Εθνοκάθαρση και Σταδιακή Αναγνώριση

Print Friendly, PDF & Email

08 Οκτώβριος 2017, 18:00

Του Μιχάλη Παπαδόπουλου

Η ΚΑΤΑ ΣΥΡΡΟΗΝ ΚΑΙ ΚΑΘ’ ΟΛΟΚΛΗΡΙΑΝ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΗΣ Γ’ ΒΙΕΝΝΗΣ ΚΑΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ

«Η ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΗΣ Γ’ ΒΙΕΝΝΗΣ ΑΠΟΣΚΟΠΕΙ ΣΕ ΔΥΟ ΒΑΣΙΚΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ: Α) ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΤΩΝ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΩΝ, ΔΗΛΑΔΗ ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗΣ, ΚΑΙ Β) ΤΗΝ ΕΚΜΑΙΕΥΣΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΥΣ»

Η επαναλαμβανόμενη και καθ’ ολοκληρίαν παραβίαση της συμφωνίας της Τρίτης Βιέννης από το κατοχικό καθεστώς, με την απαγόρευση διόδου της ανθρωπιστικής βοήθειας προς τους Ε/κ εγκλωβισμένους της Καρπασίας, δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών για τις προθέσεις και τις επιδιώξεις της Τουρκίας και του εγκάθετου μορφώματός της στα κατεχόμενα

Τρόπους δραστικής αντίδρασης μελετά η Λευκωσία απέναντι στα νέα τετελεσμένα που επιχειρούν να διαμορφώσουν οι Τούρκοι στην «Πράσινη Γραμμή» (ίδε εκτενές ρεπορτάζ στη σελ. 4).

Η επαναλαμβανόμενη και καθ’ ολοκληρίαν παραβίαση της συμφωνίας της Τρίτης Βιέννης από το κατοχικό καθεστώς, με την απαγόρευση διόδου της ανθρωπιστικής βοήθειας προς τους Ε/κ εγκλωβισμένους της Καρπασίας, δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών για τις προθέσεις και τις επιδιώξεις της Τουρκίας και του εγκάθετου μορφώματός της στα κατεχόμενα, ενώ έχει εμβάλει σε έντονο προβληματισμό την Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία, πέρα από τα ήδη ειλημμένα πολιτικά και διπλωματικά διαβήματα προς διάφορες πλευρές, επεξεργάζεται και σειρά μέτρων προς αντιμετώπιση της κατάστασης, τα οποία αφορούν σε δύο σκέλη: Αφενός να συμβάλουν στην άμεση ανακούφιση των εγκλωβισμένων, επιλύοντας, ταυτόχρονα, και μακροπρόθεσμα το πρόβλημα, και, αφετέρου, να προκαλέσουν κόστος στο ψευδοκράτος και στην Τουρκία, αφού η πεποίθηση που διαμορφώνεται, πλέον, στους κόλπους της Κυβέρνησης είναι ότι οι Τούρκοι έχουν ξεπεράσει κάθε όριο προκλητικότητας και θα πρέπει να υπάρξει ουσιαστική αντίδραση.

Η Τρίτη Βιέννη

Ωστόσο, ένα εξόχως ευπαρατήρητο γεγονός είναι η κατ’ εξακολούθησιν, εις το διηνεκές, και εφ’ όλης της ύλης παραβίαση της συμφωνίας της Τρίτης Βιέννης, υπογραφείσας τον Αύγουστο του 1975 μεταξύ Κληρίδη-Ντενκτάς, από την τουρκική πλευρά.

Θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι αποτελεί άλλη μια παραβίαση συμφωνίας, στη χορεία των αναρίθμητων παραβιάσεων συμφωνιών στις οποίες διαχρονικά προβαίνουν οι Τούρκοι. Ωστόσο, η συγκεκριμένη συμφωνία διέπεται από κάποια ειδολογικά χαρακτηριστικά, τα οποία φαίνεται να παρεμποδίζουν την επιδιωκόμενη στρατηγική της Άγκυρας για διενέργεια εθνοκάθαρσης στα κατεχόμενα και σταδιακής προσάρτησής τους.

Και η συνεχιζόμενη, ολοσχερής παραβίασής της συνυφαίνεται πλήρως με την περαιτέρω προώθηση της εξυφαινόμενης τουρκικής στρατηγικής, μετά το ναυάγιο στο Κραν Μοντανά, για αναβάθμιση του ψευδοκράτους σε βαθμό αναγνώρισης, στη λογική των δύο χωριστών κυριαρχιών.

Όπως επισημαίνει, μιλώντας στη «Σημερινή» της Κυριακής ο νομικός Γιώργος Κολοκασίδης, δεν πρόκειται απλώς για παραβίαση μιας πρόνοιας ή μιας παραγράφου της συμφωνίας, αλλά για καθ’ ολοκληρίαν παραβίαση, η οποία αποσκοπεί σε δύο βασικούς στόχους: Α) Στην πλήρη εκμηδένιση του ελληνικού πληθυσμού των κατεχομένων, δηλαδή μια μορφή εθνοκάθαρσης, μέσα από τον εξευτελισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας και των ίδιων των εγκλωβισμένων, και Β) στην εκμαίευση στοιχείων αναγνώρισης του ψευδοκράτους.

«Δυστυχώς», σημειώνει περαιτέρω, «η Κυβέρνηση ομφαλοσκοπεί και αποφεύγει να εντάξει τη συμπεριφορά του ψευδοκράτους στο ευρύτερο πλαίσιο εκδίπλωσης της τουρκικής στρατηγικής. Κι αυτό, γιατί τα συμπεράσματα που συνάγονται, οδηγούν στην πλήρη ακύρωση της κυβερνητικής πολιτικής, η οποία μένει σε μιαν αποσπασματική θέαση της πραγματικότητας, αδυνατώντας να την εντάξει σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο και να την ενσωματώσει στη στρατηγική της».

Σε ανάλογη προσέγγιση προβαίνει ο νομικός Ανδρέας Αγγελίδης, τονίζοντας ότι πρόκειται για επανάληψη της κλασικής τουρκικής τακτικής για άσκηση πίεσης και εκφοβισμού επί του ελληνικού πληθυσμού των κατεχομένων, αλλά και επί της ίδιας της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατά το παράδειγμα της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου, της Τενέδου, του Πόντου, κ.ά. Και αντανακλά την πάγια πρακτική της Τουρκίας για αθέτηση όλων των συμφωνιών που έχει διαχρονικά υπογράψει, καθώς, επιπρόσθετα, «δεν σέβεται κανένα από τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών για την Κύπρο και, φυσικά, τη συμφωνία της Τρίτης Βιέννης».

Προωθούν τη λύση ΔΔΟ

Οι ενέργειες του ψευδοκράτους δεν εκπλήττουν, επισημαίνει ο νομικός, Χρήστος Κληρίδης, συμπληρώνοντας ότι εντάσσονται στο πλαίσιο και στη στοχοθεσία της Τουρκίας για προώθηση της ΔΔΟ, «που δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια συνομοσπονδία δύο κρατών και μέσα από την οποία η Τουρκία θα αποκτήσει νόμιμα έλεγχο και στην ελληνοκυπριακή συνιστώσα πολιτεία».

Αναφερόμενος διεξοδικότερα στο περιεχόμενο της συμφωνίας, ο κ. Κληρίδης σημειώνει: «Πρόσφατα γίνεται πολύς λόγος για τη ‘Συμφωνία’ της Τρίτης Βιέννης, στο πλαίσιο του τρίτου γύρου διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό μεταξύ των κ. Γλαύκου Κληρίδη και Ραούφ Ντενκτάς. Η Συμφωνία προνοούσε, ουσιαστικά, τη μεταφορά των Τουρκοκυπρίων στην κατεχόμενη Κύπρο, με αντάλλαγμα διασφάλισης των δικαιωμάτων των εγκλωβισμένων, για να διάγουν μια κανονική ζωή με διευκολύνσεις, σε σχέση με την παιδεία, ελευθερία της θρησκείας, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ελευθερία διακίνησης στα κατεχόμενα. Επίσης, θεωρητικά διασφαλίστηκε με τη Συμφωνία το δικαίωμά τους, να μεταβούν στις ελεύθερες περιοχές. Δυστυχώς, στη Συμφωνία γίνεται αναφορά για Βορρά και Νότο».

Ειδικότερα, προσθέτει ο κ. Κληρίδης, η 4η παράγραφος προνοεί ότι η δύναμη του ΟΗΕ θα είχε ελεύθερη και κανονική πρόσβαση στα ελληνοκυπριακά χωριά και κατοικίες στον Βορρά. Το τι έγινε στην πραγματικότητα, είναι ότι οι Τούρκοι επέστρεψαν και οι Ελληνοκύπριοι εκδιώχθηκαν κατά χιλιάδες, με αποτέλεσμα να παραμείνουν μόνον ορισμένες εκατοντάδες.

«Η επίκληση της ‘Συμφωνίας’ αυτής δεν συνιστά επίκληση ‘Συμφωνίας’ δύο κρατών», εξηγεί, «αλλά διευθέτηση μεταξύ των δυο διαπραγματευτών, την οποία οι Τούρκοι παρέβησαν σκανδαλωδώς. Ούτε προνοεί ρητά η ‘Συμφωνία’ για τη μεταφορά προϊόντων. Όμως, το πνεύμα της είναι προς αυτή την κατεύθυνση, όπως και η πρακτική η οποία έκτοτε ακολουθήθηκε».

Προσφυγή

Ως εκ τούτου, καταλήγει ο Χρήστος Κληρίδης, «γνώμη μου είναι ότι, ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης του θέματος, είναι η προσφυγή της Κυπριακής Δημοκρατίας εναντίον της Τουρκίας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με καταγγελία για παραβίαση εκ μέρους της Τουρκίας, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης, σε σχέση με το δικαίωμα κατοχύρωσης της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής και του περιουσιακού.

»Επιπρόσθετα, θα πρέπει να γίνουν τα δέοντα διαβήματα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση, στον ΟΗΕ, αλλά και στην εξ Υπουργών Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης, αρμόδια για την εφαρμογή των προηγούμενων διακρατικών προσφυγών της Κυπριακής Δημοκρατίας εναντίον της Τουρκίας.

»Πρέπει όμως και οφείλει η Κυβέρνηση να αναθεωρήσει και το ίδιο το καθεστώς της διέλευσης των Τουρκοκυπρίων στις ελεύθερες περιοχές ως και τα υπερδικαιώματα τα οποία έχουν παραχωρηθεί σε Τουρκοκυπρίους. Επιπρόσθετα, θα πρέπει να ζητήσει την αναθεώρηση του κανονισμού της Πράσινης Γραμμής, για την ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων από τα κατεχόμενα προς τις ελεύθερες περιοχές».

«Τραγική η κατάσταση των εγκλωβισμένων»

Ενώ από πλευράς Κυβέρνησης καταβάλλεται κάθε δυνατή προσπάθεια, «ώστε να μη λείψει τίποτε απολύτως από τους εγκλωβισμένους», όπως διαβεβαίωσε την εφημερίδα μας αρμόδια κυβερνητική πηγή, οι εγκλωβισμένοι μας στην κατεχόμενη Καρπασία συνεχίζουν να ζουν ένα πρωτόγνωρο καθημερινό δράμα, που παραπέμπει στις πρώτες μετά τον πόλεμο του ’74 ημέρες.

Μιλώντας στη «Σημερινή» της Κυριακής, η κ. Αγγελική Προδρόμου, υπεύθυνη διανομής των αγαθών προς τους εγκλωβισμένους μας στο κατεχόμενο Ριζοκάρπασο τα τελευταία έξι χρόνια, εξέπεμψε κραυγή απόγνωσης, τονίζοντας πως, μετά τον τερματισμό της μεταφοράς των τροφίμων από την ΟΥΝΦΙΚΥΠ, οι εγκλωβισμένοι νιώθουν να βρίσκονται πλήρως εγκαταλειμμένοι, αφού «από μόνη της η παρουσία των ΗΕ εκεί, πρόσφερε το αίσθημα μιας έστω στοιχειώδους ασφάλειας», κάτι που τώρα δεν υπάρχει, ενώ πρόσθεσε πως γι’ ακόμη μια φορά «οι εγκλωβισμένοι μετατρέπονται σε θύματα πολιτικών σκοπιμοτήτων», εκφράζοντας φόβους ακόμη και γι’ αυτήν την επιβίωσή τους στα πάτρια χώματα, όπου με θυσίες και αίμα κατάφεραν να κρατηθούν τα τελευταία 43 χρόνια.

«Στηριζόμασταν αποκλειστικά σ’ αυτά τα προϊόντα», ανέφερε, και, δυστυχώς, «φαίνεται πως είμαστε με ημερομηνία λήξης, πια, εδώ», κατέληξε.

ΠΗΓΗ:http://www.sigmalive.com/simerini/politics/460151/ethnokatharsi-kai-stadiaki-anagnorisi