Στις 27 του μήνα αναμένεται να φτάσει στην Κύπρο ο ΓΓ του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, με το παρασκήνιο να έχει πάρει φωτιά το προηγούμενο διάστημα. Στο επίκεντρο βρίσκονταν και βρίσκονται οι πληροφορίες περί εγγράφων, που προβλέπουν «εξελικτική – εν δυνάμει λύση», η οποία θα προβλέπει επιστροφή, για παράδειγμα, της Αμμοχώστου ή/και της Μόρφου με ανταλλάγματα τη λειτουργία του Αεροδρομίου της Τύμπου και την εκ των πραγμάτων δημιουργία ενός μοντέλου Ταϊβάν, εάν, κυρίως, δεν βρεθεί διευθέτηση του Κυπριακού.

Αμιγώς… Ανάν

Επί τη βάσει έγκυρων πληροφοριών από διάφορες πηγές, μεταξύ των οποίων κυβερνητικές και κομματικές, η «Σ» φέρνει στο φως το παρασκήνιο μιας παράλληλης – μυστικής, έναντι αυτής του Προέδρου Χριστοδουλίδη, διπλωματικής διαδικασίας με πρωταγωνιστές τη λεγόμενη «Κοινωνία των Πολιτών», η οποία έχει άμεση επαφή με την απεσταλμένη του ΟΗΕ στο Κυπριακό, Μαρία Άνχελα Ολγκίν. Η «Κοινωνία των Πολιτών», που διενεργεί στο παρασκήνιο παράλληλες επαφές με την κ. Ολιγκίν – την οποία τροφοδοτεί με «ιδέες» – αποτελείται αμιγώς από υποστηρικτές του Σχεδίου Ανάν. Κάποιοι εξ αυτών είχαν, μάλιστα, πολιτειακά αξιώματα. Πρόκειται για την Οργάνωση «Απόφαση Ειρήνης», με μέλη Ελληνοκυπρίους, που συστάθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου του 2019, και τη δικοινοτική CPDC (Cyprus Peace and Dialogue Centre Limited), η οποία ιδρύθηκε στις 22 Ιουλίου του 2022, αποτελούμενη από Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους, μεταξύ αυτών και ο γνωστός δικηγόρος Αχιλλέας Δημητριάδης.

Πρωταγωνιστές και χρηματοδότηση

Στις 31 Ιανουαρίου του 2024 οι δυο Οργανώσεις «ένωσαν δυνάμεις» και στις 29 Ιανουαρίου εμφάνισαν ενώπιον της κ. Ολγκίν προτάσεις επί του Κυπριακού. Οι ίδιοι, μάλιστα, θέλουν να φέρουν τον τίτλο: «Ουδέτεροι Διαμεσολαβητές». Χρηματοδοτούνται, δε, επί τη βάσει προγραμμάτων που λαμβάνει η «Cyprus Peace and Dialogue Centre Limited» από προγράμματα της ΕΕ, της Υπάτης Αρμοστείας του Ην. Βασιλείου και των Ην. Εθνών. Πρωταγωνιστές της δικοινοτικής – (δικέφαλης) – «Κοινωνίας των Πολιτών» είναι, μεταξύ άλλων, ο κ. Οζντίλ Ναμί (κεντρικός δρών), στενός συνεργάτης του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ και του Μουσταφά Ακιντζί στις συνομιλίες από το 2008 ως το 2017, και οι πρώην Υπουργοί Εξωτερικών της Κύπρου, Ιωάννης Κασουλίδης και Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλλή, καθώς και η πρώην Επίτροπος Ανδρούλα Βασιλείου. Και οι τέσσερεις είναι γνωστό ότι, ακόμη και σήμερα, αποτελούν υποστηρικτές του Σχεδίου Ανάν ή/και παραλλαγών του, της επιστροφής στο Κραν Μοντανά και της υπογραφής «στρατηγικής συμφωνίας», που θα κλειδώνει τις συγκλίσεις, οι οποίες ουδόλως γνωρίζει ακόμη ο απλός πολίτης επισήμως τι προνοούν επακριβώς.

Δυο φόρμουλες λύσης

Συναφείς πληροφορίες αναφέρουν: Πρώτο, όταν ηγέρθη από τουρκικής πλευράς το θέμα της επόμενης μέρας για το ψευδοκράτος – ότι δηλαδή εάν αποτύχουν οι συνομιλίες δεν μπορεί να έχει το ίδιο καθεστώς, υπονοώντας πως θα πρέπει να τύχει αποδοχής (acknowledgment), με άλλα λόγια μιας μορφής αναγνώρισης – η Άνχελα Μαρία Ολγκίν διαβίβασε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τη φόρμουλα που είχε συζητήσει με την «Κοινωνία των Πολιτών». Η φόρμουλα αυτή αφορούσε την παραχώρηση της περίκλειστη πόλης της Αμμοχώστου με αντάλλαγμα τη λειτουργία του αεροδρομίου της Τύμπου, για να τερματιστεί η λεγόμενη απομόνωση των Τουρκοκυπρίων. Κάτι τέτοιο, όμως, θα δημιουργήσει, κατ’ ελάχιστον, συνθήκες Ταϊβανοποίησης του ψευδοκράτους. Δεύτερο, όταν η πρόταση αυτή δεν έτυχε θετικής υποδοχής από τον Πρόεδρο, διότι θα προκαλούσε συνθήκες ομηρείας στον όποιο διάλογο – εφόσον οι Τούρκοι θα είχαν εξασφαλισμένη την «Ταϊβανοποίηση» προτού μπουν σε συνομιλίες – η κ. Ολγκίν βολιδοσκόπησε για τη δεύτερη επιλογή, την οποία είχε συζητήσει με τη λεγόμενη «Κοινωνία των Πολιτών». Στην ουσία άλλαξαν τον χρόνο εφαρμογής του μοντέλου. Αντί στο τέλος της διαδικασίας, έγινε λόγος για την εφαρμογή της εξαρχής «εξελικτικής λεγόμενης ή εν δυνάμει λύσης». Δηλαδή, να προταχθεί ως «δόλωμα» τόσο η Αμμόχωστος ή/και η Μόρφου με αντάλλαγμα, για παράδειγμα, την Τύμπου. Αυτό δεν θα σημαίνει το τέλος του δρόμου, αλλά ότι η διαδικασία θα συνεχιστεί με ορίζοντα π.χ. τα δυο έτη, οπότε και η τελική διευθέτηση θα υποβληθεί σε χωριστά δημοψηφίσματα, παρότι υπάρχουν απόψεις πως κάτι τέτοιο δεν θα ήταν αναγκαίο. Στόχος είναι η δημιουργία θετικού κλίματος, ανεξαρτήτως της τελικής μορφής της λύσης, ενταγμένου στην εξής λογική: Εάν είναι «όχι» το αποτέλεσμα των δημοψηφισμάτων, τότε: 1. Θα υπάρχει επιστροφή Αμμοχώστου ή και Μόρφου για τους Ελληνοκυπρίους, χωρίς όμως να προσδιορίζεται ποιο θα είναι το νομικό καθεστώς κάτω από το οποίο θα λειτουργεί η Αμμόχωστος ή η Μόρφου. 2. Η τουρκοκυπριακή πλευρά, μέσα από την Τύμπου και το άνοιγμα του λιμανιού της Αμμοχώστου, θα επιτύχει μορφή αποδοχής χωριστής οντότητας – αναγνώρισης. Αυτή η φόρμουλα θα εδραιώνει μοντέλο Ταϊβάν, με προοπτική πλήρους αναγνώρισης.

Ο Πρόεδρος

Ως προς τον Πρόεδρο, πληροφορίες αναφέρουν ότι αντιλαμβάνεται τις παγίδες, ότι δηλαδή είτε με τη μια είτε με την άλλη φόρμουλα: Α) Θα είναι εγκλωβισμένος σε διχοτομικό ναρκοπέδιο στο όνομα επιστροφής μεν εδαφών με αντάλλαγμα, όμως, μορφή αναγνώρισης. Β) Θα βρεθεί κάτω από πίεση και δη από την ελληνοκυπριακή πλευρά, επειδή ήδη η φόρμουλα αυτή κυκλοφόρησε από τη «Δικοινοτική Ομάδα Πολιτών» ως περίπου δεδομένη διαδικασία, που θα χρησιμοποιηθεί στις επόμενες προεδρικές εκλογές είτε για να γίνει δεκτή από τον Πρόεδρο είτε για να προωθηθεί από άλλους υποψηφίους, κυρίως από πλευράς ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ, παρότι και στα δυο κόμματα υπάρχουν σκιές.

ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ, Αβέρωφ και Προεδρικές

Ήδη, για παράδειγμα:

Πρώτο, από πλευράς ΑΚΕΛ, ο Χρ. Χριστόφιας τάχθηκε εναντίον της χαλαρής ομοσπονδίας, η οποία προφανώς βρίσκεται στο τραπέζι. Η θέση αυτή επαναλήφθηκε από άλλα στελέχη του ΑΚΕΛ, το οποίο τηρεί κάποιες αμφιβολίες για τις εξελίξεις. Και συμβαίνει αυτό παρότι το ΑΚΕΛ είναι υπέρ μιας «στρατηγικής συμφωνίας» περί των συγκλίσεων, οι οποίες, όμως, προδιαγράφουν μια χαλαρή ομοσπονδία, εφόσον για παράδειγμα: Α) Η απώλεια από πλευράς του δικαιώματος ψήφου στον βορρά όσων εκ των Ελληνοκυπρίων επιστρέψουν θα σημαίνει το εξής: Η λύση θα προνοεί μεν την εφαρμογή του κεκτημένου και σε βορρά και σε νότο, όμως για τους Ελληνοκυπρίους ο βορράς – εφόσον δεν θα έχουν ψήφο – δεν θα είναι πατρίδα τους, αλλά κάτι ανάλογο με το Βέλγιο ή την Ολλανδία. Β) Το κατάλοιπο εξουσίας, το οποίο θα ανήκει στα κρατίδια αντί στην όποια κεντρική κυβέρνηση, οδηγεί σε διχοτομικές ατραπούς. Άλλωστε, αυτή ήταν μια τουρκική θέση, η οποία απορριπτόταν ως διχοτομική από το Εθνικό Συμβούλιο, μέχρι την εμφάνιση του Σχεδίου Ανάν. Θεωρείτο ως διχοτομική επειδή δημιουργούσε και δημιουργεί συνθήκες παραγωγής πρωτογενούς δικαίου και χωριστής κυριαρχίας. Σήμερα, είναι τμήμα των συγκλίσεων. Υπάρχουν και πολλά άλλα στοιχεία των συγκλίσεων, που διχοτομούν, για παράδειγμα, την ενιαία κυριαρχία, ιθαγένεια, καθώς και τη μία διεθνή εκπροσώπηση και προσωπικότητα. Γιατί; Διότι: α), θα υπάρχουν π.χ. τρεις ιθαγένειες, μια ε/κ, μια τ/κ και μία κοινή. β), θα διχοτομείται η εκτελεστική εξουσία και μία και διεθνής προσωπικότητα μέσω της εκ περιτροπής Προεδρίας στη βάση της πολιτικής ισότητας των «δυο ισότιμων συνιστώντων κρατιδίων».

Δεύτερο, από πλευράς ΔΗΣΥ, ο Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος θέλει να είναι ο υποψήφιος του κόμματος στις προεδρικές εκλογές, στήνει επιτελεία και προχωρεί σε επαφές με διάφορους παράγοντες, στους οποίους εμφανίζει ως «θέσφατο» την εξελικτική λύση. Επί τούτου, για να είναι πειστικός, προτάσσει τον ισχυρισμό περί των επαφών του με διάφορους ξένους. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι εντός και εκτός ΔΗΣΥ, όπως π.χ. κύκλοι του Προεδρικού, εκτιμούν ότι πρόκειται για προσπάθεια, που στόχο έχει τη δημιουργία θετικού κλίματος και την εμφάνιση του ιδίου ως ηγέτη λύσης ενόψει εκλογών, ανεξαρτήτως εάν υπάρχει ή όχι επί του παρόντος στο τραπέζι μια τέτοια διαδικασία ή εάν αυτή εγκυμονεί κινδύνους διχοτόμησης. Παρότι οι φόρμουλες της εξελικτικής λύσης είναι εις γνώσιν του Προέδρου, δεν παρέλαβε επισήμως σχετικό έγγραφο. Κάτι τέτοιο θα διαφανεί έτσι κι αλλιώς στο επόμενο διάστημα εάν προχωρήσει η λογική της εξελικτικής ή εν δυνάμει λύσης. Φαίνεται, πάντως, ότι ο Πρόεδρος θα προτιμούσε για ευνόητους λόγους ως αντίπαλό του στις Προεδρικές τον Αβέρωφ Νεοφύτου παρά την Αννίτα Δημητρίου, για ευνόητους λόγους, που έχουν σχέση με το Κυπριακό. Κατά κάποιον τρόπο εκτιμάται ότι ο κ. Νεοφύτου «τρομοκρατεί» με τις απόψεις του μερίδα του «Συναγερμού», που θα συνεχίσει, υπό αυτές τις συνθήκες, να στηρίζει τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη.

Ευρωπαϊκό κεκτημένο και Αμμόχωστος

Επειδή ο Πρόεδρος αντιλαμβάνεται τους κινδύνους της «εξελικτικής – εν δυνάμει λύσης», προβάλλει, εκτός των άλλων, δημόσια τα εξής: Ότι δεν θα δεχθεί αμφισημίες και ασάφειες. Η θέση αυτή μπορεί να παραπέμψει και στην περίπτωση της επιστροφής της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου και της επαναλειτουργίας του αεροδρομίου της Τύμπου. Η τουρκική πλευρά ανέκαθεν συνέδεε το ζήτημα αυτό στο πλαίσιο των ΜΟΕ, αλλά στη λογική της αποδοχής χωριστού FIR και εναέριου χώρου, που οδηγεί σε μορφή χωριστής οντότητας, αποδοχής της και στην ουσία αναγνώρισης. Σχετικά με την Αμμόχωστο, το ζήτημα που εγείρεται είναι ποιος θα δώσει την άδεια για ν’ ανοίξει το λιμάνι και ποιοι νόμοι θα εφαρμοστούν στην περίκλειστη πόλη. Είναι πάγια θέση της ελληνοκυπριακής πλευράς – εκτός και αν αλλάξει – ότι με βάση την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και το Πρωτόκολλο 10, τα λιμάνια και τα αεροδρόμια στην Κύπρο ανοίγουν και κλείνουν, δηλαδή λειτουργούν, μόνο με άδεια των νόμιμων Αρχών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Επί τούτου, υπάρχει σχετική νομική άποψη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, διότι αυτό επιβάλλει το Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Μάλιστα, αυτές οι νομικές απόψεις εκδόθηκαν όταν ο κ. Κασουλίδης ήταν ευρωβουλευτής και ο κ. Μαυρογιάννης Μόνιμος Αντιπρόσωπος στις Βρυξέλλες. Ανάλογη νομική θέση υπάρχει και στη Συμφωνία μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας και Ην. Βασιλείου για το θέμα των Βάσεων, που παρότι διμερές, είναι τμήμα του κεκτημένου εφόσον ανήκει στη διαδικασία του “Brexit”.

Το πλυντήριο της Πρίστινα

Αναφορικά με την Τύμπου υπήρχε από την εποχή του μ. Τ. Παπαδόπουλου η πρόταση, όπως το αεροδρόμιο τεθεί κάτω από την αιγίδα του ΟΗΕ, στο μοντέλο της Πρίστινα, που είχε, όμως, απορριφθεί. Γιατί; Διότι το μοντέλο αυτό αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει διάφορα νομικά και πρακτικά προβλήματα κυριαρχίας, που δεν έχουν επιλυθεί ακόμη μεταξύ Σερβίας και Κοσσυφοπεδίου. Ήταν, δε, η παρουσία του ΟΗΕ στην Πρίστινα εργαλείο στα χέρια του ΝΑΤΟ, για να παραδοθεί το αεροδρόμιο από τη Συμμαχία στον ΟΗΕ και από εκεί στους Κοσοβάρους. Για χάρη της ιστορίας: 1) Στις 12 Ιουνίου 1999 η KFOR/ΝΑΤΟ ανέλαβε τον στρατιωτικό έλεγχο του αεροδρομίου μετά την είσοδό της στο Κόσοβο. 2) Στις 25 Ιουλίου 1999, με ειδικό Κανονισμό, η UNMIK ανέλαβε την πολιτική και διοικητική εξουσία στο Κόσοβο και η KFOR διατήρησε την ασφάλεια του αεροδρομίου. 3) Στις 15 Ιουνίου 2008, με την έναρξη ισχύος του Συντάγματος του Κοσόβου, η διαχείριση πέρασε σταδιακά στους θεσμούς της Πρίστινα. Στις 4 Μαρτίου 2011 η κυβέρνηση του Κοσόβου παρέδωσε τη λειτουργία του αεροδρομίου στη σύμπραξη Limak–Aéroport de Lyon. Στην ουσία, κατήργησαν την κυριαρχία της Σερβίας.

Κατ’ ανάλογο τρόπο, εφόσον η Τύμπου είναι υπό την κατοχή, και δη παράνομα, της Τουρκίας και του ψευδοκράτους, θα περάσει στα χέρια του ΟΗΕ με τη σύμφωνη γνώμη της Κυπριακής Δημοκρατίας και από τον ΟΗΕ εν συνεχεία στα χέρια του ψευδοκράτους με πρώτο στάδιο τη λογική της Ταϊβάν, όπως θα προβλέπει η διαδικασία της εξελικτικής λύσης. Και δεύτερο την τελική λύση, όταν δηλαδή το σημερινό ψευδοκράτος θα νομιμοποιηθεί σε «τ/κ συνιστών κράτος». Πρόκειται για μια διαδικασία, που μοιάζει με νομικό και πολιτικό «πλυντήριο». Ποιος είναι ο στόχος; Να μετατραπεί η παρανομία της κατοχής με τη βοήθεια του ΟΗΕ σε νομιμότητα. Αυτό, βεβαίως, σκοντάφτει θεωρητικά στην αρχή του Δυτικού νομικού πολιτισμού, ότι: «Ex iniuria ius non oritur» (από την παρανομία δεν γεννιέται δίκαιο). Η Σερβία, μένοντας πιστή στην αρχή αυτή, δεν έδωσε ποτέ ως κράτος υπό την κυριαρχία του οποίου βρισκόταν η Πρίστινα, τέτοια άδεια για απώλεια της όποιας εξουσίας της. Η δε Κυπριακή Δημοκρατία, όπως και η Ελλάδα, καθώς και η Ισπανία, κράτη μέλη της ΕΕ, δεν αναγνώρισαν ποτέ επίσημα το καθεστώς του Κοσσυφοπεδίου, για ευνόητους λόγους.

Ο “Independent” και το τουρκικό δόγμα…

Εάν διαβάσει κάποιος το δημοσίευμα της εφημερίδας “Independent” με «διάνθιση ΝΑΤΟ» ή τα προηγούμενα στον τουρκοκυπριακό και ελληνοκυπριακό Τύπο, θα υποψιαστεί τις… πηγές των διαρροών. Εκείνο που γίνεται ιδιαιτέρως αντιληπτό είναι η μυστική διπλωματία της «Κοινωνίας των Πολιτών», η οποία, «όλως περιέργως», αποτελείται μόνο από οπαδούς του Σχεδίου Ανάν. Παρότι δε συνιστούν μειοψηφία με βάση το δημοψήφισμα, επιμένουν σε μια φόρμουλα επιστροφής του Σχεδίου Ανάν, ακόμη και μέσω μιας «εξελικτικής λύσης», με δόλωμα, για παράδειγμα, την Αμμόχωστο και υψηλό διχοτομικό ρίσκο. Γιατί τονίζεται αυτό; Διότι η Τουρκία και η τουρκοκυπριακή ηγεσία, ακόμη και όταν ήταν στα πράγματα ο κ. Ναμί, μέσω των Ταλάτ και Ακιντζί, ενέτασσαν την επιστροφή της Αμμοχώστου στη λογική της κοινής συμβίωσης, χωρίς να αποδέχονται τους νόμους της ΕΕ, όπως αυτοί είναι ενσωματωμένοι εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας, την οποία δεν αναγνώριζαν και δεν αναγνωρίζουν. Η αντίληψή τους ήταν και είναι ακόμη διπλή: Έδαφος έναντι αναγνώρισης και «αμοιβαία αποδοχή του βορρά και του νότου» στη λογική της εξελικτικής ή εν δυνάμει λύσης! Την οποία είχε εισαγάγει ο μ. Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ από το 1997, θεωρώντας ότι ο βορράς θα είναι εσαεί τουρκικός, με Υπουργό τότε Εξωτερικών τον Ι. Κασουλίδη…

ΠΗΓΗ:https://simerini.sigmalive.com/article/2026/7/26/orgio-mustikes-diplomatias-metaxu-koinonias-ton-politon-kai-olgkin/