12/11/2026
Η γαλλική διακοίνωση προς την Άγκυρα και η αναγνώριση τουρκικής δικαιοδοσίας. Κερδισμένη γεωπολιτικά η Τουρκία. Χαμένη κατά κράτος η Ελλάδα.
Η Τουρκία ζήτησε γραπτή ενημέρωση. Την πήρε, χωρίς να στείλει ούτε ένα πλοίο. Και μόλις το πλοίο απέπλευσε, «έδωσε» με NAVTEX τη συγκατάθεσή της. Τελικά κατοχύρωσε το δικαίωμά της μέσα από μια γραπτή διαδικασία.
Της Θεοδώρας Τζάκρη (*)
Σε προηγούμενο άρθρο μου είχα επισημάνει ότι η φόρμουλα της «ενημέρωσης» ήταν η τουρκική φόρμουλα. Λίγες μέρες μετά, η προειδοποίηση έγινε γεγονός. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, αλλά και παραδοχή πλέον της ελληνικής πλευράς, η Γαλλία προχώρησε σε γραπτή ενημέρωση της Τουρκίας, μέσω του Γάλλου πρέσβη, για τις εργασίες του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου (GSI). Και η υπόθεση δεν σταματά εκεί. Η Άγκυρα, αφού πήρε την ενημέρωση, ανέβασε τον πήχη: από το «να ενημερωθώ» περνά στο «να αναγνωριστώ». Και από χθες, με τον απόπλου του πλοίου, φτάνει στο τρίτο σκαλί: στο «να συναινέσω». Πρόκειται για εξέλιξη εξαιρετικά σοβαρή. Δεν αφορά ένα τεχνικό έργο. Αφορά τη γεωπολιτική θέση της χώρας μας σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο, στην οποία η κυβέρνηση υπέπεσε σε μεγάλο ολίσθημα, όχι λόγω άγνοιας, αλλά λόγω φόβου.
1. Τι συνέβη: Νομιμοποίηση Τουρκολιβυκού Μνημονίου και Γαλάζιας Πατρίδας
Την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου ο σταθμός Ηρακλείου της Υδρογραφικής Υπηρεσίας εξέδωσε τη NAVTEX για τις έρευνες βυθού του γαλλικού ερευνητικού σκάφους «Abeille Marengo». Η NAVTEX καλύπτει τη διαδρομή του καλωδίου μέχρι την ΑΟΖ της Κύπρου και ισχύει έως τις 6 Μαρτίου 2027. Η Κύπρος εξέδωσε τη δική της NAVTEX. Η Τουρκία απάντησε αμέσως με αντι-NAVTEX: δηλώνει ότι μέρος της περιοχής ανήκει στη «δική της» υφαλοκρηπίδα, όπως την κατέθεσε στον ΟΗΕ τον Μάρτιο του 2020, ότι δεν έχει δώσει άδεια και ότι απαιτείται «συντονισμός» με τις τουρκικές αρχές.
Και τότε η Ελλάδα, μέσω της Γαλλίας, ενημέρωσε γραπτώς την Τουρκία. Διότι μόνο με τη συναίνεση της Ελλάδας θα προχωρούσε η Γαλλία σε μία τέτοια κίνηση. Μια τέτοια ενημέρωση δεν προβλέπεται από κανέναν διεθνή κανόνα και από καμία διάταξη του διεθνούς δικαίου, εάν πρόκειται για διεθνή ύδατα, παρά μόνο εάν ένα έργο διέρχεται από ΑΟΖ μίας χώρας. Έτσι η Ελλάδα έρχεται η ίδια να αναγνωρίσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο ως επέχον θέση ΑΟΖ. Γι’ αυτό το «όλα καλά» του Φιντάν. Κι όμως, παρά τις NAVTEX, παρά τη γραπτή ενημέρωση, το πλοίο έμεινε αγκυροβολημένο στο λιμάνι του Ηρακλείου επί τέσσερις ημέρες, αν και οι NAVTEX ίσχυαν από την Παρασκευή. Απέπλευσε τελικά την Τρίτη 10 Νοεμβρίου, στις 6 το απόγευμα. Το ταξίδι της έρευνας ξεκίνησε.
Αμέσως μετά τον απόπλου ήρθε η κίνηση που φωτίζει όλο το σχέδιο. Η Τουρκία εξέδωσε νέα NAVTEX, με βάση την ενημέρωση που της έγινε. Σε αυτήν δηλώνει ότι, για τις εργασίες που θα γίνουν εντός της υφαλοκρηπίδας της, όπως η ίδια την ορίζει, συναινεί και δίνει τη συγκατάθεσή της. Η NAVTEX ξεκινά ακριβώς με την έννοια της συγκατάθεσης. Η ίδια χώρα που λίγες μέρες νωρίτερα δήλωνε ότι «δεν έχει δώσει άδεια» και απαιτούσε «συντονισμό», τώρα δίνει την «άδεια». Η Άγκυρα δεν διαμαρτύρεται πια. Εγκρίνει, δηλώνοντας έμμεσα ότι έχει την αρμοδιότητα να εγκρίνει.
Ελλάδα και Κύπρος απάντησαν με αντι-NAVTEX: δηλώνουν ότι η Τουρκία δεν έχει κανένα δικαίωμα στις περιοχές αυτές και ακυρώνουν την τουρκική NAVTEX. Σωστή αντίδραση, αλλά εκ των υστέρων και αμυντική. Η τουρκική «συγκατάθεση» έχει ήδη καταγραφεί και το πλοίο κινείται ενώ η Άγκυρα δηλώνει ότι κινείται με τη δική της έγκριση. Αποδεικνύεται ότι η Ελλάδα, από τη στιγμή που συμφώνησε να δοθεί, μέσω της Γαλλίας, γραπτή ειδοποίηση προς την Άγκυρα, στην πραγματικότητα άνοιγε τον δρόμο για όλες τις κινήσεις της Τουρκίας. Συνεπώς όχι μόνο υπέπεσε σε ένα σημαντικό διπλωματικό ολίσθημα, αλλά μάλλον επειδή δεν είχε το σθένος να αντισταθεί στο πεδίο (λόγω των φοβικών συνδρόμων που διατρέχουν τόσο την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και διαχρονικά τις πολιτικές ελίτ της χώρας), έδωσε τελικά το δικαίωμα στην Τουρκία να κερδίσει στο γεωπολιτικό πεδίο. Είναι προφανές ότι αυτή καθαυτή η πόντιση του καλωδίου, ως τεχνικό έργο, είναι μεν σημαντική, αλλά γεωπολιτικά αδιάφορη.
2. Η υφαλοκρηπίδα που «χάθηκε» από τη NAVTEX
Υπάρχει μια λεπτομέρεια που δεν είναι καθόλου λεπτομέρεια. Στη NAVTEX που είχε εκδοθεί για το καλώδιο δεδομένων, η Ελλάδα ανέφερε ρητά ότι οι εργασίες γίνονται στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Στη NAVTEX για το GSI, η αναφορά αυτή λείπει. Δεν γράφεται πουθενά ότι η περιοχή είναι ελληνική υφαλοκρηπίδα.
Η Τουρκία, αντίθετα, δεν άφησε κανένα κενό. Η αντι-NAVTEX της μιλά ρητά για εργασίες «εντός της υφαλοκρηπίδας μας». Έτσι, στο επίσημο ναυτιλιακό αρχείο, η μόνη χώρα που διεκδικεί γραπτώς υφαλοκρηπίδα στην περιοχή του καλωδίου είναι η Τουρκία. Η ελληνική κυβέρνηση σιώπησε εκεί όπου έπρεπε να μιλήσει. Και στη διπλωματία, η σιωπή καταγράφεται.
3. Γιατί η γραπτή ενημέρωση είναι αναγνώριση των θέσεων της Τουρκίας, του Τουρκολιβυκού Μνημονίου και της Γαλάζιας Πατρίδας
Λέγεται ότι το κείμενο της ρηματικής διακοίνωσης αναφέρει πως δεν συνιστά αίτηση άδειας. Και όμως αυτό ήταν που χρειαζόταν, εάν πραγματικά υφίστατο ένα ισχύον τουρκολιβυκό μνημόνιο ή μία ΑΟΖ. Η Τουρκία αυτό ακριβώς ήθελε προκειμένου να ισχύσει στην πράξη το τουρκολιβικό μνημόνιο. Δηλαδή έξω από τα 6 ναυτικά μίλια δεν υπάρχει ούτε ΑΟΖ ελληνική με την Αίγυπτο ούτε διεθνή ύδατα, αλλά υπάρχει το τουρκολιβυκό μνημόνιο και προσεχώς η γαλάζια πατρίδα. Μια ειδική, γραπτή ενημέρωση, με τη μορφή ρηματικής διακοίνωσης, που απευθύνεται ειδικά στην Τουρκία, είναι από μόνη της σοβαρή υποχώρηση. Γιατί αυτό προβλέπεται από το Διεθνές Δίκαιο. Δηλαδή μια ενημέρωση, η οποία αναγνωρίζει ότι η Τουρκία έχει δικαίωμα στην περιοχή. Αλλιώς, γιατί να την ενημερώσει η Γαλλία; Δηλαδή η Ελλάδα μέσω Γαλλίας, για να είμαστε ακριβείς.
Η σημασία της ενημέρωσης: Ενώ η άδεια προβλέπεται μόνο για τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας, πράγμα αδιάφορο για την Τουρκία γιατί δεν αμφισβητεί τα 6 μίλια χωρικών υδάτων της Ελλάδας. Αλλά η Τουρκία ήθελε την ενημέρωση, τη γραπτή και μόνο αυτή, για να κατοχυρώσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Και πραγματικά η Ελλάδα της έδωσε αυτό που ήθελε για να ανταλλάξει τον ήρεμο διάπλου του ερευνητικού σκάφους. Η Ελλάδα έδωσε κυριαρχικά δικαιώματα και έμμεση αναγνώριση του Τουρκολιβυκού μνημονίου και πήρε ηρεμία. Κοινώς, γεωπολιτική επίκυψη, για να μην πούμε καταστροφή.
Ενημερώνεις όποιον θεωρείς ότι έχει δικαίωμα να ενημερωθεί. Η Τουρκία, άλλωστε, είχε ήδη ενημερωθεί μέσω της NAVTEX. Το επιχείρημα της ενημέρωσης για λόγους ασφαλείας έχει ήδη απαντηθεί με τη NAVTEX. Η NAVTEX είναι ακριβώς αυτό: η ενημέρωση που προβλέπει το διεθνές δίκαιο, προς κάθε κράτος και κάθε πλοίο. Η καλύτερη απόδειξη ότι η Άγκυρα ενημερώθηκε είναι ότι εξέδωσε αντι-NAVTEX μέσα σε λίγες ώρες. Η γραπτή ενημέρωση, επομένως, δεν πρόσθεσε καμία πληροφορία. Πρόσθεσε μόνο γεωπολιτική αναγνώριση.
Και αυτό ακριβώς ζητούσε η Τουρκία. Στις 21 Οκτωβρίου ο Χακάν Φιντάν δήλωσε ότι η Άγκυρα δεν αντιτίθεται στις έρευνες, αρκεί να λάβει γραπτή ενημέρωση με τις συντεταγμένες. Η Αθήνα το παρουσίασε τότε ως τουρκική υποχώρηση. Σήμερα φαίνεται τι ήταν: ένας όρος. Και ο όρος έγινε δεκτός. Δεν γνωρίζουμε μόνο αν το κείμενο έχει συντεταγμένες, καθώς η ελληνική πλευρά δεν ενημερώνει για το περιεχόμενο.
4. Το δεύτερο στάδιο του παζαριού: από την ενημέρωση στην αναγνώριση
Γιατί, τότε, το πλοίο δεν έφευγε επί τέσσερις ημέρες; Επειδή οι διαβουλεύσεις μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας συνεχίζονταν. Η Άγκυρα, όπως όλα έδειχναν, δεν ήταν πλήρως ικανοποιημένη από τις διατυπώσεις της ρηματικής διακοίνωσης. Πήρε σε πρώτο στάδιο αυτό που ήθελε: μια γραπτή ενημέρωση. Ύστερα συνέχισε το παζάρι, ζητώντας πολύ πιο συγκεκριμένα πράγματα.
Τι ζητούσε; Εύλογα υποθέτουμε ότι ζητούσε μια έμμεση αναγνώριση της δικαιοδοσίας της στην περιοχή του τουρκολιβυκού μνημονίου· ενός μνημονίου που αγνοεί πλήρως τα δικαιώματα των ελληνικών νησιών. Η τουρκική διεκδίκηση, δηλαδή, αναβαθμίζεται. Μέχρι χθες η Τουρκία είχε μόνο τη μονομερή κατάθεσή της στον ΟΗΕ και τις αντι-NAVTEX της. Από εδώ και πέρα αποκτά κάτι πολύ πιο πολύτιμο: ένα έγγραφο τρίτου κράτους, μεγάλης δύναμης, που την αντιμετωπίζει ως μέρος με λόγο στην περιοχή. Η αναγνώριση κυριαρχικών δικαιωμάτων δεν έρχεται ευθέως. Έρχεται έμμεσα. Και έρχεται «μέσω Γαλλίας».
Εδώ βρίσκεται και το κλειδί της φημολογούμενης διατύπωσης της γαλλικής διακοίνωσης, ότι η Γαλλία «δεν εμπλέκεται στις διαφορές που υφίστανται για τις θαλάσσιες ζώνες». Η φράση μοιάζει ουδέτερη, αλλά δεν είναι. Ενισχύει το επιχείρημα εκείνου που βρίσκεται εν αδίκω, και όχι της ελληνικής πλευράς. Γιατί η Ελλάδα, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, διαθέτει νησιά στην περιοχή και τα νησιά αυτά έχουν πλήρη δικαιώματα σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Δικαιώματα που η Τουρκία αρνείται να αναγνωρίσει.
Όταν μια τρίτη, μεγάλη χώρα δηλώνει «δεν εμπλέκομαι σε διαφορές», στην πραγματικότητα αναγνωρίζει την ύπαρξη διαφοράς. Και την αναγνωρίζει εκεί όπου η διαφορά έχει ήδη λυθεί από το Διεθνές Δίκαιο: εκεί όπου η Ελλάδα έχει οριοθετήσει ΑΟΖ με την Αίγυπτο και εκεί όπου εκτείνεται η ελληνική υφαλοκρηπίδα. Η αναγνώριση αυτής της «διαφοράς», με όποια διατύπωση κι αν γίνει, αποτελεί νίκη της Τουρκίας. Η Γαλλία ως κυρίαρχο κράτος θα μπορούσε να πάρει θέση και να επαναλάβει ότι σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο τα ελληνικά νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ και συνεπώς οι θέσεις της Τουρκίας είναι ανυπόστατες. Δεν το έκανε όμως. Όλοι οι συντελεστές του έργου σύρονται πίσω από τις παράλογες αιτιάσεις της Τουρκίας, τις οποίες με αυτό τον τρόπο τις νομιμοποιούν ως αντικείμενο διαλόγου. Συνεπώς και εδώ απέτυχε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, καθώς δεν πήρε τη στήριξη που ανέμενε από τη Γαλλία.
5. Η NAVTEX της «συγκατάθεσης»: η Τουρκία καλυμμένη από όλες τις πλευρές
Ο απόπλους του πλοίου και η τουρκική NAVTEX που ακολούθησε αμέσως δείχνουν ότι το παζάρι έκλεισε και έκλεισε όπως το ήθελε η Άγκυρα. Η Τουρκία εκμεταλλεύθηκε την πίεση που άσκησε. Ανάγκασε την Ελλάδα, μέσω της Γαλλίας, να αποστείλει ρηματική διακοίνωση, δηλαδή γραπτή ειδοποίηση. Ακριβώς αυτό που ζητούσε, διότι αυτή προβλέπεται για τις θεσμοθετημένες ΑΟΖ βάσει Διεθνούς Δικαίου. Δεν προβλέπεται άδεια διότι το καλώδιο δεν περνάει από τα χωρικά ύδατα της Τουρκίας. Και με βάση αυτή τη γραπτή ειδοποίηση, θεωρεί ότι της ζητήθηκε συγκατάθεση. Ό,τι κι αν γράφει η διακοίνωση, ότι δήθεν «δεν συνιστά αίτηση άδειας», η Άγκυρα τη διαβάζει ως την εκ του διεθνούς δικαίου προβλεπόμενη ενημέρωση. Και απαντά σε αυτήν με «συγκατάθεση».
Το σχήμα είναι διπλό και γι’ αυτό είναι αποτελεσματικό. Σύμφωνα με τον τουρκικό Τύπο, η Τουρκία είχε ήδη, σε προγενέστερο χρόνο, δώσει συγκατάθεση χωρίς να της ζητηθεί. Τώρα την επαναλαμβάνει επισήμως, με NAVTEX. Αν η Αθήνα πει ότι δεν ζήτησε τίποτα, η Άγκυρα θα επιδείξει τη γαλλική διακοίνωση. Αν πει ότι η διακοίνωση ήταν απλή ενημέρωση, η Άγκυρα θα επιδείξει τη NAVTEX της συγκατάθεσης, που εκδόθηκε τη στιγμή ακριβώς που το πλοίο ξεκίνησε.
Η Τουρκία είναι, λοιπόν, γεωπολιτικά καλυμμένη από κάθε πλευρά. Και είναι η χώρα που κερδίζει. Όχι μόνο επειδή απέσπασε γραπτό κείμενο τρίτης χώρας, μεγάλης δύναμης. Αλλά και επειδή καθυστέρησε επί χρόνια ένα έργο στρατηγικής σημασίας για την Ελλάδα και την Κύπρο και στο τέλος το «ενέκρινε» η ίδια. Οι αντι-NAVTEX Ελλάδας και Κύπρου καταγράφουν τη διαφωνία μας. Δεν σβήνουν όμως την αλληλουχία των γεγονότων: τουρκική απαίτηση, γαλλική διακοίνωση, απόπλους, τουρκική συγκατάθεση, κατοχύρωση τουρκολιβυκού μνημονίου μέσω της ενημέρωσης.
6. Η εξωτερική πολιτική κατ’ ανάθεση
Και τις διαβουλεύσεις αυτές δεν τις έκανε η Αθήνα. Τις έκανε το Παρίσι με την Άγκυρα. Η Ελλάδα έχει ουσιαστικά εκχωρήσει την εξωτερική της πολιτική στη Γαλλία, σε ένα ζήτημα, τις θαλάσσιες ζώνες, που είναι ζωτικό για την ίδια την ύπαρξή της. Αντί να λύσει η ίδια το πρόβλημα, το παραδίδει σε έναν τρίτο. Και ο τρίτος, προφανώς, δεν πρόκειται να συγκρουστεί με την Τουρκία για χάρη της Ελλάδας.
Αυτό συνιστά μία ακόμη οπισθοχώρηση. Δηλώνει, ή τουλάχιστον υποδηλώνει, ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να κάνει μόνη της κινήσεις που είναι σύμφωνες με το διεθνές δίκαιο και, ταυτόχρονα, επιβεβλημένες για τη χώρα. Μια κυβέρνηση που έχει κυριαρχικά δικαιώματα και τα ασκεί δεν περιμένει να συνεννοηθούν δύο τρίτες χώρες για να αποπλεύσει ένα πλοίο από ελληνικό λιμάνι. Κι όμως, ακριβώς αυτό συνέβη: το πλοίο απέπλευσε όταν ολοκληρώθηκε η συνεννόηση Παρισιού – Άγκυρας και η Άγκυρα το «χαιρέτισε» με NAVTEX συγκατάθεσης.
7. Τι θα δείξει η Τουρκία σε κάθε δικαστήριο
Μετά από αυτή την ενημέρωση, η Τουρκία δεν είχε πια λόγο να αντιδράσει στη θάλασσα. Και πράγματι δεν αντέδρασε: αντί για φρεγάτες, έστειλε NAVTEX «συγκατάθεσης». Πήρε το γεωπολιτικό κέρδος που ήθελε στο τραπέζι και η Ελλάδα το έχασε.
Σκεφτείτε την επόμενη μέρα. Σε οποιοδήποτε διεθνές δικαστήριο ή διαιτησία ή και σε οποιοδήποτε διπλωματικό forum βρεθεί, η Τουρκία θα καταθέσει τη γαλλική διακοίνωση και θα ρωτήσει: «Γιατί η ενημέρωση έγινε σε μένα;». Και θα απαντήσει η ίδια: «Επειδή έχω κυριαρχικά δικαιώματα εκεί. Και επειδή η ίδια η διακοίνωση μιλά για “διαφορές που υφίστανται”. Αυτό το αναγνώρισε ένα μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, κατόπιν συνεννόησης με την Ελλάδα». Αυτό είναι το προηγούμενο που δημιούργησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Και τα προηγούμενα στο Δίκαιο της Θάλασσας δεν σβήνουν.
Και δίπλα στη γαλλική διακοίνωση θα καταθέσει τη NAVTEX της «συγκατάθεσης», για να δείξει ότι το πλοίο έπλευσε στη «δική της» υφαλοκρηπίδα με τη δική της έγκριση. Οι ελληνικές και κυπριακές αντι-NAVTEX θα καταγραφούν ως διαμαρτυρίες. Η τουρκική NAVTEX θα παρουσιαστεί ως άσκηση δικαιοδοσίας, την οποία προκάλεσε η ίδια η γραπτή ειδοποίηση που της στάλθηκε.
8. «Κάσος 3»: η υποχώρηση χωρίς πλοία
Τον Ιούλιο και τον Νοέμβριο του 2024 η Τουρκία σταμάτησε τις εργασίες του καλωδίου ανοιχτά της Κάσου με πολεμικά πλοία. Και τις δύο φορές η Ελλάδα υποχώρησε, όπως παραδέχθηκαν και κυβερνητικά στελέχη. Σήμερα ζούμε το τρίτο επεισόδιο. Αυτή τη φορά στο διπλωματικό πεδίο. Η Τουρκία δεν χρειάστηκε φρεγάτες. Επέβαλε τον όρο της στην ελληνική κυβέρνηση και η ελληνική κυβέρνηση, μέσω της Γαλλίας, ενημέρωσε την Τουρκία, αναγνώρισε έμμεσα δια της πράξης της ενημέρωσης το τουρκολιβυκό μνημόνιο και η Τουρκία κατήγαγε χωρίς να στείλει ούτε ένα πλοίο περιφανή διπλωματική και γεωπολιτική νίκη.
Και ας μην ξεχνάμε γιατί το έργο καθυστέρησε τόσα χρόνια. Η Τουρκία αρνιόταν να περάσει το πλοίο από την περιοχή του τουρκολιβυκού μνημονίου και η Ελλάδα δεν μπορούσε να το επιβάλει στο πεδίο. Αυτό είναι γνωστό στον διεθνή παράγοντα και έγινε πλέον απολύτως κατανοητό. Η καθυστέρηση των ετών ήταν από μόνη της τουρκική νίκη. Η «συγκατάθεση» του τέλους είναι η επισφράγισή της.
Η Τουρκία είναι προφανώς αδιάφορη για το τεχνικό έργο του καλωδίου. Την ενδιαφέρει μόνο η γεωπολιτική του διάσταση και αυτή την κερδίζει. Το αποτέλεσμα θα είναι το εξής: το καλώδιο, ως τεχνικό έργο, μπορεί να γίνει. Στη γεωπολιτική του διάσταση, όμως, η Ελλάδα θα έχει χάσει, για άλλη μια φορά, σημαντικό έδαφος στο ζήτημα των θαλασσίων ζωνών. Γιατί το καλώδιο δεν είναι απλώς τεχνικό έργο: επιβεβαιώνει στην πράξη τη θαλάσσια συνέχεια Κρήτης – Κύπρου και ακυρώνει στο πεδίο το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Γι’ αυτό η Ελλάδα δεν έπρεπε, επ’ ουδενί, να επιτρέψει γραπτή ενημέρωση προς την Τουρκία. Ούτε καν προφορική. Η κυβέρνηση το έκανε έχοντας επίγνωση ότι δίνει στην Τουρκία αυτό που θέλει και ότι αυτό συνιστά έμμεση αναγνώριση του τουρκολιβυκού μνημονίου, το οποίο παράγει στην περίπτωση μας και έννομα αποτελέσματα.
9. Γιατί δόθηκε το 66% στη Meridiam
Τώρα αποκαλύπτεται και ο πραγματικός λόγος για τον οποίο το 66% του έργου πέρασε τον Αύγουστο στη γαλλική Meridiam, με όρους που η Βουλή και η κοινωνία δεν γνωρίζουν ακόμη. Η κυβέρνηση αδυνατούσε να δώσει η ίδια γεωπολιτική λύση στο ζήτημα του καλωδίου. Γι’ αυτό μετέφερε το έργο σε ξένα χέρια. Και τα ξένα χέρια έκαναν αυτό που η κυβέρνηση δεν τολμούσε να κάνει με ελληνική υπογραφή: ενημέρωσαν την Άγκυρα. Και στη συνέχεια διαπραγματεύτηκαν μαζί της τις ακριβείς λέξεις που ήθελε η Άγκυρα.
Έγινε, επίσης, κατανοητό σε όλους τους διεθνείς παράγοντες ότι η Ελλάδα παραχώρησε το 66% του έργου στη γαλλική Meridiam, όπως όλα δείχνουν, χωρίς κανένα αντάλλαγμα και έβαλε τους Γάλλους μπροστά, αναθέτοντας σε άλλη χώρα την εξωτερική της πολιτική σε ένα τόσο σοβαρό εθνικό θέμα. Μεγαλύτερος διπλωματικός εξευτελισμός από αυτόν τον χειρισμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν θα μπορούσε να υπάρξει.
Το θέμα είναι ιδιαίτερα μείζον. Βρίσκεται στα όρια της εθνικής μειοδοσίας, γιατί αφορά όλη την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Υπονομεύει την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας σε αυτή την περιοχή και δίνει στην Τουρκία σημαντικό προβάδισμα, ακριβώς εκεί όπου επιχειρεί να εφαρμόσει στο πεδίο το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Πέραν του ότι με την πρακτική αυτή που εγκαινίασε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, κάθε καλώδιο από την περιοχή ή άλλο έργο θα πρέπει να περνάει από την Τουρκία.
10. Να κατατεθεί η διακοίνωση στη Βουλή
Το ερώτημα τίθεται ευθέως στον Πρωθυπουργό και στην ηγεσία του Υπουργείου Εξωτερικών: γνωρίζετε το περιεχόμενο της ρηματικής διακοίνωσης της Γαλλίας; Δεν είναι δυνατόν να μην το γνωρίζετε. Ή μήπως έχετε φτάσει σε τέτοιο σημείο; Αν όμως το γνωρίζετε, και οφείλετε να το γνωρίζετε, γιατί δεν το καταθέτετε στη Βουλή, ενώπιον του ελληνικού λαού;
Η ελληνική κοινωνία έχει δικαίωμα να δει τι ακριβώς ενημέρωσε η Γαλλία την Τουρκία, με ποια διατύπωση, και τι συζητήθηκε επί τέσσερις ημέρες, όσο το πλοίο περίμενε στο Ηράκλειο. Έχει επίσης δικαίωμα να μάθει αν η τουρκική NAVTEX της «συγκατάθεσης» ήταν γνωστή εκ των προτέρων στην Αθήνα και στο Παρίσι. Σε κάθε περίπτωση, όποια κι αν είναι η τελική διατύπωση, η Ελλάδα χάνει κατά κράτος από τη ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία.
11. Η κυβέρνηση που εκποιεί τα πάντα
Η στάση αυτή δεν είναι μεμονωμένη. Η κυβέρνηση αποδεικνύει ότι εκποιεί σιγά σιγά τα πάντα στον βωμό διαφόρων οικονομικών συμφερόντων: έργα στρατηγικής σημασίας, υποδομές και τώρα την ίδια την ελληνική θέση στη θάλασσα. Είναι ιδιαιτέρως λυπηρό ότι σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές βρίσκονται στο τιμόνι του Υπουργείου Εξωτερικών πρόσωπα ακατάλληλα για την άσκηση εξωτερικής πολιτικής και ότι η ίδια η κυβέρνηση, φοβική όπως αποδεικνύεται, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να λειτουργεί κατευναστικά απέναντι στην Τουρκία. Μετά από αυτή την εξέλιξη, κανείς δεν μπορεί να της έχει εμπιστοσύνη στα εθνικά θέματα.
Το ερώτημα που τίθεται είναι πλέον καθαρά πολιτικό και πρέπει να το απαντήσει ο ελληνικός λαός. Θέλει αυτή τη στάση της υποτέλειας, την εξωτερική πολιτική κατ’ ανάθεση; Ή θέλει μια ανεξάρτητη πολιτική, που σέβεται την εθνική αξιοπρέπεια της χώρας, την εθνική κυριαρχία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα;
12. Αναζήτηση αξιόπιστης και πατριωτικής εξωτερικής πολιτικής
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι υπόλογη για μια ακόμη εθνική οπισθοχώρηση. Ενοχλείται αν μιλήσουμε για ήττα. Όμως με τη στάση της αυτό προετοιμάζεται. Αδυνατεί να χειριστεί εθνικά θέματα μείζονος σημασίας. Πρέπει λοιπόν να φύγει, για να διασωθεί ό,τι ακόμη διασώζεται. Για να προστατευθεί η γεωπολιτική θέση της χώρας και να κατοχυρωθούν τα δικαιώματά της. Πρέπει μετά τις εκλογές να αναλάβει άλλη ομάδα: ικανή στα εθνικά και γεωπολιτικά θέματα, με πατριωτικό χαρακτήρα, που θα προασπίσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας αντί να τα εκχωρεί από φόβο και αντί να κατευνάζει τη γειτονική χώρα.
Έτσι κι αλλιώς έχουμε εκλογές σε έξι μήνες, εκλογές για να αποφασίσει ο ελληνικός λαός για τα κρίσιμα εθνικά διακυβεύματα.-
*Η Θεοδώρα Τζάκρη είναι βουλευτής Πέλλας.
ΠΗΓΗ:https://www.militaire.gr/giati-i-ellada-echase-kai-i-toyrkia-eisprattei-kerdi-apo-ti-rimatiki-diakoinosi-tis-galllias/
