5 Μαρτίου 2017
Άριστος Μιχαηλίδης
Εν αναμονή ενός νέου δείπνου οργανωμένου από τον Άιντα, που θα ξαναφέρει κοντά τους Αναστασιάδη και Ακιντζί, υπάρχει μια εκκρεμότητα που πρέπει να απαντηθεί πριν βρεθούμε πάλι σε συμφωνίες νυκτός (που τις βλέπει η μέρα και γελά). Έχουν αντιληφθεί οι ηγέτες μας το αδιέξοδο της πολιτικής τους; Διότι, το σημερινό αδιέξοδο, δεν αντανακλά μόνο στο τουρκικό σενάριο κρίσης που εξυπηρετί τον δημοψήφισμα του Ερντογάν. Αφορά και την κατάρρευση των ψευδαισθήσεων μιας πολιτικής που στηρίχθηκε μόνο στην καλή θέληση του Μουσταφά Ακιντζί και αγνόησε παντελώς την ουσία του προβλήματος, που είναι η Άγκυρα και η απόφαση της να διεκδικήσει την Κύπρο ως έδαφος του ζωτικού της χώρου. Και δεν μας το είπε μόνο ο Αχμέτ Νταβούτογλου, στο περιβόητο βιβλίο του (το οποίο διάφοροι πανέξυπνοι «δικοί μας» μας συμβούλευαν να μην το λαμβάνουμε υπόψη, διότι το έγραψε ως ακαδημαϊκός), το επανέλαβε και πρόσφατα (26/01/2017) ο Τούρκος αντιπρόεδρος και αρμόδιος για θέματα Κύπρου, Τουγρούλ Τουρκές, λέγοντας ότι ακόμη και αν στην Κύπρο δεν ζούσε κανένας Τουρκοκύπριος για την Τουρκία πάλι υπάρχει Κυπριακό, και η Κύπρος είναι ζωτικής σημασίας λόγω πολιτικής Ανατολικής Μεσογείου.
Αλλά, δεν είναι μόνο η κυβέρνηση Ερντογάν, αλλά και τα τουρκικά κόμματα. «Οι Ελληνοκύπριοι να καταλάβουν καλά αυτό, ότι η Κύπρος είναι τουρκική, είναι πατρίδα των Τούρκων», έλεγε στην κοινοβουλευτική του ομάδα ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος MHP (28/02/2017). Αλλά και ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου: «η Κύπρος δεν πρέπει να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια μας» (5/12/2016).
Αυτά είναι ελάχιστα από τα πολλά, είναι όμως ενδεικτικά και τα σημειώνουμε για να ρωτήσουμε τους ηγέτες μας, και όσους χειροκροτούν ασταμάτητα για μια δεκαετία τον Ερντογάν, αν γνωρίζουν πραγματικά με ποιους έχουν να κάνουν, με ποιους νομίζουν ότι θα γίνουν συνεργάτες και συνεταίροι στην Κύπρο. Και, κυρίως, τι τους κάνει να πιστεύουν ότι αντιμετωπίζονται τέτοιες πολιτικές και τέτοιες διαθέσεις με την πολιτική των θεατρικών παραστάσεων (της Σαλαμίνας ή άλλες), οι οποίες κρύβουν τον κατοχικό στρατό κάτω από το χαλί και στρέφουν τα βλέμματα της κοινής γνώμης, Κύπρου και διεθνούς κοινότητας, στα δήθεν ψυχοκοινωνικά προβλήματα των κοινοτήτων και στην αγιοποίηση του Μουσταφά Ακιντζί ή, προηγουμένως του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ.
Ιδού, πού μας οδηγεί η τακτική, που ακολουθεί η ηγεσία μας και η γονυκλισία της νεοκυπριακής αντίληψης περί συνεταιρισμού με την Τουρκία. Το ομολόγησε την Παρασκευή ο Ακιντζί επιστρέφοντας από το Πακιστάν και τους ισλαμιστές. Απαντούσε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που είπε ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε την ιστορία λέγοντας: «δεν μπορούμε σίγουρα να αλλάξουμε την ιστορία» αλλά η Ένωση ήταν «η μάνα των κακών». Ποια είναι η λογική σε αυτό; Ότι στη νέα Κύπρο ακόμα και η ιστορία που πρέπει να αναφέρεται στα ελληνοκυπριακά σχολεία, έστω και με «ανάγνωση φυλλαδίου» ή «ολιγόλεπτη συζήτηση στην τάξη» (όπως λέει η απόφαση της Βουλής) είναι η ιστορία που γράφει η Τουρκία και οι Τ/κ. Δεν έχει καμιά σημασία το ότι οι Ε/κ θεωρούν ότι «η μάνα των κακών» είναι η διχοτομική πολιτική Τούρκων και Τ/κ και η στρατοκρατική αντίληψη της Άγκυρας, πέρα από κάθε αρχή δικαίου, ότι η Κύπρος είναι τουρκική. Τα παιδιά των Ε/κ πρέπει πλέον να μαθαίνουν ότι «η μάνα των κακών» είναι η Ένωση για την οποία οι παππούδες τους έδιναν τη ζωή τους. Έτσι θεωρεί ο Ακιντζί και οι Ε/κ χειροκροτητές του, ότι καλλιεργείται κουλτούρα ειρήνης. Κανένας λόγος για το πώς διδάσκεται στα τ/κ σχολεία η εισβολή ή οι δολοφονίες Τ/κ της δεκαετίας του 60.
Όσοι στηρίζουν τη σχιζοφρένεια των τουρκικών αντιδράσεων και απαιτούν να διορθωθεί το λάθος (!) της Βουλής για να επιστρέψουμε στις συνομιλίες, δεν μας ζητούν απλώς να επιστρέψουμε στις συνομιλίες, μας ζητούν απερίφραστα πλέον να αποδεχτούμε το τουρκικό όραμα για την Κύπρο. Ίσως επειδή πιστεύουν ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή, ίσως επειδή έχουν πεισθεί ότι το όραμα είναι κοινό. Πάντως, αν τα δυο μεγάλα κόμματα ανταποκριθούν στην επιθυμία του Ακιντζί και προωθήσουν αυτή τη στιγμή την πρόταση του ΔΗΣΥ για να αφαιρέσουν την αρμοδιότητα της Βουλής (ως κοινοτική συνέλευση των Ελληνοκυπρίων) στα της ελληνοκυπριακής Παιδείας, θα κάνουν το πιο μοιραίο λάθος στη λίστα λαθών της πολιτικής τους. Θα αποδώσουν στην Άγκυρα μέσω του Ακιντζί δικαίωμα λόγου στις αποφάσεις της Βουλής και στην Παιδεία. Θα υπογράψουν μεγαλοπρεπώς την κατάργηση της δημοκρατίας και τη μετατροπή της ελεύθερης Κύπρου σε τουρκικό προτεκτοράτο και, μάλιστα, χωρίς λύση του Κυπριακού.
