28/2/2025
γράφει ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο
Κιόλας πολύ πριν από την εκλογή του στη προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής ο Donald Trump είχε δηλώσει («προειδοποιήσει») ποικιλοτρόπως τη βούλησή του να θέσει τέρμα στον πόλεμο στην Ουκρανία, στη πολεμοκάπηλη παράνοια του Biden και προπαντός των παράφρονων Αγγλο-Γαλλο-Γερμανών, αλλά και Ιταλών ταγών στον παραλογισμό τους να δήθεν κερδίσουν έναν πόλεμο που δεν θα μπορούσαν ποτέ να κερδίσουν, ενώ θα μπορούσε εύκολα να μετεξελιχθεί σε πυρηνικό ολοκαύτωμα.
Η σύγκρουση ΗΠΑ/ΝΑΤΟ/Ουκρανία/Ρωσία δεν θα έπρεπε καν να είχε αρχίσει και αυτό υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα εγκληματικά λάθη του προκατόχου του Joe Biden του οποίου εμφανώς η νοητική κατάσταση παρουσίαζε προ πολλού επικίνδυνα και ανησυχητικά κενά εξαιτίας των οποίων δεν μπορεί καθόλου να αποκλειστεί η ιδέα ενός προέδρου κατευθυνόμενου από διάφορες «δυνάμεις» όπισθεν αυτού.
Με το που ανέλαβε και επίσημα τη προεδρία των ΗΠΑ ο Τραμπ δεν αργοπόρησε καθόλου στη προσπάθεια να «λυθεί» μια δια παντός ο «γόρδιος δεσμός» του ουκρανο-νατοϊκο-ρωσικού πάζλ.
Έτσι κι αλλιώς ένας σίγουρος νικητής υπάρχει: και είναι ο αμερικανικός παράγων ο οποίος, στα σχέδια του Τραμπ, βρίσκεται σήμερα σε θέση πιστωτή σε σχέση με την Ουκρανία και απαιτεί την αποπληρωμή των χρεών της.
Οπωσδήποτε ένας άλλος νικητής είναι και η Ρωσία η οποία πήρε σχεδόν όλα εκείνα τα εδάφη με απόλυτη πλειοψηφία του ρωσικού στοιχείου που στέναζε υπό ουκρανικής εξουσίας έχοντας υποστεί και πάνω από 15.000 θανάτους στο πληθυσμό του.
Και αναμφισβήτητα η Ουκρανία είναι η ηττημένη, προς μεγάλη δυσαρέσκεια και απελπισία των ευρωπαίων Κοινοτικών, διότι όχι μόνο έχει υποστεί τρομερές απώλειες σε ανθρώπινο και στρατιωτικό δυναμικό, αλλά και έχασε περίπου το 20% της επικράτειας της, μια μεγάλη περιοχή που είναι ίσως η πιο πλούσια σε ορυκτό και γεωργικό πλούτο σε όλη την Ουκρανία.
Επιπλέον, και το κυριότερο, από νομική άποψη, τα εδάφη που έχασε είναι μάλλον αδύνατον πλέον να τα πάρει πίσω, έχοντας και τυπικά, οπότε και οριστικά, ενσωματωθεί στον ρωσικό εθνικό κορμό και όντας πλέον ρωσικό έδαφος. Εξάλλου αυτή τη διαδικασία διευκόλυνε κατά πολύ και το γεγονός της σχεδόν απόλυτης «ρωσοφωνίας» της περιοχής και η σχεδόν αυτόματη, αυτονόητη βούληση ένωσή της με τη «μητέρα πατρίδα». Και επίσης δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως σε όλη αυτή τη περιοχή όλα αυτά τα χρόνια η ουκρανική παρουσία δεν παρουσίαζε κανέναν χαρακτήρα πραγματικής εθνικής ουκρανικής συνοχής, αλλά προφανής ουκρανικής στρατιωτικής κατοχής και επιβολής!
Αυτών δοθέντων, ουσιαστικά σήμερα ο σκοπός της ρωσικής «ειδικής επιχείρησης» πρέπει να έχει εκπληρωθεί τουλάχιστον κατά 90%, απομένοντας ακόμη «έξω» η περιοχή της Ζαπορίζια και ένα μικρό μέρος του Ντονέτσκ.
Ωστόσο τώρα με τον Τραμπ έχει έρθει η ώρα της λήξης της σύγκρουσης, αν και οι πολεμοχαρείς Γαλλο-Βρετανοί δεν παύουν να έχουν αδιανόητη πλέον διάθεση συνέχισης του πολέμου, για να σκοτώνονται και οι υπόλοιποι Ουκρανοί στρατιώτες, να καταστρέφονται κι άλλες ουκρανικές πόλεις, αρκεί να σκοτώνονται και Ρώσοι στρατιώτες(!!). Το ίδιο και η Κοινοτική «ΥΠΕΞ» Εσθονή «ρωσωφάγος» Κallas.
Υπάρχουν σίγουρα και οι υλικές στρατιωτικές ζημιές των Ρώσων, οι οποίες όμως γρήγορα αναπληρώνονται από μια ρωσική έντονα παραγωγική στρατιωτική πολεμική βιομηχανία.
Μήπως θυμάται κανείς τί έγινε στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο στο ρωσικό μέτωπο; Θυμάται τί έκαναν οι Ρώσοι μετά που είχαν περάσει οι Γερμανοί αφήνοντας πίσω τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς Ρώσους και καμένη γη πριν καταλήξουν στη σφαγή του Στάλινγκραντ;
Θυμάται κανείς τί τεράστια παραγωγή πολεμικού υλικού πραγματοποιήθηκε; – βέβαια με τη σχετική βοήθεια των Αμερικανών – και πώς καίρια χτυπήθηκε η γερμανική πολεμική μηχανή;
Έτσι και σήμερα η Ρωσία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός οπλικών συστημάτων που κατά πολύ έχουν υπερβεί τις εκατοντάδες χιλιάδες όπλων που οι Δυτικοί (ΕΕ και ΗΠΑ) έδωσαν στους Ουκρανούς και συνέχεια ανανεώνονται.
Καλό είναι όταν κάποιος επεξεργάζεται σχέδια για πρόκληση πολέμου να μελετήσει προηγουμένως την ιστορία της χώρας την οποία θέλει να προσβάλλει. Μπορεί να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα για το θετικό ή το αρνητικό της επιχείρησης που θέλει να θέσει σε κίνηση.
Με αυτά και με αυτά, καλώς ή κακώς, από τώρα και για τέσσερα χρόνια θα βρισκόμαστε στον «αστερισμό του Τραμπ» ο οποίος πρέπει και θέλει να βάλει τέρμα σε έναν, για τον ίδιο, «ανούσιο πόλεμο» που, επιπλέον, κινδυνεύει να προκαλέσει μια παγκόσμια ανάφλεξη εξαιτίας των παρανοϊκών, αδιέξοδων μιλιταριστικών πολεμικών φιλοδοξιών των νάνων Γάλλων και Άγγλων ηγετών, κάτι που σίγουρα ο Τραμπ απεχθάνεται διότι του «χαλάει» τα σχέδια «μεγαλουργίας» των ΗΠΑ και, όχι λιγότερο σημαντικό, επαναλειτουργίας ζωνών επιρροής με τη Ρωσία για μια στο κόσμο pax russo-americana.
Τελικά, διάφοροι και όλοι εξίσου κομβικοί είναι οι λόγοι παύσης των εχθροπραξιών και σταθερής ειρήνευσης στην Ουκρανία.
Κατ’ αρχήν η αναμενόμενη «κατάρρευση» της Ρωσίας δεν επιτεύχθηκε από τους Δυτικούς, όπως αφελώς το ανέμεναν, με όλα τα τεραστίων διαστάσεων πολεμικά υλικά που χορήγησαν στην Ουκρανία και όλες τις ατελείωτες κυρώσεις που επέβαλαν στη Ρωσία.
Ο Τραμπ δεν μπορεί «να τα βάλει» ταυτόχρονα με Ρωσία και Κίνα. Γι’ αυτό πρέπει «να τα βρει» με τη Ρωσία, να «ηρεμήσει» το ρωσικό μέτωπο για να έχει πιο ελεύθερα τα χέρια του με τη Κίνα.
Επομένως ο πόλεμος στην Ουκρανία πρέπει να τελειώσει έως το προσεχές καλοκαίρι οπωσδήποτε.
Με την ίδια αυτή την ευκαιρία και λογική ο Τραμπ θέλει επίσης να δώσει να καταλάβουν όλοι, και ειδικά οι Ευρωπαίοι/Κοινοτικοί μαζί με τους υπερβολικά «νταήδες» Βρετανούς (που έπαψαν να είναι το βολικό alter ego των Αμερικανών στην Ευρώπη) ποιο είναι το πολιτικό αφεντικό στον δυτικό κόσμο. Η εμπιστοσύνη του προς τους Γαλλο-Αγγλο-Γερμανούς είναι σχεδόν μηδενική και κάλλιστα γνωρίζει πως αυτοί οι τρεις είναι εκείνοι που πολύ ευχαρίστως υπονομεύουν το κύρος των ΗΠΑ στο κόσμο (δεν είναι μόνο οι BRICS!).
Συμπληρωματικά η ιδέα του Τραμπ βασίζεται ειδικά στο ότι οι πράξεις του πρέπει να είναι ειρηνευτικές, ενός ηγέτη που βαθιά απεύχεται τον πόλεμο με τους νεκρούς και τις καταστροφές του.
Μη έχοντας καμία εμπιστοσύνη στην ΕΕ και στις ασήμαντες «κεφαλές» της, επιθυμεί να διευκρινιστεί η γενική κατάσταση στην Ευρώπη μόνο και απευθείας με τον Ρώσο ομόλογό του, χωρίς άλλους παρείσακτους ανάμεσα στα πόδια του, όταν επιπλέον αυτοί οι άλλοι δεν εννοούν να αφήσουν στην άκρη τις γελοίες, υπερφίαλες επιδιώξεις τους για μια με το στανιό ουκρανική δήθεν νίκη(!) επιμένοντας να μη καταλαβαίνουν πως μια τέτοια προοπτική είναι καθαρή ουτοπία.
Εξάλλου, πώς είναι δυνατόν να έχεις εμπιστοσύνη σε κάποιον (ΕΕ) ο οποίος ενώ δηλώνει πως θέλει και σχεδόν εκλιπαρεί να είναι ενεργό μέρος μιας ειρηνικής διαδικασίας στην Ουκρανία, συνάμα συνεχίζει να τροφοδοτεί με όπλα τους Ουκρανούς για να παρατείνουν τον πόλεμο και να αποφασίζει περαιτέρω τιμωρητικές κυρώσεις εις βάρος της Ρωσίας;! Η απόλυτη ηλιθιότητα δε βρίσκεται στα θολά λόγια του Άγγλου μαθητευόμενου μάγου Starmer: «ειρήνη μέσω δύναμης»! Σκέτη σαχλαμάρα.
Κιόλας από τα πρώτα χρόνια η Ευρωπαϊκή Ένωση στα χέρια της Γαλλίας, Γερμανίας και Ιταλίας, με την επικουρία της Μεγάλης Βρετανίας, ευθύς εξαρχής αντί να εκτελεί θετικές ενέργειες αποφυγής εντάσεων που θα μπορούσαν να παράγουν κρίσιμες στρατιωτικο-πολιτικές καταστάσεις και αντί να «γαυγίζει» με «ένδυμα» ΝΑΤΟ στις πόρτες της Ρωσίας, όπως πολύ σωστά, όχι πολύ παλιά, είχε εκφραστεί ο Πάπας, έκανε τα πάντα για να ναυαγήσουν οι συμφωνίες του Μινσκ(2015), με τις οποίες θα αποφεύγονταν η εκατόμβη που ακολούθησε, και επίσης εκείνες της Κωνσταντινούπολης (2022), έτοιμες για υπογραφή, ακόμη πιο χρήσιμες και κρίσιμες.
Εκτός αυτού, και εάν πραγματικά η ΕΕ ήθελε να την θεωρούν όλοι ως αυτόνομη, αξιόπιστη δύναμη που ξέρει και θέλει να προστατεύει τα συμφέροντα των χωρών-μελών της μέσα σε ειρηνικό όμως κλίμα, η ίδια τί έκανε; Όλο το αντίθετο, μια γιγαντιαία πράξη αυτοχειρίας, στην ουσία, με την οποία αυτό-απονομιμοποιήθηκε ως μέρος μελλοντικών ειρηνευτικών συνομιλιών. Ένα τέλειο χαρακίρι.
Και διέπραξε το μεγαλύτερο λάθος πιστεύοντας πως, δια μέσω της Ουκρανίας, την οποία ανήγαγε σε προπύργιο ελευθερίας και δημοκρατίας(!) ενάντια μιας ανύπαρκτης ρωσικής επεκτατικότητας, θα μπορούσε να νικήσει και να ταπεινώσει τη Ρωσία! Στη πράξη η ενέργεια της ΕΕ – και των ΗΠΑ του Biden βέβαια – υπήρξε άκρως εγκληματική γιατί χρησιμοποίησε την Ουκρανία για να χτυπήσει, λανθασμένα νομίζοντας ότι είναι προς όφελός της, τη Ρωσία, – μια Ρωσία η οποία έως τότε (το 2022) δεν είχε ποτέ εκδηλώσει ούτε και διαπράξει τίποτα το επιθετικό εναντίον καμίας χώρας της ΕΕ! Αποδεδειγμένα!
Έτσι η ίδια η ΕΕ αυτοδιαλύθηκε μέσα στον ορυμαγδό των ιδίων της των κυρώσεων που επέβαλε στη Ρωσία, άλογα και άνοα, βλακωδώς και εγκληματικά νομίζοντας πως θα την καταστρέψει.
Και αντί να τοποθετήσει ως πρωταρχική βάση συμπεριφοράς της τα τεράστια συμφέροντα που είχε (και έχει) σε σχέση με τη Ρωσία και να ασκήσει σε αυτή τη κατεύθυνση όλη την επιρροή της στο ΝΑΤΟ και στις ΗΠΑ,
ντύθηκε ηλιθιοειδώς με τα ρούχα του «βασιλικότερου του βασιλιά», εξέφρασε ένα αναπάντεχα βαθύτατο μίσος για ό, τι είναι ρωσικό (διερωτόμαστε από πού και πώς ένα τέτοιο μίσος αντιρωσικό; ιστορικά δεν υπάρχει καμία «προϊστορία» μίσους του είδους που να το δικαιολογεί!)
και τρελάθηκε στην επιβολή τιμωριών (αυτές τις μέρες, και εν μέσω ειρηνευτικών προπαρασκευών,ενέκρινε το 16ο πακέτο κυρώσεων!) και κατασχέσεων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, ταυτόχρονα γεμίζοντας την Ουκρανία με άλλα όπλα, αλλά και – το σπουδαιότερο – αναγκάζοντας τις χώρες-μέλη της να ζουν μέσα σε μια ανυπόφορη «οικονομία πολέμου» χωρίς καν να τις έχει ρωτήσει ποτέ εάν το ήθελαν,
και μια φοβερή στασιμότητα των οικονομιών τους που ανεπανόρθωτα βλάπτει όλους τους κοινοτικούς πολίτες η γνώμη των οποίων έχει παντελώς αγνοηθεί!!
Οι απόλυτα αυτόχειρες λοιπόν Κοινοτικές εξουσίες! Και αντιδημοκρατικές.
Η ΕΕ έδειξε και απέδειξε τη μετριότητά της, αρχικά ακολουθώντας σα πρόθυμο σκυλάκι τους Αμερικανούς, οι οποίοι όμως ήξεραν τί έκαναν και γνώριζαν τέλεια πως πέρα του Ατλαντικού που βρίσκονται δεν φοβόντουσαν καμία κακή επίπτωση δεν θα μπορούσε να υποστεί ο λαός τους,
και στη συνέχεια υιοθετώντας, οι μόνοι, θέσεις όλο και περισσότερο αντιρωσικά ακραίες και ριζοσπαστικές κατά πολύ υπερβαίνοντας τις ίδιες τις αμερικανικές.
Επίσης οι Αμερικανοί απ’ την αρχή ήξεραν πως για όλα τα δεινά στην Ουκρανία θα το πλήρωναν ακριβά οι Ευρωπαίοι Κοινοτικοί, όπως και έγινε και συνεχίζει να γίνεται και σήμερα. Οι Ευρωπαίοι Κοινοτικοί δεν το ήξεραν;! Δεν το «φαντάστηκαν» ποτέ;! Άλλο ένα έγκλημα των δύο άσχετων «διοικήσεων» φον ντερ Λάιεν.
Τώρα υποτίθεται πως, ως γονιδιακά υποτακτικοί των Αμερικανών, αρκετά δύσκολα
θα μπορούν να έχουν άμεσο, ενεργητικό λόγο στις προσεχείς ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.
Ίσως, στο τέλος, ο Τραμπ να τους δώσει ένα σκαμνί, όπως γίνεται με τους υπηρέτες, δουλικούς και προπετείς, για να κάτσουν στ’ αυγά τους.
Το θέμα σήμερα είναι πως ΕΕ και Ουκρανία είναι σαν δύο πήλινα κιούπια ανάμεσα σε δύο σιδερένια, ΗΠΑ και Ρωσία.
Τελικά η ΕΕ προσπαθεί να «πιάσει» το τρένο που έφυγε, να «σκαρφαλώσει» στο τρένο για να μην το χάσει οριστικά. Προσπαθεί να ξεπεράσει το μηδενικό που έγινε στη παγκόσμια πολιτική., αντιλαμβανόμενη την αυτοκτονική της ροπή που πιέζει από τότε που παραιτήθηκε εκούσια από οποιαδήποτε απαίτηση λόγου και πράξης που έπρεπε να έχει και να εφαρμόζει αυστηρά τουλάχιστον στην ευρωπαϊκή σκακιέρα, έστω και ενάντια των ΗΠΑ!
Και το πιο άσχημο για την ΕΕ είναι το ότι όχι μόνο πειθήνια υπέκυψε στη προάσπιση των αμερικανικών συμφερόντων, χωρίς καμία ανταλλαγή κέρδους, αλλά και ανόητα υπερέβαλλε εαυτόν κατά πολύ υιοθετώντας και επαυξάνοντας άκριτα τις αμερικανικές απαιτήσεις σαν να είχε να κερδίσει ποιος ξέρει ποιο έπαθλο!!
Ποιος λογαριάζει μια τέτοια άμυαλη και αυτοκαταστροφική Ευρωπαϊκή δήθεν Ένωση;
ΥΓ. Τώρα που, απ’ ό, τι φαίνεται, το «άστρο» του Ζελένσκι δύει ραγδαία και οριστικά, ένα άστρο που οι διάφοροι Macron, Starmer, Meloni, Scholz είχαν εντελώς ανόητα «αναβαθμίσει» σε «γαλαξία», αυτοί οι τέσσερις συνεχίζουν να μας ταλαιπωρούν με τις κουραστικές τους πια «διαβεβαιώσεις» περί νομιμότητας της θέσης του ως «προέδρου» ο οποίος δήθεν νόμιμα και δημοκρατικά εκλέχτηκε πρόεδρος και νόμιμα δήθεν συνεχίζει να παριστάνει τον πρόεδρο. Μια απέλπιδα, παράλογη προσπάθεια νομιμοποίησης ενός ανθρώπου ουσιαστικά και οριστικά απονομιμοποιημένου.
Και μας μιλούν για μια δημοκρατική Ουκρανία σαν να μη γνωρίζουμε πως αυτή η χώρα είναι μια από τις πιο διεφθαρμένες στο κόσμο, και πόσο δημοκρατικά ο Ζελένσκι κατηγορεί και φυλακίζει και εξαφανίζει τους αντιπάλους του, πόσο δημοκρατικά με τη μυστική αστυνομία σκοτώνει ανθρώπους μέσα σε εκκλησίες, δέρνει ιερείς και ενορίτες, καταστρέφει τη κοινωνία των πολιτών, διαπράττει δημοκρατικές βιαιότητες, δολοφονεί ανθρώπους «ενοχλητικούς», εξοντώνει πολιτικά όσους «τον ενοχλούν», διαλύει τα ελεύθερα μέσα ενημέρωσης, διαγράφει δικαιώματα και ελευθερίες των πολιτών.
Τί να πει κανείς για τη κατάντια αυτών των πωρωμένων ηγετίσκων»! Αφού τους ανέχονται οι λαοί τους!… Ας τους λουστούν!
ΠΗΓΗ:https://www.militaire.gr/i-aytocheir-aytokatastrofiki-eyropaiki-enosi-sti-dini-tis-aytoanairesis-tis/
