Μισό μέτρο από το σπίτι τους, τόσο μακριά από τη ζωή τους…

Print Friendly, PDF & Email

13/11/2018

του   Γιώργου Καλλινίκου

Προσδοκίες. Τόσους μήνες. Αναμονή. Υπομονή. Καρτερικότητα. Και ο πόθος να φουντώνει. Ολοένα και περισσότερο. Άνθρωποι ηλικιωμένοι. 44 χρόνια ήταν υπερβολικά πολλά. Ίσως και να πίστεψαν ότι δεν θα προλάβαιναν ποτέ ξανά. Να πατήσουν στην αυλή τους. Εκεί που γεννήθηκαν. Να ψηλαφήσουν τους τοίχους. Να ψηλαφήσουν τις μνήμες. Όσες απέμειναν δηλαδή. Διότι οι περισσότερες χάνονται με το πέρασμα του χρόνου.

Να μυρίσουν το γιασεμί από τον κήπο τους. Αυτό, βλέπετε, δεν μαραίνεται ποτέ. Όσος καιρός και να περάσει, ρίχνει τα άνθη του αλλά ξαναφυτρώνουν. Όπως τις ελπίδες των προσφύγων. Κάποια στιγμή η κόπωση τις μαδάει. Όμως, μετά ο πόθος ξαναφουντώνει και τότε ανθίζουν ξανά…

Η ώρα πλησιάζει. Η καρδιά τους κτυπάει τόσο δυνατά, λες και θα εκραγεί. Λίγα λεπτά απέμειναν. Μοιάζουν με χρόνια όμως… Αδημονούν. Η υπομονή τους εξαντλείται. Τους καλούν, βλέπετε, οι αναμνήσεις. Ανάμεσα τους κυκλοφορεί ο πατέρας εκείνου του λεβέντη, του Σολωμού. Και η μάνα εκείνου του αδικοχαμένου νέου, του Ισαάκ. Νιώθουν τον πόνο τους. Αλλά ο δικός τους ο πόθος είναι μεγαλύτερος. Ξεπερνά τη συμπόνια και την κατανόηση για τους τραγικούς γονείς.

Και τα λεπτά περνάνε. Και ο πόθος κορυφώνεται. Μια σπίθα είναι αρκετή για την έκρηξη. Κάποιος την ανάβει. Ένταση. Αντιπαραθέσεις. Σύγκρουση. Ύβρεις. Απειλές. Αδέλφια μεταξύ αδελφών. Σύννεφα παντού. Τον κρύβουνε τον ήλιο… Από τη μια ο πόνος των 44 χρόνων. Ο πόνος από την αναμονή για επιστροφή. Και από την άλλη ο πόνος του διχασμού. Ποιο από τα δυο είναι πιο τραγικό άραγε…

Φτάνει, όμως, η ώρα του ανοίγματος. Δίνει τη λύση στη διχόνοια. Άνθρωποι όλων των ηλικιών ορμάνε στο δρόμο που μόλις άνοιξε. Τον δρόμο τον οποίο περίμεναν με αδημονία τόσα χρόνια. Τον δρόμο που οδηγεί στα σπίτια τους. Στη ζωή τους. Στα όνειρα που άφησαν πίσω…

Οι ηλικιωμένοι περπατάνε με την σβελτάδα εφήβων. Προσπερνάνε ταχέως την πινακίδα «Welcome to the Turkish Republic of Northern Cyprus». Υπό άλλες συνθήκες θα ήταν γροθιά στο πρόσωπο… Χθες, ωστόσο, ούτε που την πρόσεξαν… Τους περιμένει, βλέπετε, το γιασεμί στον κήπο…

Μετά από λίγα μέτρα, όμως, μια εικόνα τους κόβει τη φόρα. Οικτρή διαπίστωση. Ένα συρματόπλεγμα κατά μήκος όλου του δρόμου, τους χωρίζει από τις περιουσίες τους. Από τα σπίτια τους. Από τις αναμνήσεις. Από το γιασεμί…

Κοντοστέκονται. Η δεύτερη εικόνα, εξίσου απογοητευτική με την προηγούμενη. Τα σπίτια ερειπωμένα. Οι τοίχοι πεσμένοι. Στην καλύτερη περίπτωση ετοιμόρροποι. Χωρίς παράθυρα και χωρίς πόρτες τα πλείστα. Με τα αγριόχορτα να τα σκεπάζουν. Ο πόθος υπερνικά τη δεύτερη απογοήτευση. Ηλικιωμένοι άνθρωποι με δάκρυα στα μάτια σπεύδουν να βρουν το δικό τους σπίτι. Να πλησιάσουν. Και όταν το βρίσκουν; Τι τραγικό; Τους χωρίζει το συρματόπλεγμα. Μισό μέτρο από το σπίτι τους. Αλλά δεν μπορούν να το αγγίξουν καν.

Δεν μπορούν να πατήσουν σ’ αυτό. Δεν μπορούν να χαϊδέψουν την σκόνη στους τοίχους. Δεν μπορούν να βρεθούν στα σκαλοπάτια τα οποία ανεβοκατέβαιναν όλη μέρα. Δεν μπορούν να ζωντανέψουν τις αναμνήσεις. Δεν μπορούν να κάνουν restart στα όνειρα, που πάγωσαν εκείνη την μαύρη μέρα πριν 44 χρόνια.

Γροθιά στο στομάχι των ανθρώπων. Η απόγνωση τους κυριεύει. Η προσμονή πήγε χαμένη. Οι προσδοκίες τους τούς πρόδωσαν μιαν ακόμη φορά. Ο πόθος παγώνει. Και ο πόνος γίνεται ξανά ο απόλυτος κυρίαρχος. Τα μάτια βουρκώνουν. Τα δάκρυα δεν συγκρατούνται. Κάποιοι κάθονται δίπλα στο συρματόπλεγμα. Τα μάτια τους παγωμένα. Ατενίζουν στο πουθενά. Τα χείλη τους τρέμοντας ψελλίζουν, «μισό μέτρο μακριά από το σπίτι μας, αλλά τόσο μακριά από τη ζωή μας…».

Επιστρέφουν σιγά-σιγά πίσω. Συλλογίζονται. Η επισφράγιση της κατοχής. Η επισφράγιση της κυριαρχίας των ληστών. Για ποιες πολιτικές τους μιλάτε; Ποιες στρατηγικές; Ποια ΜΟΕ; Ποια διαλλακτικότητα; Ποια χαλαρή ομοσπονδία; Όταν τους υποβάλλουν στο μαρτύριο του μισού μέτρου… Μισό μέτρο από τη ζωή τους! Στην επιστροφή αντιλαμβάνονται την πινακίδα. Την είχαν προσπεράσει όταν περνούσαν προηγουμένως: «Welcome to the Turkish Republic of Northern Cyprus». Ομοιάζει με το τέλος των ονείρων…

Απομένουν οι φωτογραφίες. Οι οδυνηρές αυτές φωτογραφίες. Τυπώστε τες, απερίσκεπτοι πολιτικάντηδες. Και μοιράστε τες. Δώστε τες στον Τραμπ. Στην Μέρκελ. Σε όλους στην Ευρώπη. Ρωτήστε τους να σας πουν αν ήταν το δικό τους σπίτι τι θα έκαναν. Αν μετά από 44 χρόνια βρίσκονταν μισό μέτρο μακριά και δεν μπορούσαν να το αγγίξουν.

Κρύψτε, όμως, τις άλλες φωτογραφίες. Εκείνες εκεί, πριν ανοίξουν το οδόφραγμα. Κάψτε τες. Προκαλούν αφόρητο πόνο. Ξυπνάνε τον εφιάλτη. Της διχόνοιας. 44 χρόνια μετά, και ακόμη είναι ζωντανός. Τόσο αποκρουστικός. Τόσο απειλητικός. Αδέλφια όλοι. Δεν τα βάζουν, όμως, με τους πολιτικούς, που συνεχίζουν να τους εμπαίζουν. Που συνεχίζουν να στήνουν καριέρες πάνω στον πόνο των προσφύγων. Δεν τα βάζουν καν, με εκείνους τους λίγους, που απερίσκεπτα ποδοπατούν κάθε όριο αξιοπρέπειας.

Τα βάζουν με αδέλφια που έχουν τον ίδιο πόνο. Τον ίδιο πόθο. Πώς να ελπίζουμε σε λευτεριά; Κάψτε αυτές τις φωτογραφίες. Μόνο έτσι θα σταματήσουν τα δάκρυα. Μόνο έτσι θα σταματήσει να πονάει η καρδιά. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρχει ελπίδα. Έστω και αμυδρή…

ΠΗΓΗ:http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/609853/miso-metro-apo-to-spiti-toys-toso-makria-apo-ti-zoi-toys