28 Ιουνίου 2017, 12:01 μμ
του Άριστου Μιχαηλίδη
Ώστε, τελικά, ο Άιντε δεν θα παρουσιάσει «κοινό έγγραφο» και οι συνομιλίες δεν θα καταρρεύσουν χωρίς αυτό. Ευτυχώς, να λέμε. Αλλά, ακόμα και χθες κάποιοι στην Κύπρο βυσσοδομούσαν εναντίον του Κοτζιά, που αντέδρασε. Τόσο άμυαλοι είναι πια, που πιστεύουν ότι ο Άιντε και οι Βρετανοί θέλουν το καλό μας κι ο Κοτζιάς θέλει το κακό μας. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο. Αλλά, ας βυσσοδομούν. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι στο τραπέζι των συνομιλιών είναι ο Κοτζιάς κι όχι αυτοί, που έλεγαν ότι το έγγραφο είναι «προς τη σωστή κατεύθυνση», την ώρα που οι κυβερνήσεις Κύπρου και Ελλάδας πάλευαν για να ανατρέψουν τις ιδέες Άιντε και ανάγκασαν τελικά τον Γκουτέρες να το αποσύρει. Ελπίζω μόνο να τους έχει μείνει λίγο μυαλό και να μην πιστεύουν ότι φταίει ο Φιλελεύθερος, που έχει ανοικτή γραμμή επικοινωνίας με τον Έλληνα υπουργό (μας το είπαν κι αυτό!), ενώ αυτοί θα ήταν ευχαριστημένοι αν είχαμε ανοικτή γραμμή με τον Τσαβούσογλου.
Οι συνομιλίες, λοιπόν, σήμερα θα ξεκινήσουν «από εκεί που έμειναν οι πλευρές στη Γενεύη και στο Μοντ Πελεράν», όπως είπε ο Άιντε, αποσύροντας το έγγραφό του, λίγο πριν τον ξεχάσει στη Γενεύη το ελικόπτερο. Και όσον αφορά στην ασφάλεια και τις εγγυήσεις το σημείο αυτό είναι το σημείο μηδέν. Διότι, στη Γενεύη και στο Μοντ Πελεράν 3, απλώς οι πλευρές κατέθεσαν τις θέσεις τους και, κυρίως, η τουρκική πλευρά τη θέση ότι δεν υπάρχει λύση χωρίς τουρκικό στρατό και εγγυήσεις. Τους μήνες που μεσολάβησαν, από τον περασμένο Ιανουάριο, δεν άλλαξε τίποτε στην ακραία τουρκική θέση. Άλλαξε, όμως, στη θέση πολλών «δικών μας», κυρίως αυτών που περίμεναν την έκπληξη από την Τουρκία και δεν ήρθε τότε, αλλά συνεχίζουν να την περιμένουν. Κατεβάζοντας όλο και πιο χαμηλά τον πήχη των προσδοκιών τους. Διότι, αυτούς τους μήνες χωρίς να υπάρχει τίποτα ουσιαστικό στη διαπραγμάτευση άρχισαν να συζητούν τη φόρμουλα με την οποία θα μείνει η Τουρκία εσαεί στην Κύπρο. Γι’ αυτό έφτασε κι ο Άιντε στις ιδέες περί Συνθήκης Εφαρμογής της λύσης όπου η Τουρκία θα είναι εγγυητής της λύσης (ο λύκος να προσέχει τα πρόβατα!) και όπου τα τουρκικά στρατεύματα θα παραμείνουν για να εγγυώνται, δήθεν, την εξωτερική ασφάλεια. Και οι δικοί μας φωστήρες άρχισαν αίφνης να μιλούν για ένα «μικρό άγημα Τούρκων στρατιωτών». Ασφαλώς είναι λογικό να σκέφτεται κανείς ότι είναι προτιμότερο να υπάρχει ένα μικρό άγημα (πόσο μικρό;) παρά να υπάρχουν 40.000 στρατιώτες. Ωστόσο, με τέτοιες σκέψεις βρισκόμαστε σε εντελώς λάθος προσανατολισμό. Διότι, το ζήτημα δεν είναι πόσο μικρό ή μεγάλο θα είναι το τουρκικό άγημα, ούτε αν η Τουρκία θα δικαιούται να παρέμβει για να αποκαταστήσει την τάξη (όπως την αποκατέστησε το 1974) μόνο όταν την καλέσει η Βουλή του τ/κ συνιστώντος κράτους. Γιατί αυτά είναι φόρμουλες για να συνεχίσει η Τουρκία να έχει λόγο και ρόλο στην Κύπρο μετά τη λύση. Κι αυτό μπορεί να το πετύχει με μια συμφωνία που θα νομιμοποιεί τις αξιώσεις της επί της κυπριακής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, έστω κι αν δεν θα έχει εδώ ούτε έναν Τούρκο στρατιώτη. Αυτό είναι που πρέπει να αποκλειστεί. Η Τουρκία μετά τη λύση δεν μπορεί να έχει ρόλο στην Κύπρο, ή, πάντως, όχι διαφορετικό από τον ρόλο που έχει σήμερα η Ελλάδα. Αν αφήσουμε παράθυρο ανοικτό, ας μην ελπίζουμε σε ειρηνικό και ελεύθερο μέλλον.
Υ.Γ.: Περιγράφοντας τη διαδικασία ο Άιντε είπε χθες ότι θα υπάρχουν δύο τραπέζια. Στο ένα οι εγγυήτριες και οι δύο κοινότητες θα συζητούν την ασφάλεια και στο άλλο θα συνεχίζονται οι ενδοκοινοτικές συνομιλίες για τα υπόλοιπα. Όπως έλεγε ο Ακιντζί από τον περασμένο Νοέμβριο. «Να υπάρξουν δύο τραπέζια. Στο ένα τραπέζι να παρακαθήσουν η ε/κ και η τ/κ πλευρά για να συζητήσουν τα πέντε κεφάλαια και στο άλλο η Τουρκία, η Ελλάδα και η Βρετανία για να συζητήσουν τις εγγυήσεις» (28/11/2016). Το συζήτησε, είπε, και με τον Ερντογάν και πήρε την έγκρισή του για την κατά τα άλλα διαδικασία κυπριακής ιδιοκτησίας. Αυτά είναι διαδικαστικές λεπτομέρειες, λένε. Απλώς, απορούμε γιατί χάνουμε τόσο χρόνο να διαφωνούμε αφού στο τέλος συμφωνούμε με όλες τις τουρκικές… λεπτομέρειες.
