26.6.2018
του Άριστου Μιχαηλίδη
Εντάξει; Ησύχασαν όσοι αγωνιούσαν αν θα βγει από την πρώτη Κυριακή ο σουλτάνος; Αν θα είναι, δηλαδή, θριαμβευτής για να διαχειριστεί με την άνεση του τα ζητήματα και ειδικά αυτό που μας αφορά, το Κυπριακό; Τελείωσε κι αυτό. Είναι ο θριαμβευτής. Σάρωσε. Ελέγχει τα πάντα ως ιδανικός δικτάτορας. Τι κάνουμε παρακάτω; Έχουμε κανένα σχέδιο; Ή, πάλι, θα περιμένουμε τους άλλους να ορίζουν την τύχη μας; Διότι, αν λάβουμε σοβαρά υπόψη τι δήλωναν πολιτικοί ηγέτες μας και τι έγραφαν δημοσιογράφοι μας τους τελευταίους μήνες, θα περιμέναμε ότι από σήμερα θα ξεκινούσε μια νέα εποχή για την Κύπρο, μια εποχή στρωμένη με τα ροδοπέταλα της λύσης που θα έφερνε ο σουλτάνος, και οι ακρότητες που έλεγε θα διαγραφούν διότι τις έλεγε για να κερδίσει τις εκλογές, δεν τις πιστεύει. Περί αναθεώρησης της συνθήκης της Λωζάνης, περί ελληνικών νησιών που του ανήκουν, περί συνομοσπονδιακής Κύπρου, που θα γίνει άμα του δώσουμε και τον Πύργο Τηλλυρίας για να ενώσει τα Κόκκινα με τη Μόρφου… Λοιπόν, τώρα, που τέλειωσαν οι εκλογές κι ο Ερντογάν θα συνεχίσει να λέει τα ίδια, εμείς τι θα λέμε; Ότι θα περιμένουμε ακόμα λίγο για να απαλλαγεί εντελώς από τα εθνικιστικά βαρίδια; Όπως εδώ και 15 ολόκληρα χρόνια, από το 2003 που ανέλαβε για πρώτη φορά την εξουσία, βρίσκουμε διάφορες παρόμοιες δικαιολογίες για να μην παραδεχτούμε ότι τα βαρίδια δεν είναι οι άλλοι, είναι ο Ερντογάν. Κι ότι αυτό που έχουμε να αντιμετωπίσουμε δεν είναι την πολιτική του Ερντογάν, είναι την πολιτική της Τουρκίας. Η οποία βεβαίως εκφράζεται από αυτόν με τον πιο απόλυτο τρόπο, τον πιο εθνικιστικό. Ξεχάσαμε ότι κατά καιρούς είχαμε στην Τουρκία πολύ πιο μετριοπαθείς ηγέτες (ξεχάσαμε και ότι την εισβολή την έκανε ένας σοσιαλιστής πρόεδρος, ο Μπουλέντ Ετζεβίτ), αλλά η πολιτική για την Κύπρο δεν άλλαξε ποτέ. Και έχει μόνο ένα δόγμα: Τον έλεγχο όλης της Κύπρου, είτε μέσω μιας διευθέτησης που θα τη μετατρέπει σε προτεκτοράτο, είτε χωρίς διευθέτηση, αλλά θα την κρατά εσαεί σε ομηρία με τη θηλιά στο λαιμό και την απειλή της κατάληψης όλου του νησιού.
Τώρα, λοιπόν, που τέλειωσαν οι εκλογές, ξέρουμε πολύ καλά τι θα γίνει. Και το δυστύχημα είναι πως αυτό που δεν ξέρουμε είναι τι θα κάνουμε. Το μόνο που ακούμε από τους ηγέτες μας είναι ευχές. Εύχονται να ξεκινήσει η διαδικασία, εύχονται να συναινέσει ο Ερντογάν, εύχονται να στείλει απεσταλμένο ο Γκουτέρες… Είναι με τις ευχές που θα αντιμετωπίσουν την τουρκική πολιτική και τον επεκτατιστή δικτάτορα, που την εφαρμόζει. Εντάξει, θα ξεκινήσουν οι συνομιλίες. Δεν συμφέρει ούτε στον Ερντογάν να μη γίνονται συνομιλίες. Σε ποια βάση και με ποιο στόχο; Όταν θα μας καλέσει ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ να συζητήσουμε την υπογραφή μιας ενδιάμεσης συμφωνίας, μιας ενδιάμεσης λύσης, όπως αξιώνει δημοσίως ο Ακιντζί, ξέρουμε τι θα κάνουμε; Έχουμε πολιτική για να αντιμετωπίσουμε αυτή την καταστροφική εξέλιξη;
Μάλλον, θα το αφήσουμε κι αυτό να το χειριστούμε στο πόδι, όταν έρθει μπροστά μας, χωρίς να έχει καν εξεταστεί. Κι όταν η τουρκική πλευρά θα θέσει επίσημα αυτό που προειδοποιεί, ότι η λύση ομοσπονδίας δεν είναι στο τραπέζι και θα συζητήσουμε λύση συνομοσπονδίας ή δύο κρατών, ξέρουμε τι θα κάνουμε; Δεν έχουμε ιδέα. Αυτή είναι η αλήθεια. Διότι όλη η πολιτική της ηγεσίας μας ξεκινά και τελειώνει στα πρόσωπα. Στον Ταλάτ, στον Ακιντζί, στον Ερντογάν. Και στα μηνύματα που της μεταφέρουν οι πρεσβευτές για τον Ερντογάν που δήθεν θέλει λύση. Από αυτή την ουτοπική προσέγγιση απορρέει και όλη αυτή η σημασία που δόθηκε στις τουρκικές εκλογές. Μέχρι και απευθείας από την Τουρκία μετάδοση δελτίου ειδήσεων είχαμε για να αναγγελθεί αμέσως η νίκη του σουλτάνου. Ούτε στα κατεχόμενα δεν είχαν τόση έγνοια. Κι αυτό επειδή αντί να παράγουμε πολιτική παράγουμε ψευδαισθήσεις. Καλή τύχη, να λέμε.
aristosm@phileleftheros.com
ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/545806/tora-poy-nikise-o-soyltanos-xeroyme-ti-tha-kanoyme
