του Κωστάκη Αντωνίου
13 Νοε 2016
Με ιδιαίτερα αιχμηρή γλώσσα, όπως τη χαρακτηρίζει η συνάδελφος στον «Πολίτη» Κατερίνα Ζορμπά, το ΚΚΕ απάντησε στην τελευταία ανακοίνωση του ΑΚΕΛ, εναντίον της απόφασης του ΚΚΕ για απόρριψη της διζωνικής ομοσπονδίας.
Είχαμε γράψει και στο παρελθόν, ότι η απόφαση του ΚΚΕ απεικονίζει μία καλά διαβασμένη και βαθιά προβληματισμένη ηγεσία, η οποία γνωρίζει εις βάθος το κυπριακό πρόβλημα, την προϊστορία και τη σημερινή φάση του.
Αυτή ακριβώς η βαθιά γνώση του Κυπριακού, αλλά και του κυπριακού πολιτικού σκηνικού αποδεικνύεται μέσα από τη σκληρότατη κατηγορία που το ΚΚΕ διατυπώνει στην απάντησή του προς το ΑΚΕΛ. Αναφέρει δηκτικά το ΚΚΕ: «Στην Κύπρο, κατά τη διάρκεια της διαχείρισης της αστικής εξουσίας, έχουν γίνει και γίνονται πολύμορφες συμμαχίες μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων της Κύπρου, με τη συμμετοχή και του κόμματός σας», καταγγέλλοντας το ΑΚΕΛ ότι έχει ενώσει δυνάμεις με κόμματα που παρουσιάζονται ως εθνικιστικά.
Έχει απόλυτο δίκαιο το ΚΚΕ. Το ΑΚΕΛ έχει γράψει ιστορία ως το κόμμα με τον μεγαλύτερο αριθμό πολιτικών συμπράξεων με πολιτικές δυνάμεις, με εντελώς διαφορετικές φιλοσοφίες και κοσμοθεωρίες από τις δικές του.
Σημειώνουμε τη σύμπραξή του με την πρώτη ενωτική αντιζυριχική παράταξη των Ιωάννη Κληρίδη-Θεμιστοκλή Δέρβη, κατά τις πρώτες μετά την ανεξαρτησία προεδρικές εκλογές στην Κυπριακή Δημοκρατία. Το ΑΚΕΛ συμμάχησε με την ενωτική παράταξη, για να εμποδίσει τον Μακάριο να αναλάβει την προεδρία. Όταν ηττήθη στις εκλογές και ο Μακάριος ανεκηρύχθη Πρόεδρος, το ΑΚΕΛ κρύβηκε κάτω από τα ράσα του, προκειμένου να αποκτήσει προσβάσεις προς την εξουσία.
Μετά τον θάνατο του Μακαρίου, το ΑΚΕΛ και πάλιν κατέφυγε σε μία άλλη παρά φύσιν συμμαχία. Υποστήριξε τον απορριπτικό Σπύρο Κυπριανού και συνέπηξε μαζί του το Μίνιμουμ Πρόγραμμα. Και πάλι με μοναδικό στόχο όχι την εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος, αλλά την άλωση, μέσω της συνεργασίας με το ΔΗΚΟ, της εξουσίας.
Στις προεδρικές εκλογές του 2002, βλέπουμε και πάλιν το ΑΚΕΛ να συμμαχεί και να υποστηρίζει την υποψηφιότητα ενός απορριπτικού πολιτικού. Του Τάσσου Παπαδόπουλου. Το ΑΚΕΛ γνώριζε πολύ καλά την πολιτική φιλοσοφία του Τάσσου. Παρά ταύτα, τον εξέλεξε Πρόεδρο της Δημοκρατίας όχι για να βοηθήσει ασφαλώς στην επίλυση του εθνικού προβλήματος, σύμφωνα με τη φιλοσοφία του ΑΚΕΛ, αλλά για να μπορέσει το κόμμα να φθάσει προ των πυλών της εξουσίας. Κατά την περίοδο της προεδρίας του Παπαδόπουλου, το ΑΚΕΛ πέτυχε, για πρώτη φορά, να διορίσει καθαρά κομματικούς Υπουργούς. Και ακόμη, χρησιμοποίησε τη διακυβέρνηση αυτή ως εφαλτήριο για τον τελικό στόχο του: Την ανάδειξη, για πρώτη φορά, στην εξουσία κομμουνιστή ηγέτη.
Όπως αποδεικνύεται από το περιεκτικό αυτό «οδοιπορικό», το ΑΚΕΛ ποτέ δεν είχε στόχο την εξυπηρέτηση της εθνικής υπόθεσης, αλλά πάντοτε ιεραρχούσε ως προτεραιότητα την κομματική ανέλιξη και κατάκτηση της εξουσίας. Πάντοτε επέλεγε τη συνεργασία με δεξιά κόμματα και δεξιούς πολιτικούς, πάντοτε απορριπτικής φιλοσοφίας, ακριβώς για να επιτύχει μέσω αυτών των συμμαχιών την κατάληψη της εξουσίας.
Αν το ΑΚΕΛ ενδιεφέρετο για τη λύση του Κυπριακού, θα συμμαχούσε με τον Δημοκρατικό Συναγερμό, με τον οποίο είχε και έχει ταυτόσημες θέσεις και φιλοσοφία. Και, βεβαίως, η εκάστοτε ηγεσία του είχε κρυφό πόθο τέτοια συνεργασία, αλλά πάντοτε ήταν απαγορευτική λόγω των έντονων αντιδράσεων της μεγάλης πλειοψηφίας των ψηφοφόρων του. Να μην υπενθυμίσουμε την περίπτωση της μεγάλης συρρίκνωσης του 1986, συνεπεία της άτυπης συμμαχίας με τον ΔΗΣΥ με στόχο την πτώση του Σπύρου Κυπριανού, ούτε την επίσης μεγάλη συρρίκνωση στις φετινές βουλευτικές εκλογές, συνεπεία της στήριξης της πολιτικής Αναστασιάδη.
Από τη συμμαχία με τον Δέρβη ώς τη συνεργασία με τον Τάσσο, το ΑΚΕΛ υπήρξε πάντοτε μία παράταξη με υστερόβουλες κομματικές επιδιώξεις και με στόχο την άλωση της εξουσίας…
