12 Φεβρουαρίου 2017
του Γ. Καλλινίκου
Ωχ Αβέρωφ μου. Τι ήταν πάλι αυτή η παράσταση προχθές στη Βουλή; Νέο κάζο; Ακόμη ένας λεκές στην πρόσοψη της Πινδάρου; Ακόμη μια εμφάνιση σε ιλαροτραγωδία; Πώς τα καταφέρνεις; Αποχή; Ούτε ναι ούτε όχι για την συμπερίληψη στις σχολικές επετείους ανάγνωσης μηνυμάτων ή φυλλαδίων και ολιγόλεπτη συζήτηση στις τάξεις για την επέτειο του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950; Τι σημαίνει αποχή; Δεν έχεις θέση; Δεν γνωρίζεις/ δεν απαντάς; Δεν ξέρεις αν πρέπει οι μαθητές να μαθαίνουν για το Ενωτικό Δημοψήφισμα; Δεν γνωρίζεις αν αυτό είναι θετικό ή αρνητικό για τους μαθητές; Μα ξέχασες πριν λίγους μήνες τι τσαμπουνούσες δημοσίως για την αποχή; Ξέχασες, που πάσχιζες να πείσεις τους ψηφοφόρους ότι η αποχή δεν είναι λύση; Ότι ο κάθε πολίτης οφείλει να έχει άποψη, και να συμμετέχει στα πολιτικά δρώμενα του τόπου; Αυτό το σύνδρομο της επιλεκτικής μνήμης να το κοιτάξεις. Διότι σε εκθέτει…
Βεβαίως, περισσότερο λυπάμαι τους βουλευτές σου. Τόσο άβουλοι πια; Κανονικά πιόνια τους έχεις κάνεις; Μα ούτε ένας δεν βρέθηκε να έχει άποψη επί του θέματος; Ή μήπως, είναι όλοι χαμένοι στην ίδια ιδεολογική σύγχυση στην οποία βρίσκεσαι εσύ; Μια μαρτυρία υποστηρίζει ότι μόνο εκείνος ο νεαρός εκ Λεμεσού, που τελευταίως, εμφανίζεται πολύ νευρικός στα κανάλια, πήγε να σηκώσει το χέρι του. Πρόλαβε, όμως, και του το κατέβασε συνάδελφός του. Είτε ο συγκεκριμένος βρίσκεται σε απόλυτη σύγχυση (πρόσεξέ το, διότι είναι και αναπληρωτής κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος) είτε κάνει κατάχρηση με… το γάλα με τριαντάφυλλο. Ίσως να του προκαλεί υπερενέργεια και υπερένταση…
Επειδή, ωστόσο, πρόσεξα ότι η νέα επαμφοτερίζουσα στάση σου, άναψε τα αίματα σε πολλούς, θα προσπαθήσω να σε βοηθήσω. Εξηγώντας τους ότι αυτό που έκανες ήταν μια απλή προσαρμογή στην περίοδο την οποία εισερχόμαστε. Δηλαδή, του καρναβαλιού. Πρόβα έκανες, βρε αδερφέ, αλλάζοντας στάση. Αυτοί δεν το κατάλαβαν. Διότι, προφανώς, δεν πρόσεξαν ότι πριν μερικές εβδομάδες στο Ανώτατο Συμβούλιο, είχες πετάξει το κοστούμι και ξαναφόρεσες την φουστανέλα της ελληνοφροσύνης. Εκείνην που είχες πετάξει τα τελευταία χρόνια σε μιαν αποθήκη. Όταν ακολούθησες βωβά την ανακάλυψη του κοψίματος του ομφάλιου λώρου. Όταν έγραφες στα παλαιότερα των υποδημάτων σου τον Έλληνα πρωθυπουργό. Όταν ακούς «Κοτζιάς» και βγάζεις σπυράκια. Και όταν στελέχη σου προβάλλουν ότι «η επίλυση του Κυπριακού να εξυπηρετεί στρατηγικές επιδιώξεις της Τουρκίας και ιδιαίτερα του Ερντογάν». Ειλικρινά, όμως, δεν ξέρω αν θα πείσω τον κόσμο. Διότι σας πήρανε χαμπάρι. Μια με εξάρσεις στα εθνικά μνημόσυνα και μια με την ελληνοφροσύνη αποθηκευμένη. Μια να παρευρίσκεσαι στο μνημόσυνο του Γρίβα και μια με την αποχή στο Ενωτικό Δημοψήφισμα. Είναι και που γνωρίζουν ότι έρχονται προεδρικές εκλογές και που συνειδητοποιούν ότι τα φούμαρα που τους πουλούσατε για λύση ήταν ψευδαισθήσεις. Πώς να με πιστέψουν;
Έτσι παθαίνουν όσοι επιχειρούν να πλέουν πατώντας σε δύο βάρκες. Κάποια στιγμή, πέφτουν στη θάλασσα και πνίγονται. Τον κόσμο μπορείς να τον κοροϊδεύεις για καιρό. Για πολύ καιρό. Όχι για πάντα. Όσο για την έξαρση εκείνων που είδαν την απόφαση της Βουλής σαν επαναφορά της ένωσης, σκέτη υποκρισία είναι. Το ίδιο και των άλλων, που θεωρούν ότι βρήκαν την ευκαιρία να κερδίσουν εθνικιστικούς πόντους. Διότι τα πράγματα είναι απλά κύριοι, ένθεν και ένθεν. Το Ενωτικό Δημοψήφισμα έγινε σε μια περίοδο, που δεν υπήρχε Κυπριακή Δημοκρατία. Που τα όνειρα των ανθρώπων της εποχής ήταν άλλα. Σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία αγαπάει την Κ.Δ.. Δεν την ανταλλάσει με τίποτα. Γνωρίζει ότι αυτή είναι η μοναδική ασπίδα του. Γι’ αυτό παλεύει για την διατήρησή της. Αυτό, ωστόσο, δεν ισοδυναμεί με αποκήρυξη της ταυτότητάς μας. Το να ζητάς λύση και συνύπαρξη με τους Τ/κ δεν ισοδυναμεί με παραχάραξη ή με ακύρωση της Ιστορίας. Αυτή πρέπει να διδάσκεται όπως είναι. Όχι όπως βολεύει μερικούς. Ναι, είμαστε έτοιμοι να συμβιώσουμε ειρηνικά σε πλαίσια αλληλοσεβασμού με τους Τ/κ αλλά αυτό δεν σημαίνει να ξεριζώσουμε την ελληνικότητά μας. Δεν σημαίνει να κάψουμε τις ρίζες μας. Αντιθέτως, μόνο όταν και οι δύο πλευρές σεβαστούν τις ρίζες και την ταυτότητα η μια της άλλης μπορεί να υπάρξει πραγματικά μέλλον.
Ναι, οι νέοι πρέπει να μάθουν την διαδρομή αυτού του τόπου. Μόνο με επίγνωση της πορείας του παρελθόντος και των λόγων που οδήγησαν σε αυτήν θα μάθουν να σέβονται την πορεία του παρόντος και θα αντιληφθούν ποια είναι η ωφέλιμη πορεία του μέλλοντος. Κάποιοι, ωστόσο, επιλέγουν το καταφύγιο της αποχής. Παραμένοντας έτσι χαμένοι στο λαβύρινθο που επέλεξαν…
