26/9/2026
γράφει ο Άριστος Μιχαηλίδης
Ξανά μανά η ίδια ιστορία. Ο Μεχμέτ Χαρμαντζί είναι δήμαρχος του τουρκικού Δήμου Λευκωσίας; Υπάρχει νομιμότητα σε αυτό τον τίτλο; Υπήρχε πριν το 1974 τουρκικός δήμος Λευκωσίας ή Αμμοχώστου ή Λεμεσού για να ισχυριστεί κάποιος ότι είναι συνταγματικά κατοχυρωμένος τίτλος της Κυπριακής Δημοκρατίας;
Οι οργανωτές του Cyprus Forum, ενός συνεδρίου στο οποίο θα συμμετέχουν πολλοί, ανάμεσά τους και αξιωματούχοι του νόμιμου κυπριακού κράτους, ανακοινώθηκε ότι θα συμμετέχει και ο δήμαρχος του τουρκικού Δήμου Λευκωσίας Μεχμέτ Χαρμαντζί. Τους υποδείχθηκε το λάθος, το ΕΛΑΜ εξέδωσε και ανακοίνωση, και οι οργανωτές ανακοίνωσαν ότι έγινε λάθος και θα το διορθώσουν, χρησιμοποιώντας τον τίτλο που είχε χρησιμοποιηθεί σε πρόσφατες συναντήσεις Χαρμαντζί και Προύντζου.
Εδώ ξεκινά η περιπέτεια. Ο Χαρμαντζί θυμώθηκε και ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από την εκδήλωση, διαμαρτυρόμενος για «την ανεπιφύλακτη και δημόσια υποταγή του Cyprus Forum στις απαιτήσεις μιας ρατσιστικής και διχαστικής μηχανής προπαγάνδας». Ο Χαράλαμπος Προύντζος αποσύρθηκε κι αυτός από το συνέδριο σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον Τουρκοκύπριο «δήμαρχο». Μετά ξεκίνησαν οι διάφοροι έξυπνοι (οι γνωστοί) να συμπαραστέκονται στον Χαρμαντζί, να συγχαίρουν τον Προύντζο και να επαναλαμβάνουν τους ανιστόρητους ισχυρισμούς ότι ο τουρκικός δήμος υπάρχει, διότι τον προνοούσε το σύνταγμα της Ζυρίχης και δεν είναι δυνατό οι εθνικιστές να συνδέουν την ύπαρξη του με την κατοχή και την «τδβκ».
Αυτοί δήθεν παλεύουν ενάντια στα τετελεσμένα της κατοχής και ενάντια στα δύο κράτη και στην αναγνώριση της «τδβκ», που ακόμα και στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το έθεσε ο Ερντογάν. Αλλά, στην πράξη αποδεχόμενοι τη νομιμοποίηση τουρκικού δήμου Λευκωσίας αποδέχονται τους θεσμούς της «τδβκ» και τα τετελεσμένα. Τι άλλο από νομιμοποίηση της παρανομίας είναι να αποδέχεσαι τον όποιον παράνομο «αξιωματούχο» του κατοχικού καθεστώτος! Δεν έχει σημασία αν ο Χαρμαντζί είναι της επαναπροσέγγισης και της συνεργασίας. Από τη στιγμή που θα αποδεχτούμε την κανονικοποίηση των θεσμών του ψευδοκράτους και θα τους βάζουμε ίσα κι όμοια δίπλα από τους νόμιμους, δεν θα πάρει χρόνο να έρθει και η αποδοχή δύο κρατιδίων.
Τα είπαμε πολλές φορές, θα τα ξαναπούμε με την ελπίδα κάποιοι να τα μάθουν και να μην αποδέχονται τη διαστρέβλωση.
Το άρθρο 173 του Συντάγματος προνοούσε πράγματι ότι θα δημιουργηθούν χωριστοί δήμοι σε Λευκωσία, Λεμεσό, Αμμόχωστο, Λάρνακα και Πάφο. Υπήρχε, μάλιστα, και ο όρος ότι ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας εντός τεσσάρων ετών από της ενάρξεως ισχύος του Συντάγματος θα εξετάσουν «αν ο χωρισμός ούτος των δήμων των ειρημένων πόλεων θα συνεχισθή ή όχι». Αν πήγαινε καλά η διαχείριση του κράτους θα μπορούσαν να τους καταργήσουν, δηλαδή.
Το Σύνταγμα δεν έκανε αναφορά σε γεωγραφικό διαχωρισμό και όταν οι δυο κοινότητες μπήκαν σε διάλογο για να διευθετήσουν τα των δήμων, οι Τουρκοκύπριοι επέμεναν σε γεωγραφικό διαχωρισμό και οι Ελληνοκύπριοι προσπαθούσαν να τον αποτρέψουν, καθώς αυτό θεωρείτο και από τις δυο πλευρές ότι ήταν η απαρχή της διχοτόμησης. Μακάριος και Κουτσιούκ οργάνωσαν επιτροπές σε κάθε πόλη για να μελετήσουν τα δημοτικά όρια.
Οι τουρκοκυπριακές επιτροπές «σχεδίαζαν θύλακες, οι οποίοι θα ήταν όσο το δυνατό περισσότερο αυτάρκεις», όπως γράφει η ιστορικός Diana Markides, στο εξαιρετικό βιβλίο «Κύπρος 1957 – 1963». «Ένας σημαντικός παράγοντας γι΄ αυτούς ήταν η εξασφάλιση πρόσβασης στη θάλασσα και σε κύριες οδικές αρτηρίες». Πολλές περιουσίες Ε/κ περιλαμβάνονταν στις σχεδιαζόμενες τ/κ περιοχές και η προσδοκία των Τ/κ ήταν η απομάκρυνση των Ε/κ, δηλαδή η προσφυγοποίηση τους. Καμιά πρόταση που δεν περιείχε γεωγραφικό διαχωρισμό δεν γινόταν αποδεκτή από τους Τ/κ.
Ενώ συνεχιζόταν η εκκρεμότητα των δήμων, οι Τουρκοκύπριοι που είχαν αποχωρήσει από τα ενιαία δημοτικά συμβούλια των πόλεων από το 1957, εισέπρατταν παράνομα τους δημοτικούς φόρους από τους Τ/κ και κατακρατούσαν κι εκμεταλλεύονταν «όλη τη δημοτική περιουσία, την οποία είχαν αρπάξει κατά τη διάρκεια των δικοινοτικών ταραχών του 1958» (Diana Markides). Παράλληλα, οι Τ/κ βουλευτές δεν ενέκριναν τις φορολογίες του κράτους με πρόσχημα την εκκρεμότητα των δήμων και με αποτελέσματα το κράτος να κινδυνεύει με παράλυση. Οι χωριστοί δήμοι και οι χωριστές πλειοψηφίας των φορολογιών, που προβλέπονταν στο Σύνταγμα ήταν δύο από τα 13 σημεία που πρότεινε ο Μακάριος να αλλάξουν, ώστε να γίνει λειτουργικό το Σύνταγμα, κι έγιναν αφορμή για την τουρκανταρσία.
Ουδέποτε συμφωνήθηκαν οι δήμοι και ουδέποτε οι Ε/κ αρνήθηκαν να εφαρμόσουν το Σύνταγμα. Υπήρχε διαφωνία για τον γεωγραφικό διαχωρισμό και ο διάλογος δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Επομένως, οι δήμοι που υπάρχουν σήμερα στα κατεχόμενα δεν έχουν σχέση με το σύνταγμα, είναι αποτέλεσμα και έκφραση της κατοχής. Όσοι το αποδέχονται, είναι την κατοχή που αποδέχονται, όχι τη φιλία με τον Χαρμαντζί ή όποιον άλλο εκφράζει ως αξιωματούχος τον διαχωρισμό.
ΠΗΓΗ:https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1774808/o-tourkikos-dimos-lefkosias-ine-sinepia-tis-katochis-ochi-tis-zirichis/
