του Άριστου Μιχαηλίδη
17 Ιαν 2017
Πόθεν προέρχεται ο ενθουσιασμός δεν καταλάβαμε. Επειδή, λέει, ο νέος Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, στη δήλωση του έκανε αναφορά στην Κυπριακή Δημοκρατία, θα έπρεπε να επιστρέψουν όλοι από τη Γενεύη και να κραυγάζουν το γνωστό Νενικήκαμεν του Μακαρίου, για τη συμφωνία της Ζυρίχης (1 Μαρτίου 1959, βγαίνοντας από το αεροπλάνο)… Το είπαν, δηλαδή, αλλά απέφυγαν να πουν το νενικήκαμεν. «Η ρητορική ότι η διαδικασία της Γενεύης θα οδηγήσει σε αποαναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας και αναβάθμιση της τουρκοκυπριακής κοινότητας κατέρρευσαν ως χάρτινος πύργος», έλεγε ο Άντρος Κυπριανού. Λες και το πρόβλημα τους είναι ποιος θα νικήσει στο κομματικό παιχνίδι και θα κερδίσει τις εντυπώσεις της κοινής γνώμης. Τι είπε, όμως, ο Αντόνιο Γκουτέρες; Ότι «ψάχνουμε για μια σταθερή και διαρκή λύση για την Κυπριακή Δημοκρατία και για τις κοινότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας». Κι επειδή είπε το αυτονόητο καλυφθήκαμε και χειροκροτούμε. Εντάξει, θα μπορούσε να ήταν χειρότερα. Να πει ότι ψάχνουμε μια λύση που θα εξυπηρετεί την τουρκική δημοκρατία… Άρα, νενικήκαμεν.
Κοίτα τι τους απασχολεί, όμως, τους «δικούς μας»! Το ότι είπε τις λέξεις Κυπριακή Δημοκρατία ο Γκουτέρες, το ότι δεν πήγαν στη δεξίωση της Γενεύης οι αρχηγοί κομμάτων, το ότι ο Νίκος Κοτζιάς μιλά συνέχεια για κατάργηση των εγγυήσεων και αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων, το ότι υπάρχει διαρροή πληροφόρησης (και πάντα θα υπάρχει, έτσι είναι πια η εποχή της διαφάνειας), το ότι «για πρώτη φορά» κάθισε στο τραπέζι η Τουρκία, άσχετα με τη σύνθεση του τραπεζιού και ακόμα πιο άσχετα με το τι κουβάλησε στο τραπέζι. Προβάλλονται όλα τα δευτερεύοντα σαν να βρίσκονται σε προεκλογική μάχη, λες και μας ενδιαφέρει ποιος θα πείσει την κοινή γνώμη, όταν θα έπρεπε να μάχονται μέρα-νύχτα να πείσουν τη διεθνή κοινότητα για το φρικτό και διαρκές έγκλημα της θηριώδους Τουρκίας σε βάρος ενός μικρού λαού. Και δεν βρίσκουν οι αφιλότιμοι μια κουβέντα να πουν για την Τουρκία, για όσα κάνει και λέει ο Ερντογάν, ο Τσαβούσογλου, ο Ακιντζί, αλλά βρίσκουν να λένε για τον Κοτζιά. Και για τους εξ Ελλάδος «επισκέπτες». Φαντάσου, δηλαδή, να δήλωνε ο Κοτζιάς ότι είναι υπέρ της παραμονής τουρκικού στρατού στην Κύπρο και υπέρ της συνέχισης των τουρκικών εγγυήσεων! Αλλά, μήπως, αυτό θέλουν να λέει για να μην τον κατηγορούν; Αυτό βολεύει; Και μετά να βρίζουμε την Αθήνα στους αιώνες, όπως κάναμε με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Αβέρωφ Τοσίτσα, που μας επέβαλαν τη Ζυρίχη; Βολεύει τους ταγούς μας να πάρει η Αθήνα το βάρος της απόφασης να δεχτούν τουρκικές εγγυήσεις και κατοχικό στρατό; Ας πάρουν οι ίδιοι την ευθύνη.
Γιατί δεν λένε ξεκάθαρα στον κόσμο ότι είναι αποφασισμένοι να εγκρίνουν τις τουρκικές απαιτήσεις για εγγυήσεις, στρατό, εκ περιτροπής και πολλά άλλα, επειδή πιστεύουν ότι έτσι θα φτάσουν σε μια κάποια λύση; Να υποστηρίξουν αυτό που πιστεύουν κι επιδιώκουν με εντιμότητα και ειλικρίνεια και να μην περιφρονούν τη νοημοσύνη μας τυρβάζοντας περί άλλων. Και, κυρίως, εξοντώνοντας όποιον συνεχίζει να λέει αυτά που έλεγε η ομόφωνη απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου (Σεπτέμβριος του 2009) που οι ίδιοι επικαλούνται: «Απορρίπτεται και αποκλείεται η όποια μορφή λύσης που οδηγεί στη νομιμοποίηση του στάτους κβο ή στη λύση δύο χωριστών κρατών». «Η λύση πρέπει να επιτυγχάνει την ενότητα του χώρου, του λαού, των θεσμών και της οικονομίας». «Η λύση πρέπει να προνοεί την αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων». «Αποκλεισμός των μόνιμων παρεκκλίσεων από το ευρωπαϊκό κεκτημένο». «Η λύση πρέπει να συνάδει με το διεθνές δίκαιο, τις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες, το κοινοτικό δίκαιο, καθώς και με τις διεθνείς συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα». Άλλαξαν αυτά; Δεν ισχύουν πια; Ας ενημερώσουν τον λαό.
ΠΗΓΗ:ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ
