Ο Ραούφ Ντενκτάς.

Μέρος Στ΄

Συντριπτικό για τον Ντενκτάς και άλλους Τουρκοκύπριους ηγέτες διατελέσαντες ψευδοπρωθυπουργοί των κατεχομένων όπως ο Χακί Αϊτούν (1995) και ο Ντερβίς Έρογλου (2003 και 2008), καθώς και για πλείστους άλλους αξιωματούχους του ψευδοκράτους, ήταν το άρθρο Τουρκοκυπρίου αξιωματούχου του λεγόμενου «υπουργείου εξωτερικών» του παράνομου τουρκοπριακού κράτους που δημοσιεύθηκε στο τουρκικό περιοδικό «Κίπρις Μεκτουπού» (Επιστολή της Κύπρου), τα τέλη Νοεμβρίου 1995. Το άρθρο αυτό ασχολείται με την καταγωγή των Τουρκοκυπρίων, τις ρίζες και τους τόπους προέλευσής τους. Ο αρθρογράφος, που δεν αποκαλύπτει την ταυτότητά του, για να μην έχει την ίδια τύχη με τους Γκιουρκάν και Χικμέτ, υποστηρίζει απροκάλυπτα ότι: οι σημερινοί Τουρκοκύπριοι είναι Λινοπάμπακοι. Απόγονοι εξισλαμισθέντων, βίαια, από τους Τούρκους κατακτητές της Κύπρου Βενετσιάνων, Φράγκων , Ελλήνων και χριστιανών άλλων εθνοτήτων, που εξορίστηκαν από την Ανατολία, και Αρμένιων χριστιανών που εξορίστηκαν στην Κύπρο από την περιοχή της Καισάρειας της Καππαδοκίας.

Το ρεπορτάζ αυτό της «Μπιρλίκ» για τη χριστιανική καταγωγή των Ντενκτάς, Έρογλου, Αϊτούν και πλείστων άλλων Τουρκοκυπρίων μετέφρασε και μετέδωσε το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων την 1η Δεκεμβρίου 1995.

Ο Ραούφ Ντενκτάς σε νεαρή ηλικία.

Ο Ραούφ Ντενκτάς ομολογεί: «Η γιαγιά μου ήταν χριστιανή»

Η πιο κραυγαλέα και αδιάψευστη μαρτυρία για τη χριστιανική καταγωγή του Ραούφ Ντενκτάς έγινε από τον ίδιο. Η άσβεστη ελληνοχριστιανική σπίθα που κρυφόκαιε μέχρι τον θάνατό του στα μύχια του Ντενκτάς, παρά τις πολύχρονες απεγνωσμένες προσπάθειές του να την κατασβήσει και να την καταπνίξει, φούντωσε ξαφνικά στα τέλη Αυγούστου 2009, όταν αντίκρισε μπροστά του έναν νεαρό τότε Έλληνα Κύπριο, που τον είχε γλιτώσει στην Καρπασία από τα νύχια του Αττίλα. Η ομολογία του Ντενκτάς δόθηκε στη δημοσιότητα από τον αυτόπτη και αυτήκοο συνάδελφο Άδωνη Παλληκαρίδη στις 31 Αυγούστου 2009. Σε ολοσέλιδο ρεπορτάζ του στη «Σημερινή» ο Παλληκαρίδης ασχολείται με τη συνάντηση που είχε λίγες μέρες νωρίτερα Ελληνοκύπριος δημόσιος υπάλληλος, που είχε διατελέσει αιχμάλωτος του Αττίλα και του διέσωσε τη ζωή ο Ντενκτάς. Λίγα λεπτά πριν από τη συνάντηση, ο δημόσιος υπάλληλος παρακάλεσε να μην δημοσιευθεί το όνομά του, διότι οι συγγενείς του ζούσαν στα κατεχόμενα, προφανώς στη μαρτυρική Καρπασία, και δεν γνώριζαν ότι αυτός επισκέφθηκε τον Ντενκτάς και τον ευχαρίστησε, διότι του έσωσε τη ζωή. Γράφει σχετικά ο Άδωνης Παλληκαρίδης:

«Πενήντα τριών χρονών σήμερα (το 2009) ο αιχμάλωτος δεν ησυχάζει. Πριν από λίγες μέρες επιδίωξε και συνάντησε τον Ραούφ Ντενκτάς. Τον ευχαρίστησε που του έσωσε τη ζωή. Ο Ντενκτάς, μπροστά στη σύζυγο τού 53χρονου, λέγει πολλά για την ελληνική του καταγωγή. Λέγει ότι η γιαγιά του ήταν χριστιανή και κλέφτηκε με τον παππού του. Αποκαλύπτει ότι έχει και μια εικόνα της Παναγίας, κληρονομιά από τη γιαγιά του. Ίσως η λέξη «χριστιανός», που του φώναξε το παιδί τότε, τον επηρέασε. Του θύμισε ο ήρωάς μας: ‘Σου φώναξα ότι είμαι Έλληνας και συ σταμάτησες’. Ο Ντενκτάς τον διόρθωσε: ‘Όχι. Δεν μού φώναξες ότι είσαι Έλληνας. Μού φώναξες ότι είσαι χριστιανός’».

Ο Ντενκτάς πήρε από τα συρτάρια του ένα άλμπουμ και του έδειξε τη φωτογραφία της απελευθέρωσής του, στο «Λήδρα Πάλας». «Δεν έχω αρνητικά –του είπε- για να σου εμφανίσω μία. Έχω απαθανατίσει πολλά».

Άνθρωπος που βρίσκεται πολύ κοντά στον Ντενκτάς, αποκάλυψε στον ήρωά μας ότι οι δύο συγκρατούμενοί του εκτελέστηκαν τις επόμενες μέρες, διότι δήθεν προσπάθησαν να δραπετεύσουν. Η τύχη του τέταρτου είναι άγνωστη και η φωτογραφία του βρίσκεται στον κατάλογο των αγνοουμένων. Το 17χρονο τότε παιδί θυμάται ότι έβηχε πολύ, το ίδιο και ο σύντροφός του Σάββα Σάββας, όπως και ο άλλος στρατιώτης, που δεν θυμάται το όνομά του. «Δεν αποκλείεται- μάς λέγει- να πέθανε και από φυσικά αίτια, από την οστρακιά, που τότε θέριζε στην Καρπασία. Ας δουν τα οστά των ταυτοποιηθέντων, ας ψάξουν…».

Το ολοσέλιδο ρεπορτάζ του Άδωνη Παλληκαρίδη στη «Σημερινή, στις 31.8.2009.

Στο ίδιο ρεπορτάζ του στη «Σημερινή», ο Άδωνης Παλληκαρίδης, γράφει: «Ο Ραούφ Ντενκτάς πήρε τον 17χρονο (Αύγουστος 1974) στο σπίτι του και μέχρι τις 3 η ώρα το πρωί, του μιλούσε και του έλεγε διάφορα. Του είπε ότι ο Μακάριος ήταν μάγος και του κλείδωνε το στόμα και τη σκέψη όταν τον κοίταζε. Του είπε ακόμη ότι η υπόθεση της Κύπρου είχε κριθεί με την επέμβαση της Τουρκίας και ότι στο μέλλον θα υπήρχαν δύο κράτη στο νησί και δύο εξουσίες.

Μαζί με τον Ντενκτάς στη συνάντηση ήταν και οι δύο γιοί του, ο Ραΐφ και ο Σερντάρ. Ο 17χρονος (τότε) θυμάται ότι ο Ραΐφ τού έδειξε καλοσύνη και προσπάθησε να τον συνεφέρει από το σοκ της αιχμαλωσίας. Ο Ραούφ Ντενκτάς έκανε τον μεταφραστή σε άπταιστα ελληνικά. Την επόμενη μέρα ο νεαρός πρώην αιχμάλωτος, στις δέκα το πρωί, παραδόθηκε στα Ηνωμένα Έθνη, στο «Λήδρα Πάλας», και από κει πέρασε στην ελεύθερη Κύπρο. Ανέλπιστη ελευθερία… Επιστροφή από τον Άδη…».

Η ομολογία, όμως, του Ντενκτάς είναι καταγραμμένη στην ιστορία των Λινοπάμπακων ειδικά και της Κύπρου γενικότερα. Και θα διαλαλεί στους αιώνες ότι οι Τουρκοκύπριοι δεν είναι γνήσιοι Τούρκοι, αλλά Λινοπάμπακοι, απόγονοι Ελλήνων και Λατίνων που είχαν εξισλαμισθεί κατά τα μαύρα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς.

*Το Ζ΄ Μέρος την επόμενη Κυριακή

ΠΗΓΗ:https://simerini.sigmalive.com/article/2026/10/18/mia-epikaire-istorike-anadrome-gia-ten-katagoge-ton-tourkokuprion/