Στην αγκαλιά της Άγκυρας χωρίς μαξιλαράκια

Print Friendly, PDF & Email

του Άριστου Μιχαηλίδη

28 Ιανουαρίου 2017

Το ένα δεδομένο είναι ότι οι συνομιλίες είναι η μόνη επιλογή μας στην αναζήτηση λύσης, δηλαδή στην αναζήτηση της απαλλαγής της Κύπρου από την Τουρκία, γιατί αυτή είναι η πραγματική λύση. Το δεύτερο δεδομένο είναι ότι η Τουρκία είναι η φασιστική κατοχική χώρα, που επιδιώκει επικυριαρχία επί της Κύπρου και δεν θα επιτρέψει να συμφωνηθεί η απομάκρυνσή της. Όσοι το αμφισβητούν αυτό και πιστεύουν ότι μπορούν να παρακάμψουν τους τουρκικούς στόχους απλώς μιλώντας για τα οικονομικά οφέλη της συνεργασίας μας με τη μεγάλη Τουρκία, είναι προφανώς ανίκανοι να μας οδηγήσουν σε πραγματική λύση. Διότι αναλώνουν τις δυνάμεις τους σε μια ψευδαίσθηση, που προκαλεί συνεχώς απογοητεύσεις, και δεν είναι σε θέση να διαχειριστούν άλλες τακτικές και στρατηγικές, δήθεν επειδή θα μας καταδικάσει όλος ο κόσμος αν εγκαταλείψουμε τον στόχο της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. 

Άλλο όμως στρατηγική κι άλλο στόχος. Ας πούμε ότι δεν τίθεται θέμα εγκατάλειψης της ΔΔΟ. Πλησιάζουμε καθόλου σε αυτή τη λύση με τις συνομιλίες; Ούτε κατά διάνοια. Πλησιάζουμε μόνο σε μια συμφωνία, που θα έχει τον τίτλο της ομοσπονδίας αλλά θα είναι κάτι άλλο. Λίγα στοιχεία ομοσπονδίας, λίγα συνομοσπονδίας και επί της ουσίας δυο γειτονικά κράτη, που θα συνεργάζονται μόνο για να έχουν ενιαία διεθνή εκπροσώπηση και θα ελέγχονται απευθείας και νόμιμα από την Άγκυρα. 

Ένα μόρφωμα πειραματικό, μια χώρα προτεκτοράτο, χωρίς ανεξαρτησία και κυριαρχία, χωρίς αξιοπρέπεια. Μια χώρα στην οποία θα μπορούν οι κολοσσοί της ενέργειας να κάνουν τις δουλειές τους χωρίς εμπόδια, αλλά οι πολίτες της θα είναι οι νέοι Σύροι, οι νέοι Ιρακινοί, οι νέοι Νιγηριανοί. Όπου ευημερούν οι κολοσσοί αλλά όχι οι πολίτες. Όπου οι χώρες διαλύονται για να εξυπηρετηθούν σκοπιμότητες άσχετες με τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αν εμείς δεν είμαστε σε αυτή τη θέση, σε αυτή τη μοίρα, θα φανεί σύντομα. Όμως, γιατί περιμένουμε να συμβεί, γιατί σηκώνουμε τα χέρια σαν να είναι μοιραία η πορεία μας κι από την άλλη αυτοφημιζόμαστε για τους επιστήμονές μας, για τα πανεπιστήμιά μας και για την ευρωπαϊκή μας θέση; 

Δεν ζούμε πια στο 1960. Σήμερα, έχουμε και τη γνώση και την πείρα να μελετήσουμε και να εκτιμήσουμε όσα μας επηρεάζουν για να λαμβάνουμε σοφές αποφάσεις, όχι τυχαίες, όχι όπως μας έρθει. Εδώ, παίρνουμε αποφάσεις μετά από πανάκριβες μελέτες για τον τουρισμό, για την κρατική μηχανή, για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, αλλά για το Κυπριακό είναι αρκετό να σκέφτονται οι πολιτικοί και οι πολιτικάντηδες με τις φτωχές τους γνώσεις και, κυρίως, να βγάζουν συμπεράσματα απ’ όσα τους λένε και τους υπόσχονται οι κατά καιρούς Αμερικάνοι και Βρετανοί πρεσβευτές. Και από το 2003, που ανέλαβε την Τουρκία ο Ερντογάν, ανανεώνουν σε τακτική βάση την ψευδαίσθηση για τις θεαματικές υποχωρήσεις, που θα κάνει για να λύσει το Κυπριακό. Τώρα είμαστε σε νέα φάση αναμονής, μέχρι να εγκριθούν σε δημοψήφισμα οι συνταγματικές αλλαγές, που τον ενδιαφέρουν, μάλλον τον Απρίλιο, διότι τώρα δεν θέλει να δυσαρεστήσει τους εθνικιστές. Νομίζουμε ακόμα ότι ο ίδιος δεν είναι εθνικιστής. Μετά από τόσα χρόνια ακόμα να πάρουμε χαμπάρι τι συμβαίνει γύρω μας.

Οι προχτεσινές δηλώσεις του Τούρκου Αντιπροέδρου, Τουγρούλ Τουρκές, ότι η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για την Κύπρο επειδή αγαπά τους Τουρκοκύπριους αλλά επειδή το νησί είναι ζωτικής σημασίας για την πολιτική της στην Ανατολική Μεσόγειο, δεν είναι σοφό να μη λαμβάνονται υπόψη. Διότι, αυτές, μαζί με όλες τις τοποθετήσεις της Άγκυρας και των Τουρκοκυπρίων το τελευταίο διάστημα, που υποτίθεται το Κυπριακό βρίσκεται στην πιο κρίσιμη καμπή (όχι μόνο δημοσίως αλλά και εντός της Διάσκεψης της Γενεύης), αποκαλύπτουν ακριβώς ότι το πρόβλημά μας δεν είναι να βρούμε τρόπο για να διαχειριστούμε τη διοίκηση της Κύπρου μαζί με τους Τουρκοκυπρίους. Αλλά να αντιμετωπίσουμε την επικυριαρχία της Τουρκίας επί της πατρίδας μας και να διασφαλίσουμε τη φυσική μας επιβίωση. Το αντιμετωπίζουν αυτό οι ενδοκυπριακές συνομιλίες των τελευταίων χρόνων; Το αντιμετωπίζουν οι υποσχέσεις που μας δίνουν κατ’ επανάληψη οι Αμερικάνοι;

 ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/el-gr/arthra-apo-f-a-michailidis/85/349785/stin-agkalia-tis-agkyras-choris-maxilarakia