9/8/2026
Γράφει ο Χρίστος Ρότσας
Πρώτιστος στόχος πρέπει να είναι η διασφάλιση των ελεύθερων περιοχών δηλαδή του Νότου. Για να το πετύχουμε αυτό πρέπει να φύγουν τα κατοχικά στρατεύματα, διότι έχουν την ικανότητα να καταλάβουν και την υπόλοιπη Κύπρο. Έχουν τους αριθμούς, τα μέσα και τη θέληση να το κάνουν όταν αποφασίσουν. Εμείς δεν έχουμε ούτε τα μέσα, ούτε τους αριθμούς, ούτε τη θέληση. Θα μπορούσαμε να τα είχαμε αλλά δεν τα έχουμε. Από τη στιγμή που η Κυβέρνηση Αναστασιάδη και ο τότε Δημοκρατικος Συναγερμος μείωσαν την θητεία στους 14 μήνες και όλα τα άλλα κόμματα το αποκαλούν ακόμα και σήμερα κατόρθωμα, δε χρειάζεται περαιτέρω επεξήγηση.
Άρα, πρώτη προτεραιότητά μας η αποχώρηση του Τουρκικού στρατού. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί είτε από μόνο του, δηλαδή ως προϋπόθεση διεύρυνση των σχέσεων Τουρκίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης -πώς μπορεί μία χώρα που θέλει να έρθει εγγύτερα της Ευρωπαΐκής Ένωσης να κατέχει μία άλλη χώρα της Ένωσης; Είτε μέσω απειλών, κυρώσεων κατά λ.χ. των Τουρκικών αερογραμμών ή τέλος με μία άδικη και ετεροβαρή λύση εναντίον των Ελληνοκυπρίων διά της οποίας διασφαλίζουμε όμως τον Νότο αφού προϋποθέτει την αποχώρηση του στρατού αλλά και στην ουσία αποδεχόμεθα σε μεγάλο βαθμό την αποξένωση του κατεχόμενου τμήματος του νησιού μας. Με άλλα λόγια αλλά με ειλικρίνεια και πόνο ψυχής θυσιάζουμε τον Βορρά για να σώσουμε τον Νότο. Η παρηγοριά μας; Ελπίζω αλλά και πιστεύω εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε βάθος χρόνου τριαντακονταετίας ίσως, θα βελτιωθούν οι ετεροβαρείς συμφωνίες που κάνουμε τώρα και θα ζούμε σε έναν κανονικό κράτος.
Επιπλέον αυτού η Κύπρος πρέπει να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ ώστε να προστατευτούμε από τους Τούρκους αλλά και να μας διαφυλάσσει από τα λάθη των ηγετών μας αλλά και να διορθωθεί το λάθος της ιστορίας που από το 1959 υπάρχει και που καλούσε την Κύπρο να μπει στο ΝΑΤΟ και δεν το κάναμε προτιμώντας τους αδέσμευτους.
Εάν τα πιο πάνω δεν γίνουν και πιστεύω δε θα γίνουν, διότι αφήσαμε μεταξύ άλλων εκτός τη μοναδική χώρα που μπορεί να πιέσει την Τουρκία δηλαδή την Αμερική. Θα μπορούσαμε, ενδεικτικά αναφέρω να μπαίναμε στο Συμβούλιο Ειρήνης του Τραμπ για τη Γάζα και ας μας κόστιζε $1 δις. Δεν θα ήταν έξοδο αλλά Εθνική επένδυση. Αλλά ούτε αξιοποιήσαμε και τον παράγοντα Ισραήλ όσο θα έπρεπε.
Τι πρέπει να γίνει τώρα
Πρέπει πρώτο να χτίσουμε τη θωράκιση της χώρας και να σταματήσουμε να δείχνουμε πιστοποιητικά μείωσης του χρέους εις βάρος της υπεράσπισης της Κύπρου αφού δεν ξοδεύουμε όσα θα έπρεπε και μπορούσαμε για την άμυνα του τόπου μας. Είμαστε ίσως η μοναδική χώρα στη σύγχρονη παγκόσμια ιστορία που κατέχετε από άλλη χώρα και δεν ενδιαφέρεται για την ασφάλειά της. Αυτή είναι ειλικρινής αποτύπωση της πραγματικότητας σήμερα στην Κύπρο. Και αυτό πρέπει να αλλάξει.
Πρέπει να πάρουμε στους 24 μήνες τη θητεία και να στρατεύουμε για 14 μήνες τις νεανίδες μας. Άμα το Ισραήλ στρατεύει τους άντρες του για 3 χρόνια και τις γυναίκες 2 γιατί εμείς δεν μπορούμε να το κάνουμε; Τι περισσότερη αξία έχει η πατρίδα των ισραηλινών από τη δική μας;
Πρέπει να αποκτήσουμε σύγχρονο εξοπλισμό που σήμερα δεν κοστίζει τόσο πολύ όσο άλλοτε και που μπορεί να ακυρώσει π.χ. τη χρήση των Τουρκικών αεροδρομίων κατά της Κύπρου. Θυμάστε που μας έλεγαν κάποιοι «νοικοκυραίοι» με ένα χαιρέκακο χαμόγελο και μία ανόητη λάμψη στο πρόσωπο: «Τα Τουρκικά αεροπλάνα έρχονται στην Κύπρο σε 6 λεπτά»! Τώρα μπορούμε αυτό να το εξουδετερώσουμε με τα δικά μας drones ώστε ούτε σε 66’ να μπορούν να έρθουν! Για το εξοπλιστικό πρόγραμμα της Δημοκρατίας θα πρέπει να εκδοθεί ένα μακροχρόνιο εικοσαετίας – τριανταετίας Ομόλογο Εθνικής Ασφάλειας το οποίο θα εξοφληθεί χωρίς καν να το αντιληφθούμε όπως τόσους άλλους δανεισμούς που έκανε η χώρα. Το φαινόμενο του 74 που πολεμούσαμε με όπλα κατώτερα των οικονομικών δυνατοτήτων μας και που απέτυχαν στον σκοπό τους αλλά έστειλαν και στον θάνατο νέους που θα μπορούσαν να σωθούν αν είχαν σύγχρονο οπλισμό στην κατοχή τους δεν πρέπει να επαναληφθεί σήμερα στην Κύπρο την ευημερούσα. Η εθνική θωράκιση δεν διασφαλίζεται με ευχές αλλά με ισχυρή αποτρεπτική ικανότητα, σύνεση και αποφασιστικότητα. Ούτε η ισχυρή άμυνα αποτελεί εμπόδιο στην ειρήνη· αποτελεί την ασφαλέστερη εγγύησή της. Γι’ αυτό αποτελεί ένα δυνατό αξιόπιστο συμβόλαιο ασφάλειας των επόμενων γενεών που σήμερα δεν υπάρχει.
Όταν τα κάνουμε αυτά θα μπορούμε τότε να ζητήσουμε από την Ελλάδα να μας στείλει τη μεραρχία που απέσυρε το 1967. Όπως η μεραρχία εκείνη απέτρεπε πόλεμο Ελλάδος – Τουρκίας έτσι και η καινούργια θα είναι ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο για την Τουρκία να προχωρήσει πιο κάτω στην Κύπρο. Μπορεί το 1974 στρατιωτική χούντα και πολιτική ηγεσία της Ελλάδος να θυσίασαν την ΕΛΔΥΚ για να μην προκύψει πόλεμος Ελλάδος – Τουρκίας αλλά μια μεραρχία δεν μπορεί να θυσιαστεί. Αυτό το ήξεραν οι Άγγλοι το ´67 και έπεισαν τους Τούρκους να περιορίσουν τις απαιτήσεις τους στην απόσυρση της μεραρχίας ώστε κάθε εισβολή να μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Μόνο εμείς δεν το βλέπαμε. Όπως ούτε και σήμερα.
Εκτός από τη μεραρχία της Ελλάδος η Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να καλέσει και τους απανταχού Έλληνες και ξένους του εξωτερικού που πιστεύουν στις αξίες της Δημοκρατίας της Ελευθερίας και της Χριστιανοσύνης να προσέλθουν για την προστασία της Κύπρου. Μία σύγχρονη λεγεώνα Φιλελλήνων. Επιπλέον αυτού αν ήμουν Πρόεδρος θα έφερνα και 10.000 Ινδουιστές από την Ινδία. Οι οποίοι γεύτηκαν το διαίρει και βασίλευε των Άγγλων αλλά αποστρέφονται και τους Τούρκους που ήταν σύμμαχοι των Ινδών Μουσουλμάνων και σήμερα του Πακιστάν. Με αυτόν τον τρόπο Κύπριοι, Ελλαδίτες, φιλέλληνες και ξένοι προστατεύουμε τα ελεύθερα εδάφη μας και η ελευθερία μας πλέον δεν είναι ούτε στα χέρια του Ερντογάν ούτε στον βωμό θυσίας του Βορρά .
Όταν οι Τούρκοι αντιληφθούν ότι δεν μπορούν πλέον να καταλάβουν και την υπόλοιπη Κύπρο θα έρθουν πιστεύω σε σοβαρές διαπραγματεύσεις για την επίλυση του προβλήματός μας αφού με τέτοια δύναμη που θα έχουμε αποκτήσει η κατοχή τους θα φαντάζει αβέβαιη στα μάτια των στρατηγών τους. Ακόμα ένα πραξικόπημα λ.χ. όπως αυτό της 15ης Ιουλίου 2016 που μας βρήκε όμως απροετοίμαστους άρα και ανεκμετάλλευτο, αυτή τη φορά δεν θα χάναμε την ευκαιρία να ελευθερώσουμε τον τόπο μας εφόσον θα ήμασταν πλέον προετοιμασμένοι. Γι’ αυτό πιστεύω οι Τούρκοι θα έρθουν κοντά για έναν λειτουργικό συμβιβασμό. Όταν ο εχθρός σου κρατά μαχαίρι κι εσύ τίποτα εκείνος κάνει κουμάντο. Όταν κρατάει πιστόλι κι εσύ κρατάς μαχαίρι υπακούς στους όρους του. Όταν και οι δύο κρατάνε πιστόλια τότε η συνομιλία είναι μεταξύ ίσων άρα και καρποφόρα.
Αυτά θα έκανα αν ήμουν Πρόεδρος. Αυτά φαντάζουν στ’ αυτιά πολλών, πολιτών και πολιτικών αδύνατα είναι όμως δυνατά και πραγματοποιήσιμα. “Γιατί οι άνθρωποι που είναι αρκετά τρελοί για να πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που το κάνουν”, Rob Siltanen.
Οι πολιτικοί μας δυστυχώς είναι αδύνατοι – προορισμένων δυνατοτήτων. Ποιος από αυτούς για παράδειγμα θα έκανε τον αγώνα του ‘21; Ποιος από αυτούς μπορεί να σταθεί απέναντι του Ερντογάν;;; Με την παρούσα πολιτική τάξη η Κύπρος δεν έχει ελπίδα. Είναι ανίκανη να βοηθήσει τον τόπο. Απλώς τον διαχειρίζεται, μέχρι την πτώση, δεν τον διασώζει όμως. Καλή Τουρκοποίηση δεν υπάρχει.
Η Κύπρος όμως αξίζει μιας καλύτερης μοίρας. Στα χέρια μας είναι να το πιστέψουμε και να το πραγματοποιήσουμε. Είναι πολύ μέσα στις δυνατότητές μας. Και να θυμόμαστε πάντα, αν εμείς κάνουμε το καθήκον μας ο Ύψιστος θα κάνει το δικό του.
ΠΗΓΗ:https://simerini.sigmalive.com/article/2026/8/9/e-luse-tou-kupriakou-opos-ten-blepo/
