Κανένα Δικαίωμα Επέμβασης

Print Friendly, PDF & Email

13 Ιανουάριος 2017

ΤΗΣ ΦΑΝΟΥΛΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥ*

Η πραγματικότητα και οι εγχώριοι «συνταγματολόγοι» της Άγκυρας για τη Συνθήκη Εγγυήσεως
Η πρόνοια της Συνθήκης Εγγυήσεως τονίζει ότι η οποιαδήποτε από κοινού ή μονομερής δράση θα έχει μοναδικό σκοπό την αποκατάσταση των Συνθηκών

Όταν το 1957 οι προσδοκίες και πεποιθήσεις του τότε Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Φατίν Ζορλού, για επίτευξη στην Κύπρο δύο ομόσπονδων ζωνών με τη βοήθεια Ελληνοκυπρίων ξεπερνούσαν και τις αισιοδοξίες των Βρετανών (αφού η Τουρκία είχε πλέον εξασφαλίσει τη βρετανική υπόσχεση για ξεχωριστή αυτοδιάθεση του 18% των Τουρκοκυπρίων με τη δήλωση του Υπουργού Αποικιών Λένοξ-Μπόιντ, της 19ης Δεκεμβρίου 1956), δεν θα μπορούσε κανένας πιστεύω να φανταστεί μέχρι ποίου σημείου θα αλήθευε ο Ζορλού!

Απόσπασμα σε ελεύθερη μετάφραση από έγγραφο του Γραφείου Αποικιών στο Λονδίνο ημερ. 6 Ιουνίου 1957, υπογραμμένο από τον αξιωματούχο W.A. Morris – (Βλέπε βιβλία της γράφουσας όπως το «Top Secret» 2004, σελ. 48-50 και 81).

«Η Τουρκική Κυβέρνηση… Διατηρούν την άποψη ότι με λίγη συνεργασία από την ελληνοκυπριακή πλευρά, θα μπορούν να υπάρχουν δύο ζώνες στην Κύπρο, μια κάτω από τουρκοκυπριακή διοίκηση και μια κάτω από ελληνοκυπριακή. Οι Βρετανοί μπορούν να διατηρήσουν τα δικά τους μέρη στη νήσο, η οποία μπορεί να διοικείται με ένα είδος ομοσπονδιακής κυβέρνησης στη μέση…».

«The Turkish Government… they maintain that given a measure of cooperation by the Greek-Cypriots there could be two zones in Cyprus, one under the Turkish Cypriot rule, and the other under the Greek Cypriots… The British could keep a foothold in the island and then the island as a whole could be ruled by some kind of federal government at the centre…
W.A. Morris 6th June 1957».

Τραγική επιβεβαίωση
Όχι μόνον Ελληνοκύπριοι επιβεβαίωσαν τραγικότατα τους Φατίν Ζορλού και Δρα Νιχάτ Ερίμ στα διαιρετικά και επεκτατικά τους σχέδια εις βάρος της Κύπρου και των Ελλήνων, αλλά κάποιοι κατήντησαν και δουλικοί υπηρέτες των Τούρκων κατακτητών.

Έγραψε ο συνάδελφος Άριστος Μιχαηλίδης στον Φιλελεύθερο 10.1.2017: «Αβέρωφ Νεοφύτου, Νίκος Τορναρίτης και άλλοι, επιμένουν εδώ και καιρό να δηλώνουν ότι με βάση τις υφιστάμενες Συνθήκες η Τουρκία έχει στην Κύπρο επεμβατικά δικαιώματα. Το σχολιάσαμε και πρόσφατα, για να υποδείξουμε ότι είναι απαράδεκτοι όταν, για πρόσκαιρες κομματικές πολιτικές, καταρρίπτουν τα επιχειρήματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, που για δεκαετίες πέτυχε να απορρίπτει αυτόν τον τουρκικό ισχυρισμό περί ‘επεμβατικών δικαιωμάτων’. Τα είπε ξανά το Σάββατο ο κ. Νεοφύτου.

»Επειδή όταν τους απαντούσαμε εμείς, οι οπαδοί κι οι αυλοκόλακες μας έβριζαν, μαζί κι ο Τορναρίτης, και υιοθετούσαν με αρρωστημένο φανατισμό τον τουρκικό ισχυρισμό, πρέπει σήμερα, για λόγους ιστορίας να σημειώσουμε: Χτες το πρωί στο ΡΙΚ, ο Αλέκος Μαρκίδης απάντησε σε όσους ισχυρίζονται ότι η Τουρκία έχει δικαίωμα επέμβασης.

Δεν υπάρχει τέτοιο πράμα, έλεγε, και μάλιστα χρησιμοποίησε τον όρο: ‘Αυτοπυροβολούμεθα’. Αλλά και ο Γιαννάκης Κασουλίδης, σε συνέντευξη την Κυριακή στην εφ. ‘Πολίτης’, είπε το εξής: ‘Ουδέποτε η Τουρκία είχε συμβατικό δικαίωμα για μονομερή στρατιωτική επέμβαση στην Κύπρο, όπως κι αν διαβάσουμε τη Συνθήκη Εγγυήσεων του 1960’. Μακάρι να καταλάβουν, τώρα, που τους τα λένε κι οι δικοί τους, και να κόψουν αυτόν τον επικίνδυνο αμανέ, οι φωστήρες του κυβερνώντος κόμματος».

Γνωμοδότηση ΟΗΕ 12 Μαΐου 1959
Στο βιβλίο μου «Από την Ένωση στην Κατοχή», εκδοθέν το 1995 στην Κύπρο με χρηματοδότηση της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου, περιέλαβα και ειδικό κεφάλαιο για τη «Συνθήκη Εγγυήσεως».

Η ελληνική κυβέρνηση, μετά την υπογραφή των Συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου, ανησυχούσε από τις τουρκικές αναφορές για επεμβατικά δικαιώματα και αποτάθηκε στο νομικό τμήμα του ΟΗΕ για γνωμοδότηση. Και αποφάνθηκε η νομική υπηρεσία στις 12 Μαΐου 1959 «ότι το άρθρο 3 της Συνθήκης δεν δύναται λογικώς να ερμηνευθεί ως παρέχων εις τους εγγυητάς απόλυτο δικαίωμα επέμβασης διά της χρήσεως ενόπλου δυνάμεως, εις περίπτωσιν παραβιάσεως των διατάξεων της συνθήκης…».

(Σημείωση: Όταν τον Μάιο του 1959 τα Ηνωμένα Έθνη γνωμοδότησαν για το άρθρο 3, αναφέρονταν ουσιαστικά στο μετέπειτα/σημερινό άρθρο 4 της Συνθήκης Εγγυήσεως, εφόσον η Συνθήκη τροποποιήθηκε στο Λονδίνο προτού υπογραφεί στις 16 Αυγούστου 1960).

Τη γνωμοδότηση του νομικού τμήματος του ΟΗΕ έδωσε ως απάντηση στις 20 Απριλίου 1988, μέσω της «Ελευθεροτυπίας» των Αθηνών, και ο τότε βουλευτής και υπουργός της Νέας Δημοκρατίας Ιωάννης Βαρβιτσιώτης, σε άρθρο του «νεοφώτιστου διπλωμάτη» Μίκη Θεοδωράκη στην «Ελευθεροτυπία» των Αθηνών στις 18 Απριλίου 1988. (Ελευθεροτυπία Αθηνών 20.4.1988, Ο Ι. Βαρβιτσιώτης απαντά στον Μ. Θεοδωράκη).

Ο οποίος (Θεοδωράκης) επικαλέστηκε τότε ό,τι και οι σημερινοί… «συνταγματολόγοι» της Άγκυρας Αβέρωφ Νεοφύτου και Νίκος Τορναρίτης…

Παραβίαση του Καταστατικού Χάρτη
Στο βιβλίο μου το 1995 είχα γράψει μεταξύ άλλων: «Σύμφωνα με τα άρθρα του καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, κάθε δικαίωμα για χρήση βίας παραβιάζει τον χάρτη αυτό (άρθρο 2 παράγραφος 4)…».

Στο θέμα αναφέρθηκε πολύ πιο πρόσφατα, στις 15 Μαρτίου 2015, και η δρ Αναστασία Γιάγκου, ειδική επιστήμων στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου, όταν σε άρθρο της στην «Καθημερινή» με τίτλο «Οι Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου» έγραψε σχετικά:

«Σε περίπτωση παραβίασης της Συνθήκης, οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις θα έπρεπε να συμπράξουν για την αποκατάσταση του status quo και σε περίπτωση που η σύμπραξη ήταν αδύνατη, μπορούσαν να δράσουν μονομερώς για την αποκατάσταση, πάντα, των Συνθηκών. Τη διάταξη αυτή επικαλέστηκε η Τουρκία κατά την εισβολή το 1974.

Πάντως, σύμφωνα με γνωμοδότηση του νομικού τμήματος του ΟΗΕ, η Συνθήκη δεν παρείχε δικαίωμα ένοπλης επέμβασης, καθώς τα συμβαλλόμενα μέρη είναι μέλη του ΟΗΕ και δεσμεύονται από τον Καταστατικό του Χάρτη, ο οποίος αποτελεί αναγκαστικό Δίκαιο και δεν επιτρέπει τη χρήση βίας παρά μόνο για σκοπούς αυτοάμυνας…».

Αποκατάσταση συνθηκών
Η πρόνοια της Συνθήκης Εγγυήσεως τονίζει ότι η οποιαδήποτε από κοινού ή μονομερής δράση ΘΑ ΕΧΕΙ ΜΟΝΟ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ. Η Τουρκία παραβίασε και εκμεταλλεύθηκε βάρβαρα και εκ προμελέτης το όλο νόημα του άρθρου 4, της Συνθήκης Εγγυήσεως, όταν εισέβαλε στην Κύπρο και στις δύο εισβολές το 1974, με τη συνενοχή και ύπουλη συγκατάθεση της «εγγυήτριας» Βρετανίας, που γνώριζε εκ των προτέρων τους σκοπούς και σχέδιά της.

Εφόσον από τις 17 Ιουλίου 1974 στη συνάντηση στο Λονδίνο με τη βρετανική κυβέρνηση ο Τούρκος πρωθυπουργός της εισβολής Μπ. Ετζεβίτ και το στρατιωτικό και πολιτικό του επιτελείο είχαν αναφέρει και μέχρι ποίου σημείου θα τραβούσε η Τουρκία τη γραμμή Αττίλα. Την επομένη δε 18.7.1974, ο Μπουλέντ Ετζεβίτ σε δύο συναντήσεις με τον Τζόζεφ Σίσκο, τον Αμερικανό απεσταλμένο του Δρος Χ. Κίσινγκερ, (που έφθασε την ίδια μέρα από τις ΗΠΑ στο Λονδίνο) εξήγησε και σε εκείνον με λεπτομέρεια τις τουρκικές επιδιώξεις.

Που κάθε άλλο από αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης (των Συνθηκών) συνιστούσαν, αλλά εκ προμελέτης κακόβουλη διαίρεση της νήσου σε δύο ομοσπονδίες και πλήρη ανατροπή του συνταγματικού στάτους κβο του 1960 και των Συνθηκών, ό,τι δηλαδή είχαν αποτύχει το 1963/64… (Βιβλίο της γράφουσας «Διζωνική Εκτέλεση της Κ.Δ 1955-2011»).

Ο Φατίν Ζορλού
Τους Ατνάν Μεντερές και Φατίν Ζορλού (Τούρκους πρωθυπουργό και ΥΠΕΞ) δίκασαν και καταδίκασαν στη δίκη της Yassiada και κρέμασαν τον Σεπτέμβριο του 1961 για παραβίαση του συντάγματος, σε σχέση με το πογκρόμ στην Κωνσταντινούπολη εναντίον των Ελλήνων τον Σεπτέμβριο του 1955.

Που εκτελέστηκε, καθώς στο Λονδίνο πραγματοποιείτο η διαβόητη Τριμερής, που διοργάνωσε ο Βρετανός Σερ Ίβον Κιρκπάτρικ στο Φόρεϊν Όφις, παραβιάζοντας τη Συνθήκη της Λωζάννης, φέρνοντας την Τουρκία πίσω ως ενδιαφερόμενο μέρος στο Κυπριακό. Το πογκρόμ είχε σχεδιαστεί μυστικά από τον Τούρκο πρωθυπουργό Α. Μεντερές, σε μυστική συνεννόηση με τους Βρετανούς.

*ΦΑΝΟΥΛΑ ΑΡΓΥΡΟΥ
Ερευνήτρια/δημοσιογράφος, Λονδίνο