του Άριστου Μιχαηλίδη
24 Ιαν 2017
Το έλεγε πάλι χτες στην τηλεόραση ο Αβέρωφ Νεοφύτου, το έλεγε και στο Ανώτατο Συμβούλιο του ΔΗΣΥ το Σάββατο, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ένα ξεκάθαρα δικοινοτικό κράτος και «εάν θέλουμε την Κύπρο ολόκληρη, αυτό προϋποθέτει τη φυσική και πολιτική συμβίωση με τους συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριους». Είναι κάτι που επαναλαμβάνει συνεχώς, και απευθύνεται σε όσους μιλούν για την ανάγκη προστασίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τους καλεί να αντιληφθούν ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι δικοινοτικό κράτος, επειδή θεωρεί, προφανώς, ότι όσοι υπερασπίζονται σήμερα την Κυπριακή Δημοκρατία δεν θέλουν δικοινοτικό κράτος, δεν θέλουν τους Τουρκοκύπριους στη διαχείριση.
Εδώ, όμως, βρίσκεται και η ουσία των διαφωνιών, που δεν θα έπρεπε να είναι διαφωνίες, και ούτε θα έπρεπε να προβάλλεται τέτοιο επιχείρημα, ειδικά από τον αρχηγό του μεγαλύτερου κόμματος. Διότι αυτό που έχει ουσιώδη σημασία στον αγώνα και στην αγωνία όλων για λύση και επιβίωση είναι δύο στοιχεία, που εμβολίζονται από το επιχείρημα εσωτερικής κατανάλωσης:
Πρώτον, ότι οι Ελληνοκύπριοι ουδέποτε αμφισβήτησαν τον δικοινοτικό χαρακτήρα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ούτε ευθύνονται για τη μετακίνηση της τουρκοκυπριακής κοινότητας το 1964 σε θύλακες (με σκοπό τον γεωγραφικό διαχωρισμό) και το 1974 στα κατεχόμενα (με σκοπό και τον κρατικό διαχωρισμό) και, αν τους πρόσφερε η ηγεσία των Τουρκοκύπριων και η Τουρκία την αποκλειστική διαχείριση του κράτους, δεν μπορούν σήμερα να είναι και κατηγορούμενοι.
Δεύτερον, κανένα κόμμα και κανένας πολιτικός δεν αμφισβήτησε ότι αναζητούμε λύση για φυσική και πολιτική συμβίωση «με τους συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριους». Εκείνο, που αμφισβητείται είναι αν θα αποδεχτούμε «φυσική και πολιτική συμβίωση» με τους Τούρκους. Και όχι μόνο με τους Τούρκους έποικους, αλλά με την ίδια την Τουρκία.
Διότι είναι εύηχο σύνθημα η συμβίωση με τους Τουρκοκύπριους -κι όχι ειδικά του κ. Νεοφύτου, αλλά και όλων όσοι επιμένουν να το εκφράζουν με διάφορες αφορμές-, είναι, ωστόσο, σύνθημα που απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Και ίσως αυτό να είναι το πρώτο ζήτημα, που θα έπρεπε να απασχολήσει την ηγεσία μας, επιτέλους. Αν δηλαδή, οι ρυθμίσεις και οι πρόνοιες που συζητούνται ή και συμφωνούνται δημιουργούν πράγματι συνθήκες συμβίωσης με τους Τουρκοκύπριους ή αν δημιουργούν προϋποθέσεις μόνιμης εγκατάστασης της Τουρκίας στον σβέρκο Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων. Και από τη στιγμή που το δικοινοτικό κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας το διαχειρίζονται Ελληνοκύπριοι ηγέτες, και με δεδομένο ότι οι Τ/κ είναι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας και της ΕΕ, οι Ελληνοκύπριοι ηγέτες είναι που θα έπρεπε να διεκδικούν την προστασία και των Τ/κ. Την προστασία τους, όμως, όχι από τους Ελληνοκύπριους ή από τα ελληνοκυπριακά κόμματα, που δήθεν ξεχνούν ότι το κράτος είναι δικοινοτικό, αλλά από την Τουρκία. Η Τουρκία είναι η απειλή για τους Τουρκοκύπριους, και η Τουρκία είναι που αμφισβητεί το δικοινοτικό κράτος των Κυπρίων.
Όταν, όμως, υπάρχουν Ελληνοκύπριοι ηγέτες που πείσθηκαν ότι στα κριτήρια λύσης του Κυπριακού πρέπει να είναι και τα συμφέροντα της Τουρκίας, είναι αδύνατο να μεταφέρουν τα σωστά μηνύματα εκεί που πρέπει να μεταφερθούν, στην Ευρώπη, στον Άιντα, στους Αμερικάνους…
Υ.Γ. Οι Ελληνοκύπριοι κατηγορούνται ότι συνήθισαν να διαχειρίζονται μόνοι τους το δικοινοτικό κράτος και δεν θέλουν να το μοιραστούν. Ξεχνούν, όμως, οι κατήγοροι ότι έχυσαν αίμα οι Ε/κ για να έχουν αυτό το κράτος όταν πάνοπλοι Τ/κ και Τούρκοι έχυναν αίμα για να το κατεδαφίσουν. Αν οι σημερινοί ηγέτες των Ελληνοκύπριων αποφάσισαν ότι δεν αντέχουν άλλο και θα συνεισφέρουν στην κατεδάφιση για να τελειώνουμε, ας συνεχίσουν την πορεία τους, η ιστορία θα τους κρίνει, εμείς απλώς τους το επισημαίνουμε.
