του Γ. Καλλινίκου
24 Ιαν 2017
Το ανέκδοτο παρακράτησε. Κατάντησε ενοχλητικό, εκνευριστικό και προκλητικό. Το επαναλαμβάνουν καθημερινά κάποιοι πολιτικάντηδες για να εξυπηρετήσουν τις δικές τους πολιτικές σκοπιμότητες. Αυτοί μας κρατάνε αδιάφορους. Τους έχουμε μάθει πλέον. Το έκαναν παντιέρα, όμως, και ένα σωρό άλλοι. Το επαναλαμβάνουν κι αυτοί με απερίσκεπτο τρόπο. Θεωρώντας ότι έτσι εξυπηρετούν την επιτυχία της δικής τους θεώρησης στο Κυπριακό. Η αναφορά γίνεται για τη μόνιμη επωδό περί δήθεν υπερπατριωτών. Αν το έλεγαν μόνο για κάποιους πολιτικούς δεν θα μας απασχολούσε. Όταν, όμως, στις όποιες συζητήσεις το επαναλαμβάνουν για όσους εκφράζουν άποψη για το εθνικό θέμα, τότε οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε μια για πάντα το θέμα.
Από πότε λοιπόν, το όραμα για μια πραγματικά ανεξάρτητη Κύπρο είναι υπερπατριωτισμός;
Από πότε το όνειρο για μια Κύπρο χωρίς ούτε ένα στρατιώτη και χωρίς το παραμικρό επεμβατικό δικαίωμα είναι υπερπατριωτισμός;
Από πότε η διεκδίκηση μιας Κύπρου χωρίς οποιαδήποτε κηδεμονία από οποιονδήποτε είναι υπερπατριωτισμός;
Από πότε η απαίτηση ενός κράτους να εφαρμόζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως ακριβώς εφαρμόζονται σε κάθε άλλο κράτος είναι υπερπατριωτισμός;
Από πότε η επιθυμία για ένα κράτος με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και όχι ένα κράτος του… τσιόλου είναι υπερπατριωτισμός;
Από πότε το όνειρο να δούμε αυτό τον τόπο να βαδίζει στο μέλλον χωρίς τον εφιάλτη των τουρκικών στρατευμάτων με τον οποίο μεγάλωσε η γενιά του ’60 είναι υπερπατριωτισμός;
Από πότε όποιος ζητά από την πολιτική ηγεσία να διαπραγματευθεί χωρίς ηττοπάθεια, χωρίς ανέξοδη υποχωρητικότητα χάριν μιας οποιασδήποτε λύσης είναι υπερπατριώτης;
Από πότε όποιος αγωνίζεται να διατηρήσει μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια είναι υπερπατριώτης;
Από πότε όποιος αισθάνεται αηδία όταν ακούει κάποιους πολιτικάντηδες της πεντάρας να προσπαθούν να τον δελεάσουν πλασάροντάς του μια κατ’ επίφαση οικονομική ευμάρεια μετά την αποδοχή μιας οποιασδήποτε λύσης είναι υπερπατριώτης;
Από πότε όποιος δεν αντέχει τις εξωφρενικές διεκδικήσεις και τις εξοργιστικές προκλήσεις του Σουλτάνου είναι υπερπατριώτης; Από πότε η έκφραση ανησυχίας για συγκεκριμένα γεγονότα αποτελεί υπερπατριωτισμό;
Από πότε η διαφωνία με συγκεκριμένους χειρισμούς της πολιτικής ηγεσίας αποτελεί υπερπατριωτισμό; Η εποχή των ιερών αγελάδων της πολιτικής έχει περάσει ανεπιστρεπτί…
Ε λοιπόν, όχι. Φτάνει πια αυτό το κακόγουστο ανέκδοτο. Δεν είμαστε υπερπατριώτες κύριοι. Ούτε και θεωρούμε τους υπόλοιπους προδότες. Δεν ζητάμε μια Κύπρο μόνο για τους Ελληνοκύπριους. Από πότε η απαίτηση της ελάχιστης δικαιοσύνης και η στοιχειώδης εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποτελεί μίασμα;
Υπερπατριώτες θα ήσαν όσοι πρότασσαν εξωπραγματικές απαιτήσεις, όχι τις ελάχιστες. Υπερπατριώτες θα ήσαν όσοι θα αμολούσαν φοβέρες και απειλές και όχι εκείνοι που απαιτούν στοιχειώδη δικαιώματα. Υπερπατριώτες θα ήσαν όσοι θα ανέμιζαν απερίσκεπτα τα γιαταγάνια και όχι εκείνοι που απαιτούν λύση με διάλογο, θέτοντας, ωστόσο, γραμμή στις υποχωρήσεις.
Ε λοιπόν, αυτοί που αποκαλείτε «υπερπατριώτες» δεν ζητούν τίποτα περισσότερο από το πιο απλό όνειρο το οποίο ο κάθε κάτοικος κάθε χώρας απαιτεί για τον τόπο του. Μια Κύπρο ενωμένη, ειρηνική και με απόλυτο αλληλοσεβασμό στα δικαιώματα της μιας κοινότητας έναντι της άλλης. Η προβολή της ελληνικότητας της μιας κοινότητας δεν ισοδυναμεί με διαγραφή ή απόρριψη της τουρκικής προέλευσης της άλλης. Η ειρηνική συμβίωση δεν προϋποθέτει την διαγραφή της ταυτότητας των δύο κοινοτήτων. Αντιθέτως, η αποδοχή των διαφορετικών ριζών τους, είναι αυτή που θα οδηγήσει σε αρμονική συνύπαρξη. Αυτοί οι «υπερπατριώτες» ζητάνε το αυτονόητο για κάθε κάτοικο κάθε χώρας: Πραγματική (όχι την κάλπικη του ’60) ανεξαρτησία. Με τους κατοίκους αυτού του νησιού να αποφασίζουν μόνοι το μέλλον τους σε συνθήκες αλληλοσεβασμού. Χωρίς την παραμικρή κηδεμονία από οποιονδήποτε.
Και επειδή οι ίδιοι «κατήγοροι» και πάλι παπαγαλίζουν το ίδιο επιχείρημα κάποιων πολιτικάντηδων, ότι αυτό δεν το δέχεται η Τουρκία άρα είναι ανέφικτο, απαντούμε.
Αυτή την στιγμή το όραμα, που περιγράφεται πιο πάνω, το πρόταξε ο Κοτζιάς. Και το σέβονται σχεδόν οι πάντες. Το κατανοεί ο κάθε ξένος. Επειδή είναι στοιχειώδες δικαίωμα για τον καθένα από αυτούς. Το υποστηρίζουν μεγάλες δυνάμεις. Το στηρίζει η ΕΕ (πώς αλλιώς θα μπορούσε άραγε να τοποθετηθεί). Το αρνείται μόνο η Τουρκία. Γιατί πρέπει λοιπόν να αποδεκτούμε την άρνηση της Τουρκίας; Γιατί πρέπει να υποχωρήσουμε σε αυτό το κεφαλαιώδους σημασία θέμα; Η Τουρκία έχει την πίεση. Ας μείνει μ’ αυτήν.
Ξεκαθαρίζουμε λοιπόν κύριοι: Δεν είναι υπερπατριωτισμός αυτή η διεκδίκηση. Είναι η ελάχιστη πατριωτική υποχρέωση κάθε κατοίκου αυτού του νησιού! Η ελάχιστη υποχρέωση έναντι των παιδιών και των μελλοντικών γενιών, ώστε να ζήσουν πραγματικά ειρηνικά και πραγματικά ανεξάρτητα!
