικής σημασίας, δίδουν στο Δίπολο Αθήνας-Λευκωσίας και μια σαφή και συγκεκριμένη χάραξη πορείας για τη διαχείριση του Κυπριακού ζητήματος στην Γενεύη. 

Ας μην λησμονούμε ότι ο Ισραηλινός Υπουργός Ενέργειας κος Yuval Steinitz εδήλωσε (29/Σεπτ/2016) ότι «ο Εast Med αποτελεί την ισχυρότερη μακροπρόθεσμη στρατηγική επιλογή» και προσέθεσε ότι «το συνολικό δυναμικό φυσικού αερίου από τα κοιτάσματα της Κύπρου, της Αιγύπτου και του Ισραήλ εγγίζει τα 10 τρισεκ. κυβικά μέτρα» όπως και ότι «σε λίγο καιρό θα είναι σε θέση να υποκαταστήσει τα αποθέματα της Νορβηγίας-Βορείου Θαλάσσης, των Κάτω Χωρών όπως και τα βρετανικά αποθέματα τα οποία απομειούνται οσημέραι». Επίσης, και εδώ είναι το πολύ σημαντικό, αποσύνδεσε τη «λύση του Κυπριακού προβλήματος» από την ολοκλήρωση του ανωτέρω σχεδιασμού!

Ο Ελληνισμός δεν πρέπει να επιτρέπει σε απερχομένους να δεσμεύουν με τετελεσμένα τους επερχομένους! Και μάλιστα με τετελεσμένα εις βάρος του, και προς καταστροφήν του! Ο χρόνος κυλά προς όφελος του Ελληνισμού. 

Εγώ θυμάμαι τούτο το τέκνο του Ελληνισμού της Αλεξάνδρειας, δυο βήματα από την Κύπρο, που έγραφε:

Καί τί φρικτή ἡ μέρα πού ἐνδίδεις 
(ἡ μέρα πού ἀφέθηκες κ’ ἐνδίδεις),
καί φεύγεις ὁδοιπόρος γιά τά Σοῦσα,
καί πιαίνεις στον μονάρχην Ἀρταξέρξη
πού εὐνοϊκά σέ βάζει στήν αὐλή του,
καί σέ προσφέρει σατραπεῖες καί τέτοια. 

Καί σύ τά δέχεσαι μέ ἀπελπισία αὐτά τά πράγματα ποὺ δὲν τὰ θέλεις. 

Ἄλλα ζητεί ἡ ψυχή σου, γι’ ἄλλα κλαίει· 

Τὸν ἔπαινο του Δήμου καί τῶν Σοφιστῶν, τὰ δύσκολα καὶ τ’ ἀνεκτίμητα Εὗγε· τὴν Αγορά, τὸ Θέατρο, καί τούς Στεφάνους.

Αὐτά ποῦ θὰ στὰ δώσει ὁ Ἀρταξέρξης,
αὐτά ποῦ θὰ τὰ βρεῖς στὴ σατραπεία·
καὶ τί ζωὴ χωρὶς αὐτά θὰ κάμεις.  

ΠΗΓΗ:ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ