21 Ιανουάριος 2017
Με τον Λάζαρο Μαύρο
Τ Ο ΠΛΕΟΝ ανυπόφορο τής απεχθώς ανυπόφορης «μη λύσης», την οποία υφίσταται και εκ της οποίας υποφέρει επί 43ο έτος ο λαός, είναι ότι: Ατύχησε ο λαός -χωρίς ν’ απαλλάσσεται κι ο ίδιος γι’ αυτή του την ατυχία- να μην έχει βρει έως τώρα ηγεσία ικανή,
– ΕΙΤΕ για να ανατρέψει την ανυπόφορη «μη λύση», ώστε να την αντικαταστήσει με κάτι καλύτερο,
– ΕΙΤΕ, έστω, ικανή ν’ αξιοποιήσει επιδέξια και να εκμεταλλευτεί επαρκέστερα την αγνώστου τέλους χρονική διάρκεια τής «μη λύσης», ούτως ώστε ν’ αποκτήσει τις αναγκαίες δυνατότητες και τους απαραίτητους Συντελεστές Ισχύος, για να προσφέρει στον λαό ένα πειστικό σχέδιο – πολιτική γραμμή – αποτελεσματικής μελλοντικής προσπάθειας ανατροπής τής «μη λύσης», άξιο να ενδυναμώνει την εγκαρτέρηση και το φρόνημα του λαού.
Α Π Ο ΤΗΝ κατάπαυση του πυρός τής 16ης Αυγούστου 1974 και την επαύριον τής τουρκικής εισβολής και της πολεμικής κατάκτησης των βορείων ελληνικών εδαφών τής Κύπρου από τον Αττίλα και μέχρι σήμερα, επί 42 χρόνια και πέντε μήνες, επί επτά διαδοχικών Προέδρων τής Δημοκρατίας, εκλεγέντων από τον εκάστοτε ισχύοντα συσχετισμό δυνάμεων, με ισχυρότερα πάντοτε τα δύο κόμματα ΔηΣυ & ΑΚΕΛ, ο λαός υποφέρει (μ’ ευθύνη και της δικής του ψήφου) την ανυπόφορη κατάσταση της «μη λύσης».
– ΥΠΟΦΕΡΕΙ συνάμα όχι μόνο απ’ την αποδεδειγμένη ανικανότητα των ηγεσιών του να τον απαλλάξουν απ’ την ανυπόφορη «μη λύση», αλλά και από το απελπιστικά χειρότερο: Να τον οδηγούν και να τον σπρώχνουν και να επιχειρούν να τον κωλοσύρουν σε «λύση» πολύ χειρότερη από τη «μη λύση».
– ΥΠΟΦΕΡΕΙ ο λαός από το κατ’ επανάληψιν βίωμα και βραχνά ότι: Η κάθε φορά «λύση» που «κατορθώνει» η ανίκανη ηγεσία του, αποδεικνύεται και πολύ χειρότερη και απείρως επικινδυνότερη από τη «μη λύση».
Α Π Ο ΤΗΝ Εθνική Καταστροφή της κυπριακής τραγωδίας του 1974, απέμεινε στον λαό, μόνο «κέλυφος προστασίας» του, μόνο μετερίζι φυσικής και εθνικής επιβίωσης, κρατικής κυριαρχίας και διεθνούς προσωπικότητας, το κράτος του. Η κρατική του υπόσταση. Με ακρωτηριασμένη από τους τούρκους κατακτητές την εδαφική της επικράτεια. Και διαρκώς απειλούμενη, όση του απέμεινε, από τα στρατεύματα του Αττίλα, απ’ τον τουρκικό εποικισμό και τα επεκτατικά στρατηγικά σχέδια της Άγκυρας.
– ΕΚΤΟΤΕ, οι «λύσεις» τις οποίες «κατόρθωσαν» να διαπραγματεύονται μέχρι τώρα, οι ηγεμονεύουσες στη διάρκεια τής «μη λύσης» ηγεσίες, έναν είχαν και έχουν κοινό παρονομαστή:
– ΝΑ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΝ αυτήν την κρατική υπόσταση στην Ισότιμη Τουρκική Συγκυριαρχία. Να παραδώσει ο λαός το κράτος του στους Τούρκους. Αναγορευόμενους σε Ισότιμους Συνέταιρους. Εξ Ίσου Συναφέντες. Ίσου Καθεστώτος Συνιδιοκτήτες. Ονόματι τουρκικό κατοχικό Ψευδοκράτους που θα μετεξελιχθεί και θα μετονομασθεί Ισότιμο Τουρκοκυπριακό Συνιστών Κράτος (πολιτεία)…
Σ Τ Η Ν ΤΕΛΕΤΗ εις μνήμην του εκλιπόντος προ 40 ετών 1ου ΠτΔ Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, προχθές Πέμπτη στη Λευκωσία, ο νυν Αρχιεπίσκοπος υπέδειξε δημοσίως στον νυν 7ο ΠτΔ να μη φοβάται τη «μη λύση» έναντι της «κακής λύσης».
– Ο κ. Ν. Αναστασιάδης απάντησε ότι η «μη λύση» θα είναι εξίσου καταστροφική «αν από δειλία» δεν δοθεί «μια βιώσιμη, λειτουργική, καθ’ όλα συμβατή με το ευρωπαϊκό κεκτημένο λύση».
Ε Ι Ν Α Ι , ΟΜΩΣ τέτοια, άραγε, η «λύση» την οποία ο ίδιος διαπραγματεύεται επί 20 ήδη μήνες με τον κ. Ακιντζί από τον Μάιο 2015 και της οποίας τον «σκελετό» συνομολόγησε 11η Φεβρ. 2014 με τον κ. Έρογλου; Είναι, άραγε, «καθ’ όλα συμβατή με το ευρωπαϊκό κεκτημένο» η παράδοση της Κυριαρχίας του κράτους, της κρατικής υπόστασης, ΕΞ ΙΣΟΥ στο τουρκικό 18% και στο ελληνικό 82%, με «ίσου καθεστώτος συνιστώσες πολιτείες» (παράγραφος 3+4 τής 11.2.2014); Αυστηρώς διαχωρισμένες στο έδαφος διζωνικά, και σε όλους τους θεσμούς του κράτους δικοινοτικά, ώστε, αφ’ ενός να απαγορεύεται η ύπαρξη έστω και της έννοιας του ενός λαού και της δημοκρατικής αρχής, αφ’ ετέρου δε να κατοχυρώνεται εσαεί η «ξεχωριστή ταυτότητα και η ακεραιότητα» (παράγραφος 1 της 11.2.2014) τής εξίσου Συγκυρίαρχης Τ/κ Συνιστώσας Πολιτείας (Συγκυρίαρχης Εφ’ Όλης της Κρατικής Υπόστασης) στον έκτοτε και νυν και αεί έλεγχο της Τουρκίας;
Α Κ Ο Μ Η ΚΙ ΑΝ, εμπνεόμενος από τα προσόντα και τις ικανότητες που ο ίδιος επέδειξε το 2004 υπέρ της «λύσης Ανάν», καταλήξει να μη δειλιάσει στην ως άνω «σκελετού» «λύση Αν.Ακ.» (Αναστασιάδη – Ακιντζί) ο 7ος ΠτΔ, είναι μάλλον βέβαιο ότι μεγαλύτερο από το τότε 76% θα είναι το ΟΧΙ του λαού. Θα προτιμήσει να υποστεί ξανά την ανυπόφορη «μη λύση». Και το απελπιστικά χειρότερο: Με την ίδια, επικινδυνότερα ανίκανη, ηγεσία. Και αυτό παραμένει – εισέτι – το μέγιστο πρόβλημα…
ΠΗΓΗ:http://www.sigmalive.com/simerini/columns/iristho/398364/to-pio-anypoforo-tis-apexthous-mi-lysis
