Επιτέλους ελέχθη ευθέως από τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη ότι στην Κύπρο υπάρχει κατοχή και πρόσφυγες, καθώς και παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου. Διότι, ο Τούρκος Πρόεδρος είναι αχαλίνωτος. Αξίωσε την κατάργηση του ενιαίου κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας και την αναγνώριση του ψευδοκράτους. Το ερώτημα που εγείρεται είναι το εξής: Αποκαθιστά η υπό συζήτηση φόρμουλα λύσης την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα του νόμιμου κράτους ή μετατρέπει την de facto διχοτόμηση σε de jure;

Τι είναι, λοιπόν, η υπό συζήτηση λύση; Στην καλύτερη περίπτωση είναι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα. Δηλαδή πρόκειται για την πολιτειακή φόρμουλα που: 1. Ονόμαζε ο Νιχάτ Ερίμ από το 1956 ως διχοτόμηση. 2. Αξίωνε η Τουρκία στις 18 Ιουλίου με τον Ετζεβίτ ως εναλλακτική επιλογή για να μην προχωρήσει σε εισβολή. Και επανέφερε στις 12 Αυγούστου με τα σχέδια Ντενκτάς για ΔΔΟ και Γκιουνές για Πολυπεριφερειακή, προκειμένου να μην προχωρήσει η δεύτερη φάση του Αττίλα. 

Υπενθυμίζουμε επίσης ότι πριν από το ’74 και δη το 1965, όταν ο Αντρέι Γκρομίκο, Υπουργός Εξωτερικών της Σ. Ένωσης, πρότεινε ομοσπονδιακή λύση, σύμπασα η πολιτική ηγεσία, μεταξύ αυτής και το ΑΚΕΛ, διαφώνησαν. Και χαρακτήρισαν τις τοποθετήσεις λανθασμένες έως απαράδεκτες, διότι η ομοσπονδία σήμαινε διχοτόμηση. Όσο δε για το ΄74, στις Συνομιλίες της Γενεύης, Αθήνα και Λευκωσία δεν αποδέχθηκαν τον τουρκικό εκβιασμό περί ομοσπονδίας, διότι ήταν ως να νομιμοποιούσαν τη διχοτόμηση!

Μετά το ’74, η ομοσπονδία ονομάστηκε συμβιβασμός και επανένωση, με την προσδοκία ή την ψευδαίσθηση ότι θα ήταν δυνατό να γίνει δεκτή από την Τουρκία και να υπάρξει πλήρης αποχώρηση στρατευμάτων και επιστροφή προσφύγων, η ανάκτηση των περιουσιών, η διάσωση των εγκλωβισμένων της Καρπασίας κ.λπ. Όχι μόνο αυτά δεν συνέβησαν, αλλά μέσω υποχωρήσεων στη λογική του εξευμενισμού και των δώρων χωρίς αντίδωρα, φτάσαμε στο Κραν Μοντανά, όπου η Άγκυρα, αφού κατοχύρωσε μια ομοσπονδία αντιομοσπονδιακού χαρακτήρα, προχώρησε -όπως πάντα- στην επόμενη φάση. Αυτήν των δύο κρατών. Για να έχει στρατηγικό βάθος σε νέες διαπραγματεύσεις, εγκλωβίζοντάς μας σε δυο δικές της διχοτομικές θέσεις.

Το γεγονός, λοιπόν, ότι η Τουρκία πέρασε στην αξίωση των δύο κρατών δεν καθαγιάζει την προηγούμενή της θέση περί ομοσπονδίας, όπως κάποιοι εκ των ημετέρων, ακόμη και ο Πρόεδρος, θέλουν να εμφανίζουν επειδή δεν έχουν σχέδιο Β, το οποίο είναι συγκεκριμένο: Ό,τι προβλέπει το ψήφισμα 353 του Σ. Ασφαλείας. Για την πλήρη αποχώρηση στρατευμάτων, για τον σεβασμό και την αποκατάσταση της παραβιασθείσας εννόμου τάξεως της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τότε ήταν μόνο κράτος μέλος του ΟΗΕ. Σήμερα είναι και της ΕΕ, η οποία τι λέει στο κεκτημένο; Σύμφωνα με την Αντιδήλωση της 21ης Σεπτεμβρίου του 2025, δεν καλεί την Κυπριακή Δημοκρατία να αναγνωρίσει το ψευδοκράτος ως ισότιμο συνιστών κράτος, αλλά την Τουρκία να αναγνωρίσει το ενιαίο υπό κατοχή κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας, που εντάχθηκε ως τέτοιο στην ΕΕ με βάση το Πρωτόκολλο 10. Γιατί, κ. Πρόεδρε, θέσατε το κεκτημένο στο ράφι και μαζί διακινδυνεύετε να καταδικάσετε σε διάλυση την Κυπριακή Δημοκρατία, την οποία ορκιστήκατε να διαφυλάξετε ως κόρην οφθαλμού; Πού έχουμε λάθος και πού διαφωνείτε;

ΠΗΓΗ:https://simerini.sigmalive.com/article/2026/9/27/o-kathagiasmos-tes-dikhotomeses/