11/7/2026
γράφει ο Κώστας Μαυρίδης*
Η πολιτική του κατευνασμού για αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού έχει φοβερές αδυναμίες. Είναι πολιτικά ανήθικη αφού η παθητική στάση της ηγεσίας του θύματος, δημιουργεί την εντύπωση στην εσωτερική κοινωνία ότι μάλλον έχουμε άδικο, ενώ το τουρκικό θηρίο το παρερμηνεύει δικό του δίκαιο. Επιπλέον, στις διεθνείς σχέσεις, η καθοριστική παράμετρος είναι το συμφέρον και η ισχύς κι έτσι, τα πιο πάνω είναι κανονικά αχρείαστα αφού η πολιτική του κατευνασμού έχει δοκιμαστεί στην πράξη. Με πρωτοστάτη την Αθήνα -και αναπόφευκτα την Λευκωσία να προσαρμόζεται-, είχαμε για χρόνια την αλυσίδα της πολιτικής του κατευνασμού π.χ. για διατήρηση καλού κλίματος, θετικής ατζέντας με δώρα στην Τουρκία, «Διακήρυξη Φιλίας Αθηνών», διμερής διάλογος Ελλάδας-Τουρκίας και πολιτική των «ήρεμων νερών» κ.ά. Τα αποτελέσματα είναι η συνεχιζόμενη κατοχή της Κύπρου με απαίτηση για κυριαρχική ισότητα, «απειλή πολέμου» στο Αιγαίο αν η Ελλάδα ασκήσει κυριαρχικά δικαιώματα, Τουρκολυβικό Μνημόνιο, νεο-οθωμανική «Γαλάζια Φαντασίωση» στο μισό Αιγαίο (152 νησιά) και επικυριαρχία στην Αν. Μεσόγειο. Αυτά, καθώς στη σημερινή Τουρκία μεγαλώνουν γενιές που διδάσκονται στα σχολεία ότι ως Ελληνισμός είμαστε παράσιτα στην περιοχή μας και πρέπει να μας εξαλείψουν.
Συνοπτικά, ο κατευνασμός όχι μόνο έχει αποτύχει, αλλά εκτρέφει το θηρίο. Κι οι υποτακτικοί των κομμάτων στηρίζουν την υφιστάμενη πολιτική αλλά θα στήριζαν ένθερμα και την εγκατάλειψή της. Για αυτό, προχωράμε σε προτάσεις δεδομένου ότι η Αθήνα έχει τον πρώτο λόγο στα θέματα της Ευρωάμυνας (λόγω δύναμης κι ως μέλος του ΝΑΤΟ και ΕΕ) έναντι της Λευκωσίας. Μετά και τις δηλώσεις των αρμόδιων αξιωματούχων της ΕΕ που προχωρούν βάσει των συμφερόντων τους για την Τουρκία, η ανάγκη για αξιοπρεπή και ορθολογική στάση μας απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό, είναι επιτακτική και θα φέρει στήριξη και σεβασμό. Επιπλέον, τα κόμματα σε Ελλάδα και Κύπρο οφείλουν να δηλώσουν ξεκάθαρα αν θα στηρίξουν μια σθεναρή στάση μας στην ΕΕ με βέτο και όρους στον τουρκικό επεκτατισμό.
Καθώς στην Αθήνα επικράτησε μερικός ενθουσιασμός που ο πρωθυπουργός έθεσε το θέμα της τουρκικής «απειλής πολέμου», αυτό έρχεται μετά από χρόνια καθεστέρησης και αντιφατικής στάσης. Κανονικά, υπάρχουν πιο εύστοχα θέματα π.χ. Ποιος απειλεί την Τουρκία για να διατηρεί δεκάδες χιλιάδες κατοχικό στρατό στην Κύπρο και τον αναβαθμίζει; Ποιος απειλεί την Τουρκία στο Αιγαίο; Δεδομένου ότι Ελλάδα-Κύπρος είναι στην ΕΕ, η ΕΕ απειλεί την Τουρκία; Συνεπώς, ως όροι διασύνδεσης των Ευρωτουρκικών σχέσεων πρέπει να ήταν προ πολλού η αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων. Εφόσον οι εταίροι μας και η Τουρκία «καίγονται» για εμβάθυνση των σχέσεων στην άμυνα κι εμπόριο, η δυνατότητα πίεσης και κόστους που έχουμε ως Ελλάδα-Κύπρος αυξάνεται αλλά με μυαλά επικεντρωμένα στα «ήρεμα νερά», η συγκυρία είναι λόγος για νέες υποχωρήσεις…
Καταληκτικά, όσοι στην ΕΕ επιδιώκουν ρόλο στην Τουρκία για την Ευρωάμυνα, το πράττουν λόγω και της ανεχτικής μας στάσης. Μια ανυποχώρητη στάση της ηγεσίας μας σε κορυφαία ζητήματα της ΕΕ, είναι ορθολογικό να προκαλέσει πίεση στον επεκτατιστή-Τουρκία. Για αυτό, μια πανεθνική ορθολογική στρατηγική και όχι ευχολόγια ή πατριδοκάπηλη ρητορική, είναι το ζητούμενο. Χωρίς αλλαγή στάσης, είμαστε χαμένοι.
*Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ-S&D
ΠΗΓΗ:https://www.philenews.com/apopsis/paremvaseis-ston-f/article/1744653/ee-tourkia-ke-i-siopi-igesias-ke-kommaton/
