του Κωστάκη Αντωνίου
12 Νοε 2016
Σε στιγμές ειλικρίνειας, ο Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού παραδέχθηκε πως ο Ακιντζί δεν είναι το κατάλληλο πρόσωπο, το οποίο μπορεί να αποφασίσει για το εδαφικό. «Για να είμαστε ειλικρινείς», είπε, «ας μην τρέφουμε αυταπάτες ότι ο Ακιντζί από μόνος του μπορεί να αποφασίσει εδαφικές αναπροσαρμογές».
Αλλά, τότε, γιατί συζητούμε το πλέον ίσως σημαντικό θέμα, με έναν αδύναμο να αποφασίσει;
Ο υπογράφων, από την πρώτη στιγμή, όταν η Κυβέρνηση πανηγύριζε ότι για πρώτη φορά πέτυχε να συζητείται το εδαφικό, το θέμα εγγυήσεων και το θέμα ασφάλειας, υπογράμμισε πως επρόκειτο για ατελέσφορη, αναποτελεσματική και επικίνδυνη διαδικασία. Και τονίζαμε:
«Ο Μουσταφά Ακιντζί δεν κατέχει έδαφος. Πώς αναμένεται να αποφασίσει στο εδαφικό; Ο Μουσταφά Ακιντζί δεν είναι ο εγγυητής. Πώς μπορεί να αποφασίσει επί των εγγυήσεων; Ο Μουσταφά Ακιντζί δεν είναι ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού της Τουρκίας για να αποφασίσει αν θα αποχωρήσει ο τουρκικός στρατός. Γιατί συζητούμε μαζί του πτυχές, τις οποίες μόνη υπεύθυνη να συζητήσει και να αποφασίσει είναι η Τουρκία;».
Τονίζαμε ότι οι τρεις αυτές πτυχές αποτελούν τις διεθνείς πτυχές του Κυπριακού και καλούσαμε τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να ζητήσει την άμεση σύγκληση διεθνούς διάσκεψης, κατά την οποία θα διαφαίνονταν οι προθέσεις της Τουρκίας και πλέον θα ελύετο και η… απορία του Προέδρου Αναστασιάδη, του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ, αν η Τουρκία θέλει λύση και τι λύση. Θα κατεδεικνύετο εάν όντως υπήρχαν προοπτικές λύσης, ή θα καταλήγαμε σε αδιέξοδο.
Ο ΔΗΣΥ, όμως, τότε πανηγύριζε και δεν είχε καμία ένσταση να συζητηθεί το εδαφικό, οι εγγυήσεις και η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων, με τον αδύναμο να αποφασίσει Ακιντζί.
Η ευφυής Τουρκία, όμως, και η “ευελιξία” του Προέδρου Αναστασιάδη και η συνεχής προσπάθειά του να κυνηγά τις εντυπώσεις και να μην ενδιαφέρεται για την ουσία, επέτυχαν τούτο:
Να μεταφέρουν επί των ώμων της τουρκοκυπριακής πλευράς την ευθύνη της συζήτησης των θεμάτων, για τα οποία ήταν υπεύθυνη να αποφασίσει η Τουρκία, να αποενοχοποιήσουν την Τουρκία και να αχρηστεύσουν εντελώς το σημαντικό επιχείρημα της ελληνοκυπριακής πλευράς, ότι το Κυπριακό είναι θέμα εισβολής και κατοχής.
Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, και οι ηγεσίες ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ, ενσυνειδήτως και αυτοβούλως, συνήργησαν στην τουρκική προσπάθεια και αποδέχθηκαν να συζητήσουν το εδαφικό με Τουρκοκύπριο ηγέτη, ο οποίος, ούτε κατέκτησε κυπριακό έδαφος, ούτε διαθέτει στρατό για να διατάξει αποχώρησή του, ούτε έχει οποιαδήποτε εξουσία να πει ποιες εδαφικές περιοχές θα επιστρέψει. Συνήργησαν, ώστε και αυτές οι διεθνείς πτυχές του Κυπριακού να καταστούν διακοινοτικό πρόβλημα, και όχι πρόβλημα που απορρέει από την τουρκική εισβολή και κατοχή.
Τώρα, και κατόπιν εορτής, και αφού την επάθαμε, ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ έρχεται να ομολογήσει πως ο άνθρωπος με τον οποίο συζητούμε το εδαφικό είναι ανήμπορος να αποφασίσει. Αλλά μετά το μπαϊράμι…
Επί αυτής της Κυβέρνησης, και επ’ αυτής της πολιτικά ανήθικης συμμαχίας ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ, έχουν αχρηστευθεί όλα τα όπλα της ελληνοκυπριακής πλευράς και η Τουρκία απο-ενοχοποιήθηκε απ’ όλες τις τεράστιες ευθύνες της. Το Κυπριακό, από πρόβλημα εισβολής και κατοχής, κατέστη καθαρά δικοινοτικό. Ο ηγέτης των Ελληνοκυπρίων αφοσιώνεται αντί στην ικανοποίηση των ανησυχιών των Ελληνοκυπρίων, στην ικανοποίηση των ανησυχιών των Τουρκοκυπρίων. Αναφέρεται στην ανάγκη διασφάλισης της ασφάλειας των Τουρκοκυπρίων, ωσάν να έχει εκλεγεί από τους Τουρκοκυπρίους. Και μιλά για λύση, στην οποία θα είναι όλοι κερδισμένοι. Και η εισβαλούσα και κατοχική Τουρκία και τα θύματα της κατοχής της, Ελληνοκύπριοι.
Ο Νίκος Αναστασιάδης έχει κριθεί ως ανεπαρκέστατος ηγέτης, έτοιμος να αποδεχθεί τα πάντα. Αλλά η μεγαλύτερη τραγωδία είναι ότι έχει ως συμμάχους, συμβούλους και συνεργάτες, ακόμη δύο ανεπαρκείς ηγεσίες, οι οποίες, ουδόλως ενδιαφέρονται για την προώθηση των συμφερόντων του κυπριακού Ελληνισμού, αλλά για την αυτοδικαίωση των κομματικών τους φιλοσοφιών.
Μοιραίως η εθνική καταστροφή είναι εγγύς…
