7 Μαρτίου 2017
Άριστος Μιχαηλίδης
Πάντως, η ατάκα του Μουσταφά Ακιντζί ότι η Ένωση «ήταν η μάνα των κακών», μπορεί να είναι και ευκαιρία να ασχοληθούν σοβαρά οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι με την πραγματική ιστορία της Κύπρου και να πάψουν να τη μαθαίνουν από τους στρατευμένους ιστοριογράφους των πρεσβευτικών σεμιναρίων. Διότι, αυτό που μας εμποδίζει να δούμε το μέλλον δεν είναι η ιστορία, είναι η διαστρέβλωσή της, η ασέβεια που επιδεικνύεται σε ιστορικά γεγονότα όταν επιδιώκεται η δημιουργία εκ του μηδενός ενός λαού χωρίς αυτογνωσία και ιστορική συνείδηση, για να εξυπηρετήσει αλλότρια κίνητρα σε βάρος του.
Το μέλλον δεν μπορεί να βασιστεί στο κενό, ούτε μπορεί να δημιουργηθεί ξαφνικά και διά της βίας έθνος Κυπρίων. Ούτε είναι δυνατό να γίνει ανεκτό να φορτώνεται στους Ελληνοκύπριους το κακό, όποτε εξυπηρετούνται έτσι οι τουρκικοί σχεδιασμοί. Λέει ο κ. Ακιντζί ότι η μάνα των κακών ήταν η Ένωση. Κι αυτό το συμμερίζονται Ελληνοκύπριοι, που πιστεύουν ότι αν μηδενίσουν την ιστορία θα μπορέσουν να κτίσουν κοινό μέλλον με τους Τουρκοκύπριους ή και με τους Τούρκους της Ανατολίας. Ένα πολυπολιτισμικό μέλλον, που θα χωράει όλο τον κόσμο, χωρίς στρατούς, χωρίς διαφορές. Τέτοιες αυταπάτες!
Από πού, όμως, να ξεκινήσουμε να ξεριζώνουμε την ιστορία; Από το 1960; Από το 1955; Από το μεγάλο σχέδιο της Άγκυρας για τη διχοτόμηση και τη δημιουργία δύο κρατών όπως περιγράφονται από το 1956 στην έκθεση Νιχάτ Ερίμ και εφαρμόζεται μέχρι σήμερα; Διότι, η πολιτική της διχοτόμησης δεν επιδιώκεται από τους Τουρκοκύπριους μετά τον αγώνα της ΕΟΚΑ για Ένωση. Αλλά, από την πρώτη στιγμή που πάτησαν το πόδι τους στην Κύπρο οι Βρετανοί το 1878.
Υπάρχουν εκατοντάδες ιστορικές αναφορές για τους Τούρκους της Κύπρου που ζητούσαν υπερπρονόμια από τους αποικιοκράτες, αλλά και διαχωρισμό από τους Ελληνοκύπριους. Το 1907, για παράδειγμα, όταν ήταν στο φόρτε τους οι διαβουλεύσεις για τα δημαρχεία των πόλεων, η τουρκική απαίτηση ήταν να διορίζονται δήμαρχοι ένας Έλληνας και ένας Τούρκος εκ περιτροπής. Μάλιστα, εκ περιτροπής! Κι από τους δημάρχους φτάσαμε στους εκ περιτροπής προέδρους. Διότι, ουδέποτε εργάστηκαν για ένα κοινό κράτος. Ουδέποτε στην ιστορία, ουδέποτε και σήμερα.
Αλλά, ας μείνουμε στο 1960. Ελάχιστοι Ελληνοκύπριοι γνωρίζουν την ιστορία των αγωνιστών της ΕΟΚΑ Ευριπίδη Νούρου και Νεοκλή Παναγιώτου, που δολοφονήθηκαν το 1961 και του Ανδρέα Παντελίδη που δολοφονήθηκε το 1962. Δολοφονήθηκαν από Ελληνοκύπριους γιατί «παρέμεναν πιστοί στον όρκο τους για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και δεν συμβιβάζονταν με το κατεστημένο της Ζυρίχης και της κυπριακής συνείδησης», όπως έγραψε ο δημοσιογράφος και ιστορικός ερευνητής Νίκος Παπαναστασίου. Από την άλλη, όμως, οι Τουρκοκύπριοι δολοφονούσαν όσους Τουρκοκύπριους εγκατέλειπαν τον στόχο της διχοτόμησης και μιλούσαν για ελληνοτουρκική φιλία (Καβάζογλου, Γκιουράν, Χικμέτ και πολλοί άλλοι).
Οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου υπογράφτηκαν 11 Φεβρουαρίου 1959 και η ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας έγινε στις 16 Αυγούστου 1960. Ανάμεσα σε αυτές τις ημερομηνίες, δηλαδή, μετά που έβαλαν την υπογραφή τους οι Τουρκοκύπριοι κουβαλούσαν όπλα από την Τουρκία, εξοπλίζονταν άμαχοι Τ/κ και εκπαιδεύονταν από Τούρκους αξιωματικούς, που έρχονταν στην Κύπρο ως δήθεν δάσκαλοι, αναμένοντας την ώρα που θα ανατρέψουν το κράτος το οποίο οι ίδιοι συμφώνησαν και στο οποίο, όπως δήλωνε την περασμένη εβδομάδα ακόμα και ο Νίκος Αναστασιάδης, απέκτησαν υπερπρονόμια.
Ακολούθησε καταιγισμός διαχωριστικών ενεργειών, όλες από την τουρκική πλευρά, (επιμονή σε γεωγραφικό διαχωρισμό δημαρχείων, βέτο σε ενιαίο κυπριακό στρατό, που δεν θα είχε χωριστές μονάδες, καταψήφιση προϋπολογισμών και φορολογιών του κράτους, κατακράτηση κι εκμετάλλευση δημοτικών περιουσιών που άρπαξαν κατά τις δικοινοτικές ταραχές του 1958, παράνομη είσπραξη δημοτικών φόρων από τους Τ/κ), μέχρι να φτάσουμε στην αποχώρηση του 1963 και στους θύλακες.
Αν θα μιλήσουμε, λοιπόν, κύριε Ακιντζί για τη μάνα των κακών ας μιλήσουμε. Αλλά, επιτέλους, να μιλήσουμε σαν ελεύθεροι άνθρωποι, όχι σαν τσογλάνια των σουλτάνων.
