15 Οκτώβριος 2017, 18:00
Του Χρίστου Χαραλάμπους
Η «ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ», ΣΥΝΑΦΕΙΣ ΑΠΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΓΚΡΙΖΑ… ΠΕΡΙΟΔΟΣ
ΕΝΩ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΗΜΟΣΙΩΣ ΔΗΛΩΝΕΙ ΤΑ ΟΣΑ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΑ ΕΠΕΔΙΩΚΕ ΣΤΟ ΚΡΑΝ ΜΟΝΤΑΝΑ, ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΟΙ ΤΩΝ Η.Ε. ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΟ ΑΦΗΓΗΜΑ ΤΗΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, ΕΝΙΣΧΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΕΠΛΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ
Η στάση του διεθνούς Οργανισμού μετά το ναυάγιο της κορυφωθείσας στην Ελβετία προσπάθειας αποπνέει, είτε κάποιος θέλει να το διακρίνει είτε θέλει να το αγνοεί, εντονότατο «ποντιοπιλατισμό»
Στην πολιτική, πίσω από τις λέξεις και συγκεκριμένα μοτίβα απαντήσεων, κρύβεται, σχεδόν πάντα, η ουσία και η πραγματική αλήθεια. Ως εκ τούτου, οι απαντήσεις του εκπροσώπου του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Στέφαν Ντουζαρίκ στις «κυπριακού ενδιαφέροντος» ερωτήσεις που δέχεται, όχι μόνο δεν τοποθετούνται στην ουσία, αλλά διά της πλαγίας και διπλωματικώς, συνεχίζουν να τροφοδοτούν ηθελημένα ή άθελα (μείζον ερώτημα!) εκ διαμέτρου αντίθετα αφηγήματα, από αυτά που δημοσίως προβάλλονται από το σύνολο των εμπλεκομένων στην αποτυχημένη διαδικασία στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας, αρχές περασμένου Ιουλίου.
Γενικότερα, δε, η στάση του διεθνούς Οργανισμού μετά το ναυάγιο της κορυφωθείσας στην Ελβετία προσπάθειας αποπνέει, είτε κάποιος θέλει να το διακρίνει είτε θέλει να το αγνοεί, εντονότατο «ποντιοπιλατισμό» και λογική ή συμπεριφορά τύπου «μη μου τους κύκλους τάραττε». Και αν διαχρονικά η πολιτική των ίσων αποστάσεων έβρισκε πάντα ως γνήσιο εκφραστή της τον ΟΗΕ, σε κάποιες των επίκαιρων περιπτώσεων, αυτή όχι μόνο δεν δικαιολογείται αλλά προσκρούει στη λογική που γνωρίζουμε και τα πραγματικά δεδομένα και περιστατικά μίας διαδικασίας που κράτησε πέραν των δύο ετών. Εκτός, βεβαίως, αν όπως κάποιοι ισχυρίζονται, δεν γνωρίζουμε τα πάντα ή τα όσα γνωρίζουμε είναι σκοπίμως θολωμένα.
Εξ αποστάσεως παρατήρηση
Η ανάγκη του Προέδρου -με αφορμή την απαράδεκτη απόφαση του κατοχικού καθεστώτος και την αντίδραση των Ηνωμένων Εθνών, που επέλεξαν να αναφερθούν σε «διακοινοτικό πρόβλημα που χρήζει κοινά αποδεκτών λύσεων»- να μιλήσει για αδιανόητη στάση του διεθνούς Οργανισμού, προφανώς και αποτελεί επαρκή απόδειξη ότι «κάτι δεν πάει καλά».
Σε αυτήν την αναφορά, δε, ήρθαν να προστεθούν κι άλλες, με κύριο εκφραστή τον ίδιο τον εκπρόσωπο του Γενικού Γραμματέα, Στέφαν Ντουζαρίκ, ο οποίος ομιλεί και ενεργεί εξ ονόματος του ιδίου του διεθνούς Οργανισμού. Ο Ντουζαρίκ επιχειρεί και ενδεχομένως να τα καταφέρνει, να συντηρεί ένα αφήγημα σε σχέση με το τι πραγματικά έγινε στο Κραν Μοντανά, το οποίο, αυστηρά ομιλούντες, υπερκαλύπτει την Τουρκία και την απομονώνει από το κάδρο των ευθυνών.
Η πιο βαθιά ερμηνεία των όσων λέει, σε συνάρτηση και όχι απομονωμένα από τα όσα λέγονταν ή φημολογούνταν την επίμαχη περίοδο, οδηγεί σε ένα συμπέρασμα – μη αποδεδειγμένο – πως ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, στην κατ’ ιδίαν συνάντησή του με τον Αντόνιο Γκουτέρες στις 5 Ιουλίου, κατέθεσε εμπιστευτικώς θέσεις που δεν δικαιολογούν την αντίδραση της Λευκωσίας.
Η επίμαχη αναφορά Ντουζαρίκ ήταν: «Ο Γ.Γ. αναμενόταν να υποβάλει προς το Σ.Α. μία όσο το δυνατόν περισσότερο ολοκληρωμένη έκθεση. Έχει επίσης την ευθύνη να διατηρήσει την εμπιστευτικότητα της διαδικασίας, τις συζητήσεις που έγιναν και τις προτάσεις που κατατέθηκαν από τα μέρη». Παράλληλα, για πολλοστή φορά, ανέφερε ότι το παιχνίδι επίρριψης ευθυνών δεν εξυπηρετεί κανέναν, καλυπτόμενος πίσω από αυτήν τη θέση αρχής, για το γεγονός ότι η Τουρκία ουδέποτε αναφέρεται ως φέρουσα ευθύνη στην επίμαχη έκθεση. Εκτός και αν δεν έφερε…
Γιατί…
Το περιεχόμενο των αναφορών των Ηνωμένων Εθνών σίγουρα τυγχάνει και διαφορετικών ερμηνειών αλλά και διαφορετικής αντίληψης ως προς τη βαρύτητά τους. Υπάρχουν, ουσιαστικά, τρεις σχολές σκέψης. Η πρώτη, που εκφράζεται από το κυβερνητικό στρατόπεδο, και που δεν βλέπει κανένα μεμπτό στην έκθεση, αλλά δικαιολογημένη στάση ισορροπιών, την ίδια ώρα που προβάλλει το «εξαιρετικά θετικό» στοιχείο που είναι η για πρώτη φορά ξεκάθαρη αναφορά σε επίσημο έγγραφο των Ηνωμένων Εθνών της ανάγκης κατάργησης του «μη βιώσιμου συστήματος της Συνθήκης Εγγύησης και των επεμβατικών δικαιωμάτων».
Δεύτερη σχολή σκέψης αυτή της Αριστεράς, που εμμένει και επιμένει ότι πρωτίστως οι δηλώσεις του εκπροσώπου του Γενικού Γραμματέα, αλλά και το γεγονός πως τα Ηνωμένα Έθνη σε καμία των περιπτώσεων δεν επιρρίπτουν ούτε κατ’ ελάχιστον την ευθύνη στην Τουρκία, επιβεβαιώνουν τη δική τους αντίληψη πραγμάτων, ότι ουσιαστικά υπήρχε περιθώριο συζητήσεων και κατάληξης το οποίο στάλθηκε, λόγω κακών χειρισμών, στο πυρ το εξώτερον.
Και τέλος είναι και η σχολή της υπόλοιπης αντιπολίτευσης, που αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση της έκθεσης, κυριολεκτικά εξεμάνη, κάνοντας λόγο για τη χειρότερη έκθεση που είχαμε ποτέ, γιατί πρώτον ο Γ.Γ. κλειδώνει τις υποχωρήσεις του Προέδρου Αναστασιάδη χωρίς να κλειδώνει οποιαδήποτε υποχώρηση από την Τουρκία και, δεύτερον, παρά τις υποχωρήσεις αυτές και την ευθύνη της Τουρκίας για το ναυάγιο, δεν επιρρίπτεται καμία ευθύνη στην κατοχική δύναμη.
Πού είναι η αλήθεια, διερωτάται ο απλός πολίτης; Ποιος διαβάζει σωστά τα γεγονότα και γιατί οι άλλοι όχι; Μήπως οι ερμηνείες των περιστατικών ελαύνονται από τις σκοπιμότητες των Προεδρικών εκλογών; Και αν ναι, ποιος θα πει την αλήθεια και πότε;
Διπλωματικό παρασκήνιο
Όλα αυτά σε επίπεδο πολιτικής αντιπαράθεσης στο εσωτερικό, γιατί σε ό,τι αφορά τη διεθνή κοινότητα, η Κυπριακή Δημοκρατία έχει μπροστά της έναν δρόμο δύσβατο γεμάτο αγκάθια. Πρέπει πρώτον να ξεκινήσει να πείθει ότι την πραγματική ευθύνη την φέρει η Τουρκία – κάτι που μέχρι στιγμής δεν κατέστη εφικτό – δεύτερον να αντιμετωπίσει τους κινδύνους που ελλοχεύουν από μία πιθανή συζήτηση της έκθεσης σε επίπεδο Συμβουλίου Ασφαλείας τον ερχόμενο Δεκέμβριο και τρίτον να κρατήσει στη ρητορική και πολιτική της τις απαραίτητες ισορροπίες ώστε να μην κλείσει η πόρτα της λύσης, παρά το ότι η άλλη πλευρά έχει βάλει σε πλήρη υλοποίηση το απαράδεκτο και διχοτομικό σχέδιο Β’.
Προς τούτο εξαιρετικά σημαντική είναι η επίσημη επίσκεψη Αναστασιάδη στη Μόσχα στις 23 και 24 Οκτωβρίου, καθώς η Ρωσία, ως ένα από τα ισχυρότερα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, μπορεί να κρατήσει τις ισορροπίες και να λειτουργήσει ως πανοπλία για την Κυπριακή Δημοκρατία. Θα πρέπει όμως στην εξίσωση και τη μεγάλη εικόνα το Προεδρικό να βάλει και το γεγονός ότι διάγουμε την καλύτερη περίοδο διαχρονικά στις σχέσεις Άγκυρας – Μόσχας με φόντο την αγορά των πυραύλων S400.
ΠΗΓΗ:http://www.sigmalive.com/simerini/politics/461802/ton-inomenon-ethnon-to-afigima
