21 Ιουλίου 2017, 11:30 πμ
του Γιώργου Καλλινίκου
Αν είναι κάτι που μας χαρακτηρίζει ως λαό είναι η… ικανότητά μας να ξεχνάμε. Αυτό το εκμεταλλεύονται τα μέγιστα οι πολιτικοί. Βέβαιοι ότι ο λαός ξεχνάει γρήγορα, μεταλλάσσονται. Διαγράφουν με μια μονοκονδυλιά όσα μπορεί πριν λίγο καιρό να διακήρυτταν. Αρπάζονται από ένα γεγονός, και αρχίζουν τις κορώνες και τις ατάκες με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Πολλές φορές δεν διστάζουν να κάνουν και στροφή 180 μοιρών οι αφιλότιμοι. Τόσο πολύ, που αν βρεθεί κανείς που να θυμάται τι υποστήριζαν προηγουμένως και ακούσει την μετάλλαξή τους, θα νομίζει ο άνθρωπος ότι βρίσκεται σε ξένο τόπο. Αυτό το φαινόμενο είναι ιδιαιτέρως επαναλαμβανόμενο μετά το ναυάγιο των συνομιλιών.
Ακούς τον πρόεδρο Αναστασιάδη να στέλνει τρανταχτό μήνυμα στους Τουρκοκυπρίους ότι «πρέπει να αποφασίσουν, ή θα είναι μέρος της Τουρκίας ή θα είναι μέρος του κυπριακού κράτους». Δεν θα επισημάνουμε πως με την αποδοχή εκ μέρους του της εκ περιτροπής προεδρίας, ουσιαστικά ανοίγει ο ίδιος την πόρτα στην Τουρκία για να ελέγχει την εξουσία στην Κύπρο μετά τη λύση. Βίωσε στο Κραν Μοντάνα πώς ο Ακιντζί μετατράπηκε από μαριονέτα, που ήταν μέχρι εκείνη την στιγμή, σε απλή γλάστρα κι έφτασε στο σημείο να μιλάει μόνο όταν ο Τσαβούσογλου τού έδινε άδεια. Ανεξαρτήτως τούτου, όμως, για να μην ξεφύγουμε από το θέμα των πολιτικών μεταλλάξεων, είναι κάποιος που θυμάται τον Αναστασιάδη στα τέσσερα χρόνια της προεδρικής του θητείας να έστειλε ποτέ προηγουμένως τέτοιο μήνυμα στους Τ/κ; Αντιθέτως, με την όλη του συμπεριφορά (κοινούς περιπάτους, θέατρα, κοινά μηνύματα, μέχρι και τουρκικά μίλησε για να στείλει μήνυμα στους Τ/κ) ουσιαστικά έστελνε το μήνυμα ότι δεν τον ενοχλεί ποσώς αν οι Τ/κ παραμείνουν στην αγκαλιά της Τουρκίας.
Προχθές στην εκδήλωση για τους αγνοουμένους, μάλιστα, αποκάλυψε τι είχε πει στον Τσαβούσογλου. Ποιος τον άκουσε και δεν ανατρίχιασε από εθνική υπερηφάνεια; «Πώς να επιστρέψω και να πω στους συμπατριώτες μου ότι μπορεί να προτείνω λύση η οποία να επιτρέπει τη συνέχιση της παρουσίας των κατοχικών στρατευμάτων», είπε. Όχι, δεν φορούσε φουστανέλα εκείνη την στιγμή. Το διασταυρώσαμε. Ήταν, όμως, σαν να φορούσε… Παρόμοια με εκείνη του Αθανάσιου Διάκου ένα πράγμα…
Διάβαζα χθες και την ανακοίνωση του ΔΗΣΥ για την επέτειο της τουρκικής εισβολής. Κι εκεί κορώνες. Απαλλαγή από τον κατοχικό στρατό και τον έλεγχο της Τουρκίας, απελευθέρωση (ναι, καλά διαβάζετε, όχι επανένωση όπως ενίοτε έλεγαν) των κατεχομένων και άλλα παρόμοια. Επειδή δεν είναι όλοι που ξεχνάνε, πολλοί σίγουρα θα φέρουν στη μνήμη τους τι έλεγαν τα τελευταία χρόνια ο Αβέρωφ, ο Τορναρίτης και τα παπαγαλάκια της Πινδάρου. Θα ενθυμηθούν τα μυστικά δείπνα με τον Ακιντζί, τον πόλεμο για το ενωτικό δημοψήφισμα στη Βουλή, τις χωρίς αιδώ πρόταξη ως βασικού επιχειρήματος για αποδοχή της όποιας λύσης ότι θα γίνουμε πελάτες στην τεράστια τουρκική αγορά και θα θησαυρίσουμε κι ένα σωρό άλλα.
Άκουγα, επίσης χθες, τον κυβερνητικό εκπρόσωπο (είναι σοβαρός ο άνθρωπος, αλλά καθηκόντως, πρέπει να λέει και κάποια πράγματα που να συνταυτίζονται με αυτούς τους οποίους εκπροσωπεί) να καλεί κι αυτός τους Τ/κ: «Είναι καιρός οι Τ/κ να λάβουν σοβαρές και τολμηρές αποφάσεις, που αφορούν το μέλλον τους, αν δηλαδή το βλέπουν με την Τουρκία ή σε μια επανενωμένη πατρίδα, κράτος-μέλος της ΕΕ». Ως θέση είναι άκρως σωστή. Αναμφίβολα. Στη βάση, όμως, των προναφερθέντων και πολλών άλλων, που δύναται κάποιος να ενθυμηθεί, πόσο κολλάει με την εν γένει πολιτική συμπεριφορά των κυβερνώντων;
Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι πολιτική διάνοια για να αντιληφθεί πώς και γιατί καταγράφεται αυτή η μετάλλαξη στο ύφος, την φρασεολογία και την επιχειρηματολογία Προεδρικού και Πινδάρου. Με δεδομένο το ναυάγιο και με προεδρικές εκλογές ενόψει, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Είναι και η παντελής έλλειψη ανταγωνιστικού υποψηφίου από πλευράς ΑΚΕΛ… Ο Αναστασιάδης δεν χρειάζεται να παλέψει πολύ στο στρατόπεδο των υποστηρικτών της δικής του φιλοσοφίας στο Κυπριακό. Με πολιτική μαγκιά, λοιπόν, με εμφανίσεις φουστανέλας, θα επιδιώξει να κατευνάσει τους απογοητευμένους στο χώρο του ΔΗΣΥ και άλλους. Το ερώτημα είναι κατά πόσον αυτή η πολιτική μαγκιά θα διατηρηθεί και μετά τις προεδρικές εκλογές, αν επανεκλεγεί… Ή μήπως θα επιστρέψουν στην πολιτική και το ύφος που χρησιμοποιούσαν όλα τα προηγούμενα χρόνια. Ξεχνώντας το σλόγκαν που σήμερα υιοθετούν «μηδέν στρατός, μηδέν εγγυήσεις», ακολουθώντας την γραμμή Κοτζιά, ενώ ήταν γνωστή η πολεμική που του ασκούσαν όταν ακόμη, ψευδαισθησιακά πίστευαν ότι μπορούσε η Τουρκία να κάνει παραχωρήσεις. Είναι κι ένας άλλος μεγάλος κίνδυνος στην επόμενη πενταετία. Να μην υπάρχει ούτε ο Κοτζιάς μετά τις επόμενες βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα…
ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/417059/proeklogkes-metallaxeis-foystaneles-kai-o-meglos-kindynos
