04 Φεβρουαρίου 2018, 9:30 πμ
του Μάριου Ευρυβιάδη
Προσπαθώ, ερευνώντας, να εντοπίσω μια περίπτωση μεταπολεμικά που κάποιο ισχυρό κράτος κατάφερε, μετά από στρατιωτική επέμβαση να δημιουργήσει, να συντηρήσει και να νομιμοποιήσει ζώνη επιρροής ή ασφαλείας στα σύνορά του ή μακριά από αυτά, επικαλούμενο τη διαφύλαξη των εθνικών του συμφερόντων ή των ιδεολογικών του πεποιθήσεων. Δεν υπάρχει. Και τα παραδείγματα είναι πάμπολλα. Όμως το κλασικό παράδειγμα είναι η περίπτωση του Λιβάνου, όπου δύο γειτονικά κράτη προσπάθησαν να δημιουργήσουν τέτοιες ζώνες επιρροής και ασφαλείας και τα κατάφεραν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τελικά όμως αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν.
Η Συρία των Άσαντ μπήκε στον Λίβανο στρατιωτικά το 1976 –αλλά κατόπιν πρόσκλησης της κυβέρνησης της Βηρυτού– με αφορμή τον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε το 1975. Ο πόλεμος αυτός τελείωσε το 1990 (Συμφωνία Ταΐφ) αλλά το καθεστώς Άσαντ αρνήθηκε να αποσύρει τις δυνάμεις του, επικαλούμενο ζητήματα ασφαλείας. Τελικά τις απέσυρε το 2005, αλλά με την ουρά στα σκέλια. Είχε προηγηθεί η δολοφονία του Προέδρου του Λιβάνου Χαρίρι που αποδόθηκε στο καθεστώς Άσαντ – κάτι που δεν εξακριβώθηκε ποτέ και που μπορούσε κάλλιστα να ήταν μια καλομελετημένη προβοκάτσια. Μετά τη δολοφονία υπήρξαν έντονες διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις κατά της Συρίας στον Λίβανο, καθώς επίσης και πιέσεις από τις ΗΠΑ, από άλλες δυτικές κυβερνήσεις και από τον Οργανισμό των ΗΕ. Τελικά ο Άσαντ, φοβούμενος για το καθεστώς του, έκανε την ανάγκη αρετή και επικαλούμενος τη Συμφωνία Ταΐφ, η οποία προέβλεπε την απόσυρση των συριακών στρατευμάτων, συμμορφώθηκε.
Κάτι ανάλογο συνέβη και με το Ισραήλ. Το Ισραήλ εισέβαλε στον Λίβανο το 1978 (Operation Litani), με αφορμή επιθέσεις Παλαιστινίων από τον Λίβανο που είχαν αρκετούς Ισραηλινούς νεκρούς. Χρησιμοποιώντας δυνάμεις των χριστιανών φαλαγγιτών του Λιβάνου, που πολεμούσαν τους Παλαιστίνιους, το Ισραήλ έφτιαξε «ζώνη ασφαλείας» νότια του ποταμού Λιτάνι με ηγέτη τον φαλαγγίτη Σαάτ Χαντάτ του «Ελεύθερου Στρατού του Λιβάνου». Μαζί έφτιαξαν και την «Κυβέρνηση του Ελεύθερου Λιβάνου». Το 1982 το Ισραήλ εισέβαλε ξανά (Operation Peace Galilei) με αφορμή την απόπειρα δολοφονίας του πρέσβη του στη Βρετανία από Παλαιστίνιο. Τότε έφθασε μέχρι τη Βηρυτό, την οποία βομβάρδισε ανηλεώς. Επίσης επέτρεψε στους φαλαγγίτες να δολοφονήσουν εν ψυχρώ 3.500 άμαχους Παλαιστίνιους (στους καταυλισμούς Σάπρα και Σατίλα) και εξανάγκασε την «Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης» μαζί με τον ηγέτη της Αραφάτ να εγκαταλείψουν τον Λίβανο και να εγκατασταθούν στην Τυνησία.
Όπως και στην περίπτωση της Συρίας –αλλά πέντε χρόνια πριν– έτσι και το Ισραήλ έβαλε την ουρά στα σκέλια και απεχώρησε από τον νότιο Λίβανο το 2000. Το κόστος της κατοχής τού είχε γίνει ασήκωτο, αρχίζοντας από διαμαρτυρίες μέσα στην ίδια του τη χώρα. Κάνοντας και αυτό την ανάγκη αρετή, όπως και η Συρία αργότερα, τα μάζεψε και έφυγε. Με την αποχώρηση του Ισραήλ κατέρρευσαν όλα τα πολιτικά «κατασκευάσματα» που οικοδόμησε στον νότιο Λίβανο μέσω των πληρεξουσίων του. Οι τελευταίοι, όσοι δεν έχασαν τη ζωή τους, κατέληξαν πρόσφυγες στο Ισραήλ.
Είναι η περίπτωση του Ισραήλ και η αιματηρή περιπέτειά του στον νότιο Λίβανο για πάνω από δύο δεκαετίες που παραπέμπει σε αυτά που η Τουρκία επιχειρεί να πετύχει σήμερα με τη στρατιωτική της εισβολή στη βόρεια Συρία. Και εκτιμώ πως οι συνέπειες για αυτήν θα είναι, ίσως, πολύ χειρότερες από αυτές που υπέστη και συνεχίζει να υφίσταται το εβραϊκό κράτος.
Οι απανωτές εισβολές του Ισραήλ στον Λίβανο είχαν ως συνέπεια τη δημιουργία της οργάνωσης που γνωρίζουμε ως Χεζμπολλάχ. Η Χεζμπολλάχ είναι σήμερα η πιο ισχυρή πολεμική και πολιτική δύναμη στον Λίβανο. Ο ρόλος της στη στήριξη του καθεστώτος Άσαντ και της κατίσχυσης του Ισλαμικού Κράτους των αποκεφαλιστών υπήρξε πολύ σημαντικός. Η Χεζμπολλάχ είναι σήμερα και ο πληρεξούσιος του Ιράν στην περιοχή, ένα γεγονός που της προσδίδει ιδιαίτερη στρατηγική σημασία. Λόγω της σχέσης αυτής η Χεζμπολλάχ είναι χαρακτηρισμένη ως τρομοκρατική οργάνωση από τις ΗΠΑ και την ΕΕ.
Η Χεζμπολλάχ είναι σιιτική οργάνωση. Μετά την επικράτηση της Επανάστασης των Μουλάδων στο Ιράν το 1978, η Χεζμπολλάχ (γνωστή τότε ως Αμάλ) ενισχύθηκε με όπλα και χρήματα από την Τεχεράνη ως πόλος αντίστασης κατά των Ισραηλινών και των Αμερικανών (Το 1982 το Ιράν δημιούργησε και την πρώτη του στρατιωτική βάση στον Λίβανο, στην Κοιλάδα Μπεκάα, από όπου πιστεύεται πως οργάνωσε τις αιματηρές επιθέσεις εναντίον των Αμερικανών στον Λίβανο, με εκατοντάδες Αμερικανούς νεκρούς). Το 2006 η Χεζμπολλάχ συγκρούστηκε 34 μέρες με το Ισραήλ στον Λίβανο, σε έναν πόλεμο υψηλής έντασης και τον οποίο το Ισραήλ απέτυχε να κερδίσει. Είχε σημαντικές απώλειες, έχασε πάνω από 45 τανκς και γενικά δέχθηκε ισχυρό πλήγμα στην αξιοπιστία του ως η καλύτερη πολεμική μηχανή στην περιοχή.
Σήμερα όλοι πιστεύουν πως μια πολεμική σύγκρουση Χεζμπολλάχ – Ισραήλ θα πάρει τη μορφή Αρμαγεδώνα, καθότι η δύναμη των όπλων, που κατά τους ειδικούς θα χρησιμοποιηθούν, δεν θα έχει προηγούμενο.
Σήμερα το Ισραήλ θεωρεί το Ιράν ως τον υπ’ αριθμόν έναν υπαρξιακό του κίνδυνο. Έτσι τουλάχιστον ισχυρίζεται δημόσια. Ποιος όμως έφερε τους μουλάδες του Ιράν στην εξώπορτα του Ισραήλ; Οι πολιτικές του εβραϊκού κράτους στον Λίβανο. Γιατί, κατά παραδοχή αξιωματούχων του εβραϊκού κράτους, το Ισραήλ προτιμούσε την κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ και την επικράτηση των τρομοκρατών του ισλαμικού κράτους; Διότι, κατά τον πρώην πρέσβη του Ισραήλ στην Ουάσιγκτον Michael Oren, το Ισραήλ προτιμά τους αποκεφαλιστές του Ισλαμικού Κράτους, που δεν είναι σύμμαχοι του Ιράν, παρά τον Άσαντ που είναι. Από τα δυο κακά, διευκρίνισε ο έντιμος κύριος πρέσβης, το Ισραήλ προτιμά το χειρότερο. Και αυτό είναι οι αποκεφαλιστές του Ισλαμικού Κράτους!
ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ
Τι επιδιώκει ο ισλαμιστής Ερντογάν με την εισβολή στη Συρία; Θέλει, λέει, να δημιουργήσει μια ζώνη επιρροής και ασφάλειας βάθους είκοσι τουλάχιστον χιλιομέτρων μέσα στη Συρία, ώστε να αποτρέψει τον υπαρξιακό κίνδυνο που, λέει, προκύπτει από το κουρδικό στοιχείο. Εάν πραγματικά υφίσταται τέτοιος κίνδυνος, ποιος τον δημιούργησε; Τον δημιούργησαν διαδοχικές τουρκικές κυβερνήσεις που από τη εποχή του Κεμάλ αρνούνται την εθνική και πολιτισμική ύπαρξη των Κούρδων της Τουρκίας και τώρα αυτών της Συρίας και του Ιράκ.
Κυβέρνηση του Ελεύθερου Αφρίν
Ποιες πολεμικές και πολιτικές μεθόδους χρησιμοποιεί η Τουρκία; Αντιγράφει ουσιαστικά τις «δοκιμασμένες» στρατηγικές του Ισραήλ στον Λίβανο. Εκτιμώ πως είναι θέμα χρόνου να ακούσουμε τη συγκρότηση και της «Κυβέρνησης του Ελεύθερου Αφρίν», ή κάτι συναφές. Εγώ ελπίζω να έχουμε την «Κυβέρνηση του Ελεύθερου Αφρίν – Μανπίζ». Εύχομαι, δηλαδή, να προχωρήσει ο Ταγίπ, όπως διατυμπανίζει, βαθιά μέσα στη Συρία, μέχρι την επόμενη κουρδική πόλη, τη Μανπίζ, κοντά στον Ευφράτη ποταμό, θέτοντας υπό τον έλεγχο του σχεδόν τρία εκατ. Κούρδους. Προχώρα, Ταγίπ μπέη. Όσο πιο βαθιά μέσα στη Συρία, τόσο πιο καλά.
ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/485273/i-toyrkia-mesa-sti-syria
